Daleko do eme­ry­tury Zbiornikowiec Z-1 Bałtyk

Zbiornikowiec zaopatrzenia w materiały  paliwowo-smarne ORP Bałtyk. Zdjęcie z 2013 r.  Fot. Tomasz Grotnik

Zbiornikowiec zaopa­trze­nia w mate­riały pali­wowo-smarne ORP Bałtyk. Zdjęcie z 2013 r. Fot. Tomasz Grotnik

Jeszcze na początku lat 80. w Polsce ban­derę wojenną nosiło aż sie­dem zbior­ni­kow­ców pali­wo­wych i wod­nych róż­nych typów. Obecnie tak istotną służbę wspar­cia na rzecz okrę­tów MW RP wypeł­niają zale­d­wie dwie jed­nostki – wypie­ra­jący w sta­nie peł­nym 1225 t zbior­ni­ko­wiec Z-8 pro­jektu B 199, słu­żący od 1970 r., grun­tow­nie wyre­mon­to­wany w 2013 r., jak rów­nież nie­mal 2,5-krotnie więk­szy oraz, co waż­niej­sze, zde­cy­do­wa­nie młod­szy zbior­ni­ko­wiec zaopa­trze­nia w mate­riały pali­wowo-smarne ORP Bałtyk. Ta druga jed­nostka pod­dana została zakro­jo­nemu na sze­roką skalę remon­towi głów­nemu połą­czo­nemu z moder­ni­za­cją, która zde­cy­do­wa­nie zwięk­szyła jej moż­li­wo­ści ope­ra­cyjne.

Zbiornikowiec Bałtyk zbu­do­wany został w Stoczni Marynarki Wojennej im. Dąbrowszczaków w Gdyni, pod ozna­cze­niem ZP-1200 nr 1, według pro­jektu 3819, opra­co­wa­nego przez Centrum Badawczo-Projektowe Żeglugi Śródlądowej „Navicentrum” z Wrocławia. Jednostka została zwo­do­wana 27 kwiet­nia 1989, pierw­sze próby roz­po­częto 5 lutego 1991, a pod­nie­sie­nie ban­dery i chrzest nastą­piły 11 marca 1991 r. Protokół zdaw­czo-odbior­czy pod­pi­sano nie­ba­wem – 30 marca.
Zbiornikowiec zaopa­trze­nia w mate­riały pali­wowo-smarne (MPS) ma kon­struk­cję jed­no­po­kła­dową z trzy­kon­dy­gna­cyjną nad­bu­dówką rufową i jed­no­kon­dy­gna­cyjną dzio­bową, wypo­sa­żony jest w napęd spa­li­nowy, wyso­ko­prężny, dwu­śru­bowy ze śru­bami nastaw­nymi. Okręt zapro­jek­to­wano w opar­ciu m.in. o prze­pisy Klasyfikacji i Budowy Statków Morskich PRS z 1982 r., Pozaklasyfikacyjne Przepisy Wyposażenia Statków Morskich PRS z 1980 r., Międzynarodowej Konwencji o Bezpieczeństwie Życia na Morzu SOLAS-64 z popraw­kami z 1983 r. oraz Międzynarodowej Konwencji o Liniach Ładunkowych z 1966 r.
Kadłub „Zetki” wyko­nano ze stali okrę­to­wej dwóch typów: St41B (ele­menty wytrzy­ma­ło­ściowe) i St41A (pozo­stałe ele­menty kon­struk­cyjne). Warto wspo­mnieć, że w trak­cie prze­pro­wa­dzo­nych przy oka­zji ostat­niej moder­ni­za­cji pomia­rów gru­bo­ści poszy­cia stwier­dzono, że war­to­ści te wyno­szą co naj­mniej 80% stanu począt­ko­wego, potwier­dza­jąc tym samym bar­dzo dobrą kon­dy­cję kadłuba, co zapewni jesz­cze wie­lo­let­nią eks­plo­ata­cję okrętu. Kadłub opi­sy­wa­nej jed­nostki podzie­lony jest na 10 prze­dzia­łów wodosz­czel­nych przy zacho­wa­niu nie­za­ta­pial­no­ści jed­no­prze­dzia­ło­wej. Ze względu na prze­zna­cze­nie okrętu ma on dno podwójne na nie­mal całej dłu­go­ści.
Napęd składa się z 2 sil­ni­ków wyso­ko­pręż­nych H. Cegielski-Sulzer 8ASL25D o mocy 1480 kW (mak­sy­mal­nie 1629 kW) każdy. Poprzez jed­no­stop­niowe prze­kład­nie reduk­cyjne MAV-56 – 01 napę­dzają one 2 śruby nastawne o śred­nicy 2,6 m, w stru­mie­niach któ­rych znaj­dują się 2 czę­ściowo zrów­no­wa­żone stery. Możliwości manew­rowe zwięk­sza znaj­du­jący się na dzio­bie ster stru­mie­niowy N1.1 o mocy 150 kW.
W siłowni pomoc­ni­czej są 2 zespoły prą­do­twór­cze 6AL 20÷24−400−50 o mocy 400 kVA, napę­dzane sil­ni­kami wyso­ko­pręż­nymi H. Cegielski-Sulzer 6AL 2024 o mocy po 415 kW. W nad­bu­dówce dzio­bo­wej zain­sta­lo­wano nato­miast dodat­kowy agre­gat posto­jowy 36ZPM-41H6 o mocy 125 kVA wyko­rzy­stu­jący sil­nik Wola-Henschel 41H6 o mocy 118 kW.
  • Marcin Chała

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE