Zapisz się do naszego new­slet­tera

Wybierz listę(y):

ZAPOMNIAŁEŚ HASŁA?

U-Booty typu II. Narodziny U-Bootwaffe

 U-Booty typów II D – dwa z przodu – i II B – pojedynczy z tyłu. Uwagę zwracają znaki identyfikacyjne. Od prawej: U 121, U 120 i U 10 należące do 21. Flotylli U-Bootów (szkolnej).

U-Booty typów II D – dwa z przodu – i II B – poje­dyn­czy z tyłu. Uwagę zwra­cają znaki iden­ty­fi­ka­cyjne. Od pra­wej: U 121, U 120 i U 10 nale­żące do 21. Flotylli U-Bootów (szkol­nej).

Kończący I wojnę świa­tową trak­tat wer­sal­ski z 1919 r. zaka­zy­wał Niemcom m.in. pro­jek­to­wa­nia i budo­wa­nia okrę­tów pod­wod­nych. Jednak już 3 lata póź­niej, chcąc utrzy­mać i roz­wi­jać zdol­no­ści ich kon­stru­owa­nia zakłady Kruppa i stocz­nia Vulcan z Hamburga utwo­rzyły w Hadze w Holandii biuro pro­jek­towe Ingenieurskantoor voor Scheepsbouw (IvS), opra­co­wu­jące pro­jekty okrę­tów pod­wod­nych na zamó­wie­nia zagra­niczne oraz nad­zo­ru­jące ich budowę. Biuro pota­jem­nie finan­so­wała nie­miecka mary­narka, a brak doświad­czo­nego per­so­nelu w kra­jach nabyw­ców był przy­krywką dla szko­le­nia nie­miec­kich pod­wod­nia­ków.

Geneza

Wśród zagra­nicz­nych zamó­wień otrzy­ma­nych przez IvS, w wyniku sil­nie dzia­ła­ją­cego lobby nie­miec­kiego, zna­la­zły się dwa zle­ce­nia fiń­skie:

  • z 1927 r., doty­czące trzech 500-tono­wych pod­wod­nych sta­wia­czy min typu Vetehinen, budo­wa­nych pod nie­miec­kim nad­zo­rem w stoczni Crichton-Vulcan w fiń­skim Turku (ukoń­czone w latach 1930 – 1931);
  • z 1928 r., doty­czące 99-tono­wego sta­wia­cza min, pier­wot­nie prze­zna­czo­nego na jezioro Ładoga, budo­wa­nego w Helsinkach do 1930 r., nazwa­nego Saukko.

Czas reali­za­cji zamó­wień wydłu­żał się, ponie­waż stocz­nie fiń­skie nie dys­po­no­wały doświad­cze­niem w budo­wie okrę­tów pod­wod­nych, bra­ko­wało im per­so­nelu tech­nicz­nego, a dodat­kowo pro­blemy stwa­rzał świa­towy kry­zys gospo­dar­czy końca lat 20. i 30. oraz zwią­zane z nim strajki. Sytuację popra­wiło spro­wa­dze­nie nie­miec­kich inży­nie­rów (rów­nież z IvS) oraz doświad­czo­nych robot­ni­ków stocz­nio­wych, któ­rzy dokoń­czyli budowę.
Od kwiet­nia 1924 r. inży­nie­ro­wie IvS pra­co­wali nad pro­jek­tem 245-tono­wego okrętu dla Estonii. Zainteresowali nim też Finlandię, która jed­nak zde­cy­do­wała się naj­pierw zre­ali­zo­wać zamó­wie­nie 500-tono­wych jed­no­stek. W końcu 1929 r. pro­jek­tem małego okrętu, o krót­kim cza­sie budowy, mogą­cego prze­no­sić tor­pedy i miny ope­ru­jąc u wybrzeży bry­tyj­skich, zain­te­re­so­wała się mary­narka nie­miecka.

Vesikko – nie­miecki eks­pe­ry­ment pod fiń­ską przy­krywką

Rok póź­niej Reichsmarine pod­jęła decy­zję o zamó­wie­niu pro­jektu jed­nostki pro­to­ty­po­wej, prze­zna­czo­nej na eks­port. Celem tego było umoż­li­wie­nie naby­cia cen­nego doświad­cze­nia nie­miec­kim pro­jek­tan­tom i stocz­niow­com, aby w przy­szło­ści unik­nąć błę­dów „wieku dzie­cię­cego” przy budo­wie serii co naj­mniej 6 okrę­tów na potrzeby Niemiec, osią­ga­jąc przy tym czas budowy nie prze­kra­cza­jący 8 tygo­dni
w dowol­nej stoczni (przy cało­do­bo­wym pro­wa­dze­niu prac). Późniejsze próby mor­skie miały też umoż­li­wić wyko­rzy­sta­nie „sta­rych”, będą­cych w rezer­wie, ofi­ce­rów-pod­wod­nia­ków do szko­le­nia ofi­ce­rów mło­dej gene­ra­cji. Jednostka powinna powstać w moż­li­wie krót­kim cza­sie, ponie­waż dru­gim celem było pro­wa­dze­nie na niej prób z powsta­jącą wła­śnie nową tor­pedą – typu G – napę­dzaną elek­trycz­nie, kal. 53,3 cm, dłu­go­ści 7 m – G 7e.

  • Mieczysław Jastrzębski

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE
TOP