Zaloguj

Ekspedycyjne statki oceanograficzne projektu 850

Ostatni z serii 11 statków oceanograficznych projektu 850 – Boris Dawydow, sfotografowany na początku lat 90. Fot. US Navy

Ostatni z serii 11 statków oceanograficznych projektu 850 – Boris Dawydow, sfotografowany na początku lat 90. Fot. US Navy

Jednostki hydrograficzne oraz oceanograficzne kilku typów i różnych wielkości stanowiły jedną z najliczniejszych grup statków specjalnych budowanych w polskich stoczniach dla armatorów w Związku Sowieckim. Część z nich trafiała pod bandery cywilne, inne od razu, „bez kamuflażu” pod barwy Wojenno-Morskowo Fłota.

Swój udział w ich produkcji miała Stocznia Szczecińska im. Adolfa Warskiego. Pierwszym typem dużych statków oceanograficznych tam zbudowanych, był proj. 850. Seria 11 jednostek powstała w latach 1962-1967 na podstawie projektu opracowanego w Centralnym Biurze Konstrukcji Okrętowych nr 2 w Gdańsku, pod kierunkiem inż. Dionizego Wiśniewskiego. Były to kolejno: Nikołaj Zubow, Aleksiej Czirikow, Fiedor Litke, Wasilij Gołownin, Gawriił Saryczew, Faddiej Biellingsgauzen, Chariton Łaptiew, Siemien Dieżniew, Andriej Wilkickij, Siemien Czeluskin i Boris Dawydow. Głównym budowniczym w „Warskim” był inż. Ryszard Winiecki. Armatorem statków było Ministerstwo Obrony ZSRS. Prototyp przekazano odbiorcy 26 marca 1964, a banderę podniósł 1 kwietnia, natomiast ostatni zdano 21 stycznia 1967 r.

Od oceanografa do szpiega

Przeznaczeniem tych jednostek były badania, obserwacje i pomiary oceanograficzne, hydrograficzne, chemiczno-gruntowe i meteorologiczne w otwartych rejonach mórz oraz oceanów,
w szczególności ich dna, pomiary głębokości, właściwości fizycznych, chemicznych i hydroakustycznych, a także obserwacja falowania i parametrów prądów morskich. Ponadto statki przystosowano do stawiania pływających stacji oceanograficznych, pław i oznakowania nawigacyjnego, jak również do zaopatrywania w niezbędne oprzyrządowanie lub zapasy lądowych baz naukowo-badawczych oraz oceanograficznych.
Aby móc spełnić ten dość rozległy wachlarz zadań, zaprojektowano jednostki wcale niemałe, bo mierzące około 90 m i wypierające niemal 3000 t. Co więcej, wyposażono je w pokładowe laboratoria, zapewniające możliwość analizy i opracowywania na bieżąco danych pozyskanych w czasie badań na morzu. Było ich 9: radiofizyczne, meteorologiczne, aerologiczne, hydrograficzne, fotooptyczne, chemiczne, hydrologiczne, hydroakustyczne i opracowywania wyników. Rozmieszczono je na górnych kondygnacjach statku – na pokładzie nawigacyjnym nadbudówki i na pokładzie głównym (grodziowym), a ich układ zapewniał wygodną współpracę i przepływ danych. Wśród wyposażenia specjalnego, wchodzącego w skład laboratoriów można wymienić: aparaturę pomiarową współpracującą z pawilonem aerostatów i radarem meteorologicznym dużego zasięgu, automatyczny rejestrator sondy oceanograficznej, echosondy pionowe i poziome, rejestratory falografu, mierniki prędkości prądów wodnych na powierzchni i różnych głębokościach, aparaturę fotooptyczną i do badań właściwości akustycznych akwenu. Statki miały też urządzenia do pobierania próbek gruntu oraz wody.

reklam Lockheed Martin

PrzemysŁ zbrojeniowy

 ZOBACZ WSZYSTKIE

WOJSKA LĄDOWE

 ZOBACZ WSZYSTKIE

Wozy bojowe
Artyleria lądowa
Radiolokacja
Dowodzenie i łączność

Siły Powietrzne

 ZOBACZ WSZYSTKIE

Samoloty i śmigłowce
Uzbrojenie lotnicze
Bezzałogowce
Kosmos

MARYNARKA WOJENNA

 ZOBACZ WSZYSTKIE

Okręty współczesne
Okręty historyczne
Statki i żaglowce
Starcia morskie

HISTORIA I POLITYKA

 ZOBACZ WSZYSTKIE

Historia uzbrojenia
Wojny i konflikty
Współczesne pole walki
Bezpieczeństwo
bookusercrosslistfunnelsort-amount-asc