Start pary rozpoznawczych Mi-2R. Tylne prawe okno, w którym jest montowany aparat fotograficzny jest obudowane w górnej części oraz na jego przednim boku specjalnie wyprofilowaną blachą, której zadaniem jest ochrona obiektywu od refleksów świetnych.
Ważnym wydarzeniem mającym wpływ na wyposażenie lotnictwa polskiego w wiropłaty było podjęcie w 1956 r. w zakładach WSK „PZL-Świdnik” produkcji licencyjnego wielozadaniowego śmigłowca lekkiego Mil Mi-1 (SM-1). Proces wprowadzania wiropłatów był przesądzony ogólną tendencją rozwojową, ale fakt zlokalizowania w kraju wielkiej wytwórni proces ten przyspieszył i ułatwił. Śmigłowce SM-1 i ich krajowa modyfikacja SM-2 zaczęły wchodzić do wyposażenia kolejnych jednostek polskiego lotnictwa wojskowego – odpowiednio – od 1957 r. i od 1961 r. W ZSRR zakupiono także w tym czasie i wdrożono śmigłowce transportowe średnie Mil Mi-4 (1958 r.). Nadzór nad ich wdrożeniem do użytku sprawował Wydział Lotnictwa Transportowego i Łącznikowego Dowództwa Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju.
Od początku swojej służby Mi-2R stacjonują w dwóch bazach lotnictwa wojsk lądowych. 49. BL i 56. BL. Na zdjęciu maszyna tego typu należąca do jednostki z Inowrocławia.
W kręgach decyzyjnych Sił Zbrojnych PRL stopniowo kształtowała się koncepcja szerszego wprowadzenia śmigłowców do polskiej armii. Efektem przeprowadzonych analiz było przyjęcie perspektywicznej koncepcji tworzenia nowej formacji lotniczej, nowego rodzaju lotnictwa; dała ona impuls do wieloletnich działań organizacyjnych, szkoleniowych i taktycznych. Przełomem stał się rok 1963, kiedy przystąpiono do formowania nowego rodzaju lotnictwa wojskowego. Skokową zmianą jakościową było przejście od małych struktur eskadrowych do pełnowymiarowych pułków lotniczych. Utworzono pierwsze duże jednostki, przeznaczone do bezpośredniego współdziałania z wojskami lądowymi:
W tym czasie 56. Pułk Śmigłowców i pierwsze dwa klucze śmigłowców brygad rakiet operacyjno-taktycznych zostały operacyjnie podporządkowane Szefostwu Wojsk Rakietowych i Artylerii. W następnych latach utworzono dalsze duże jednostki, a mianowicie:
Po raz pierwszy w terminologii wojskowej i dokumentach normatywnych oficjalna nazwa: Lotnictwo Wojsk Lądowych, pojawiła się w 1971 r. wraz z utworzeniem Oddziału LWL w Dowództwie Wojsk Lotniczych (od 1968 r. w DWLot istniał Wydział Lotnictwa Śmigłowcowego) oraz zmianami organizacyjnymi w 49. Pułku Śmigłowców, który otrzymał nazwę pułku lotnictwa wojsk lądowych (plwl). W 1973 r. taką nazwę przybrał również 56. Pułk Śmigłowców, co związane było z wyposażeniem tych jednostek w uzbrojone śmigłowce Mi-2. Wobec ilościowego wzrostu sprzętu oraz jakościowej zmiany nowego rodzaju lotnictwa, w 1973 r. na bazie Oddziału LWL w Dowództwie Wojsk Lotniczych powołano Szefostwo Lotnictwa Wojsk Lądowych i Lotnictwa Transportowego.
Ze względu na gwałtownie zwiększające się zapotrzebowanie na pilotów śmigłowców, 47. Pułk Lotnictwa Łącznikowo--Sanitarnego podporządkowano Wyższej Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie, zmieniając przeznaczenie i nazwę na szkolny pułk śmigłowców. W 1977 r. jednostka została przeniesiona z Modlina do Nowego Miasta nad Pilicą. Z czasem wycofano z użytku SM-1 i SM-2, dokonując wymiany na śmigłowce Mi-2, o większych możliwościach. Proces ten zakończono w pierwszej połowie lat 80.
Lotnictwo rozpoznawcze wojsk lądowych zostało zorganizowane w klucze śmigłowców rozpoznawczych, które wchodziły w skład pułków lotnictwa wojsk lądowych, mających w swoim składzie pięć dywizyjnych eskadr śmigłowców rozpoznawczo-łącznikowych, jedną armijną eskadrę śmigłowców i samolotów łącznikowych oraz dwa klucze śmigłowców na usługi brygad rakiet operacyjno-taktycznych. Każda dywizyjna eskadra śmigłowców miała w swoim składzie trzy klucze: łącznikowy, rozpoznawczo-transportowy i rozpoznania artyleryjskiego (poza tym składała się ona z dowództwa i sztabu, polowego zespołu fotograficznego, obsługi technicznej śmigłowców, plutonu zabezpieczenia dowodzenia oraz plutonu zaopatrzenia). Ogółem eskadra posiadała dziewięć wiropłatów. W skład załogi śmigłowca rozpoznawczego wchodził pilot i nawigator.
Dywizyjne eskadry śmigłowców przewidywane były do wykonywania zadań rozpoznawczych, transportowych i łącznikowych (rozpoznanie, obserwacja i kontrola pola walki, dowodzenie i łączność, zadania łącznikowe, korygowanie ognia artylerii, transport, przewóz grup specjalnych, ewakuacja medyczna) na korzyść związków taktycznych wojsk lądowych na zasadzie podporządkowania operacyjnego dowódcom dywizji (pancernych i zmechanizowanych) na okres działań bojowych.