Platforma Hektor – fuzja infor­ma­cji na współ­cze­snym polu walki

Platforma Hektor – fuzja informacji na współczesnym polu walki

Platforma Hektor – fuzja infor­ma­cji na współ­cze­snym polu walki

Rozwiązania firmy KenBIT – od sys­te­mów C2 – C4ISR – POSO do sys­te­mów z wbu­do­wa­nymi kon­wer­te­rami danych mię­dzy stan­dar­dami wymiany infor­ma­cji. Do spraw­nego funk­cjo­no­wa­nia wojsk na współ­cze­snym polu walki nie­zbędne jest efek­tywne wyko­rzy­sty­wa­nie infor­ma­tycz­nych sys­te­mów wspo­ma­ga­nia dowo­dze­nia. Tego typu sys­temy, poprzez auto­ma­ty­za­cję prze­ka­zy­wa­nych infor­ma­cji, ofe­rują wal­czą­cym wspar­cie i pozwa­lają na uzy­ska­nie prze­wagi infor­ma­cyj­nej. Informacje spły­wa­jące do dowództw i szta­bów od grup roz­po­znaw­czych zwięk­szają tzw. świa­do­mość sytu­acyjną pola walki oraz dostar­czają wie­dzy o poło­że­niu wojsk wła­snych i koali­cyj­nych, pozwa­la­jąc na unik­nię­cie bra­to­bój­czego ognia.

Genezą powsta­nia tego typu sys­te­mów były wnio­ski wycią­gnięte z ope­ra­cji Pustynna Burza w Iraku w 1991 r., gdzie istotna liczba ponie­sio­nych przez koali­cję strat wyni­kała z ostrzału wojsk wła­snych (ang. frien­dly fire). W wyniku tych doświad­czeń Amerykanie opra­co­wali sys­tem BFT (ang. Blue Force Tracker), który prze­ka­zy­wał użyt­kow­ni­kom infor­ma­cje o poło­że­niu wojsk wła­snych. System ten został z powo­dze­niem zasto­so­wany w trak­cie ope­ra­cji Iracka Wolność w 2003 roku.
Zautomatyzowane sys­temy dowo­dze­nia były dotąd zazwy­czaj pro­jek­to­wane w zgo­dzie ze spe­cy­ficz­nymi potrze­bami każ­dego z rodza­jów sił zbroj­nych. W rezul­ta­cie powstają sys­temy dla wojsk lądo­wych, lot­nic­twa, mary­narki wojen­nej, wojsk spe­cjal­nych, a nawet obrony tery­to­rial­nej. Problem sta­nowi roz­bi­cie funk­cjo­nalne two­rzo­nych sys­te­mów i ich róż­no­rod­ność pod kątem wyko­rzy­sta­nych roz­wią­zań oraz tech­no­lo­gii przy ich budo­wie. Działania połą­czone przy wspól­nych ope­ra­cjach wyma­gają zin­te­gro­wa­nia wszyst­kich sys­te­mów ze sobą w celu umoż­li­wie­nia auto­ma­tycz­nej wymiany doku­men­tów, współ­dzie­le­nia danych ope­ra­cyj­nych czy zapew­nie­nia pracy gru­po­wej.
Każdy współ­cze­sny zauto­ma­ty­zo­wany sys­tem dowo­dze­nia składa się z dwóch pod­sta­wo­wych ele­men­tów:
    • oprzy­rzą­do­wa­nia sta­no­wisk dowo­dze­nia (ter­mi­nale, ser­wery) wraz z sie­ciami tele­ko­mu­ni­ka­cyj­nymi (prze­wo­dowe, radiowe, sate­li­tarne)
    • opro­gra­mo­wa­nia wyspe­cja­li­zo­wa­nego do poszcze­gól­nych szcze­bli dowo­dze­nia (poziom stra­te­giczny, ope­ra­cyjny i tak­tyczny).

W zakre­sie oprzy­rzą­do­wa­nia sta­no­wi­ska dowo­dze­nia, wyma­gane jest zin­te­gro­wa­nie sieci sta­cjo­nar­nych i mobil­nych w jedną wspólną plat­formę tele­in­for­ma­tyczną, dys­po­nu­jącą zdol­no­ścią do prze­cho­wy­wa­nia oraz współ­dzie­le­nia infor­ma­cji w celu budowy wspól­nej świa­do­mo­ści sytu­acyj­nej. Zgodnie z kon­cep­cją NEC (ang. Network Enabled Capability) jest to głów­nym tren­dem świa­to­wym w two­rze­niu per­spek­ty­wicz­nych sys­te­mów wspo­ma­ga­ją­cych dowo­dze­nie.
Oprogramowanie sta­no­wisk dowo­dze­nia w SZ RP, jak i w NATO wyko­rzy­stuje wiele spo­so­bów komu­ni­ka­cji pomię­dzy sobą oraz z sys­te­mami zewnętrz­nymi, a także prze­twa­rza dane o róż­nej szcze­gó­ło­wo­ści. Najczęściej uży­wa­nymi pro­to­ko­łami są: LINK (w sys­te­mach czasu rze­czy­wi­stego), ADatP-3 (w sys­te­mach rapor­tu­ją­cych – sfor­ma­li­zo­wane doku­menty bojowe), HLA (sys­temy symu­la­cyjne), MIP (sys­temy baz danych), BFT (sys­temy infor­ma­cji o poło­że­niu).

  • Kenbit

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE