Zmodyfikowana MSR-W

Stacja MSR-W w pierwszym, dwuantenowym wariancie.

Stacja MSR-W w pierw­szym, dwu­an­te­no­wym warian­cie.

Dziesięć lat to dla urzą­dzeń elek­tro­nicz­nych i opro­gra­mo­wa­nia czas bar­dzo długi. Wystarczy choćby porów­nać roz­wią­za­nia tech­niczne i funk­cjo­nal­ność domo­wego kom­pu­tera, tele­wi­zora, czy tele­fonu komór­ko­wego sprzed dekady i współ­cze­snego. To samo, i to nawet w więk­szym stop­niu, doty­czy woj­sko­wego sprzętu elek­tro­nicz­nego. Coraz czę­ściej zaczyna to być dostrze­gane także przez pol­skie Ministerstwo Obrony Narodowej, które pod­czas zapla­no­wa­nych obsług takich urzą­dzeń, z reguły pol­skiej kon­struk­cji i pro­duk­cji, zama­wia także ich moder­ni­za­cję, pozwa­la­jącą na dopro­wa­dze­nie do naj­now­szych dostęp­nych stan­dar­dów. Tak nie­dawno stało się w przy­padku sta­cji roz­po­zna­nia lot­ni­czych sys­te­mów radio­lo­ka­cyj­nych MSR-W z Wojskowych Zakładów Elektronicznych S.A.

W nla­tach 2004 – 2006 do pod­od­dzia­łów roz­po­zna­nia elek­tro­nicz­nego Wojska Polskiego tra­fiło sześć mobil­nych sta­cji roz­po­zna­nia radio­elek­tro­nicz­nego MSR-W, opra­co­wa­nych i wypro­du­ko­wa­nych przez Wojskowe Zakłady Elektroniczne S.A. z pod­war­szaw­skiej Zielonki. Systemy te, które zastą­piły w służ­bie zestawy roz­po­zna­nia lot­ni­czych sta­cji radio­lo­ka­cyj­nych POST-3M (Lena) i uzu­peł­niły w jed­nost­kach sta­cje POST-3M zmo­der­ni­zo­wane – także przez WZE S.A. – do stan­dardu POST-MD (sześć sztuk), służą do zadań ELINT/ESM (Electronic Intelligence/Electronic Support Measures), a więc roz­po­zna­nia elek­tro­nicz­nego. Główne prze­zna­cze­nie tego mobil­nego sys­temu – całość apa­ra­tury mie­ści się w nad­wo­ziu typu Sarna na pod­wo­ziu tere­no­wej cię­ża­rówki Star 266/266M w ukła­dzie 6×6 – to wykry­wa­nie dzia­ła­nia urzą­dzeń elek­tro­nicz­nych (radio­lo­ka­cyj­nych), przede wszyst­kim zain­sta­lo­wa­nych na pokła­dach samo­lo­tów i śmi­głow­ców, ale nie tylko, pra­cu­ją­cych w zakre­sie czę­sto­tli­wo­ści 0,7 – 18 GHz. MSR-W, wypo­sa­żona w pełni cyfrową apa­ra­turę, reali­zuje detek­cję nastę­pu­ją­cych sys­te­mów elek­tro­nicz­nych: lot­ni­czych sta­cji radio­lo­ka­cyj­nych obser­wa­cji powierzchni ziemi, celow­ni­czych i mete­oro­lo­gicz­nych; lot­ni­czych sys­te­mów nawi­ga­cyj­nych; radio­wy­so­ko­ścio­mie­rzy; inter­ro­ga­to­rów i trans­pon­de­rów sys­te­mów iden­ty­fi­ka­cji „swój-obcy”; w pew­nym zakre­sie także naziem­nych sta­cji radio­lo­ka­cyj­nych. Stacja może nie tylko wykry­wać fakt emi­sji, doko­ny­wać kla­sy­fi­ka­cji ode­bra­nych sygna­łów, ale także iden­ty­fi­ko­wać źró­dła emi­sji na pod­sta­wie cha­rak­te­ry­styk pracy urzą­dzeń emi­tu­ją­cych fale elek­tro­ma­gne­tyczne i porów­ny­wa­nia tych danych z danymi, zawar­tymi
w bazach danych powsta­łych w wyniku wcze­śniej doko­na­nego roz­po­zna­nia. Zarejestrowane emi­sje są archi­wi­zo­wane w bazach danych w celu ana­lizy i dokład­nego roz­po­zna­nia sygna­łów. Stacja może poda­wać namiar na wykryte źró­dła emi­sji, a także – przy współ­pracy co naj­mniej dwóch sta­cji – loka­li­zo­wać ich poło­że­nie w prze­strzeni metodą trian­gu­la­cyjną.
W bazo­wej wer­sji MSR-W może jed­no­cze­śnie śle­dzić do 16 tras obiek­tów powietrz­nych. Obsługę sta­cji sta­nowi trzech żoł­nie­rzy: dowódca i dwóch ope­ra­to­rów. Warto dodać, że klu­czowe ele­menty wypo­sa­że­nia sta­cji (w tym odbior­niki) są pol­skiej kon­struk­cji i pro­duk­cji, także opro­gra­mo­wa­nie zostało opra­co­wane w Polsce.
Stacje MSR-W, dostar­czone w latach 2004 – 2006, wypro­du­ko­wane zostały w ramach dwóch, róż­nią­cych się od sie­bie par­tii. Pierwsze trzy sta­cje miały dwu­an­te­nowy zespół obser­wa­cji i namie­rza­nia, z anteną moni­to­ringu prze­strzeni (kon­struk­cja WZE S.A.) i kie­run­kową anteną namie­rza­nia (firmy Grintek z RPA, obec­nie Saab Grintek Defence), wyko­rzy­sty­wały także prze­wo­dowe sys­temy łącz­no­ści i trans­mi­sji danych. Kolejne trzy zostały już dostar­czone w zmo­dy­fi­ko­wa­nym warian­cie (nie­ofi­cjal­nie okre­śla­nym jako Model 2005), ze zin­te­gro­wa­nym zespo­łem ante­no­wym firmy Grintek na poje­dyn­czym, tele­sko­powo pod­no­szo­nym, masz­cie. Wprowadzono także pod­sys­tem łącz­no­ści i trans­mi­sji danych, umoż­li­wia­jący współ­pracę z sys­te­mem dowo­dze­nia i kie­ro­wa­nia pod­od­dzia­łami WRE Wołczenica w opar­ciu o komu­ni­ka­cję w sieci OP-NET-R.
Doświadczenia z eks­plo­ata­cji sta­cji MSR-W w jed­nost­kach były bar­dzo dobre, nie­mniej nad­szedł czas wyko­na­nia ich remon­tów. Gestor zde­cy­do­wał jed­nak, że przy tej oka­zji sta­cje pod­dane zostaną uni­fi­ka­cji i mody­fi­ka­cji. Prace te zle­cono pro­du­cen­towi sta­cji, Wojskowym Zakładom Elektronicznym S.A., a sto­sowną umowę z 1. Regionalną Bazą Logistyczną zawarto w czerwcu 2014 r. Dotyczy ona prze­pro­wa­dze­nia remon­tów głów­nych i mody­fi­ka­cji wszyst­kich sze­ściu sta­cji. Wartość umowy to 22 065 365 zło­tych (netto), a prace mają zostać zre­ali­zo­wane do 2016 r.

  • Andrzej Kiński

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE