Wystawa IDEX-2017

Podczas wystawy IDEX-2017 Rheinmetall Defence wystawił w swym stoisku demonstrator modernizacji czołgu Leopard 2A4, który określany był jako Leopard 2PL (był to ten sam wóz, który zaprezentowano na MSPO 2016), ale z bogatszym wyposażeniem niż w polskiej konfiguracji.

Podczas wystawy IDEX-2017 Rheinmetall Defence wysta­wił w swym sto­isku demon­stra­tor moder­ni­za­cji czołgu Leopard 2A4, który okre­ślany był jako Leopard 2PL (był to ten sam wóz, który zapre­zen­to­wano na MSPO 2016), ale z bogat­szym wypo­sa­że­niem niż w pol­skiej kon­fi­gu­ra­cji.

Międzynarodowa wystawa i kon­fe­ren­cja International Defence Exhibition IDEX-2017 w Abu Zabi to przed­się­wzię­cie, na któ­rym można zapo­znać się z nowo­ściami w sfe­rze uzbro­je­nia oraz sprzętu woj­sko­wego nie­mal ze wszyst­kich dzie­dzin tech­niki. Poza nie­licz­nymi wyjąt­kami, np. fir­mami z Izraela, w wysta­wie biorą udział wszy­scy znani i mniej znani pro­du­cenci z całego świata. Stąd też nowo­ści i cie­ka­wo­stek nigdy tam nie bra­kuje. W mar­co­wym nume­rze „Wojska i Techniki” opu­bli­ko­wa­li­śmy pierw­szą cześć subiek­tyw­nego prze­glądu nowo­ści tego­rocz­nego IDEX-u, obec­nie zamiesz­czamy jego kon­ty­nu­ację.

Na tak ogrom­nej wysta­wie nie jest moż­liwe obej­rze­nie wszyst­kiego, a nawet zapo­zna­nie się ze wszyst­kimi nowo­ściami. W opi­nii autora tej rela­cji wśród naj­cie­kaw­szych eks­po­na­tów salonu IDEX-2017 były pro­dukty lokal­nych firm (w przy­tła­cza­ją­cej więk­szo­ści będące wyni­kiem współ­pracy z part­ne­rami zagra­nicz­nymi), poza tym wiele inte­re­su­ją­cych nowo­ści zapre­zen­to­wały cen­trale han­dlowe, przed­się­bior­stwa i pla­cówki naukowo-badaw­cze z Białorusi i Serbii. Przede wszyst­kim – może poza tech­niką rakie­tową, nie­po­wo­du­jące przy­spie­szo­nego bicia serca więk­szo­ści odwie­dza­ją­cych wystawę, ale będące świa­dec­twem roz­woju w tych sfe­rach, które dziś mają ważny wpływ na kie­runki roz­woju uzbro­je­nia i sprzętu woj­sko­wego, a nawet całych sił zbroj­nych. Wśród nich należy wymie­nić: sys­temy uzbro­je­nia z rakie­tami nie­kie­ro­wa­nymi i poci­skami kie­ro­wa­nymi, naj­now­sze osią­gnię­cia elek­tro­niki i opto­elek­tro­niki, sys­temy bez­za­ło­gowe itp.

Artyleryjskie sys­temy rakie­towe

Tegoroczna eks­po­zy­cja Republiki Serbskiej była wyjąt­kowo bogata i róż­no­rodna, nie zabra­kło na niej także pre­mier, wśród któ­rych były także ele­menty arty­le­ryj­skich sys­te­mów rakie­to­wych. W tej tema­tyce od lat spe­cja­li­zuje się firma EDePro (Engine Development and Production) z Belgradu, repre­zen­to­wana na ryn­kach zagra­nicz­nych przez pań­stwową cen­tralę han­dlową Jugoimport SDPR.
Jedną z rakie­to­wych nowo­ści EDePro była rakieta G-2000/52 kali­bru 122 mm, cechu­jąca się zasię­giem aż 52 kilo­me­trów. Jest ona kolej­nym ogni­wem w roz­woju rakiet rodziny G-2000, opra­co­wa­nych na prze­strzeni ostat­nich lat przez EDePro we współ­pracy z part­ne­rami, z myślą o uży­wa­nych na całym świe­cie polo­wych sys­te­mach rakie­to­wych Grad sowiec­kiej pro­we­nien­cji. Rakieta G-2000/52 ma dłu­gość 2862 mm, cztery sta­bi­li­za­tory o roz­pię­to­ści 260 mm, sek­cję bojową o dłu­go­ści 752 mm i masę star­tową 64 kg (masa kom­po­zy­to­wego paliwa rakie­to­wego sil­nika na stały mate­riał pędny wynosi 27 kg). Deklarowany mak­sy­malny zasięg 52 km ma być osią­gany przy kącie pod­nie­sie­nia bloku pro­wad­nic 57°, w takim przy­padku wierz­cho­łek tra­jek­to­rii lotu sięga wyso­ko­ści 24,4 km. Odchylenie od punktu celo­wa­nia przy strze­la­niu na mak­sy­malny zasięg ma nie prze­kra­czać 9% odle­gło­ści. Część bojowa jest odłam­kowo-burząca z kom­bi­no­wa­nym – uderzeniowo/zbliżeniowym – zapal­ni­kiem gło­wi­co­wym.
Największą serb­ską rakie­tową nowo­ścią – także dosłow­nie – był kory­go­wany pocisk Šumadija kali­bru 400 mm. Według infor­ma­cji EDePro znaj­duje się on we wcze­snej fazie roz­woju, a jego prze­zna­cze­niem jest nisz­cze­nie celów powierzch­nio­wych: baz, maga­zy­nów, lot­nisk, por­tów i insta­la­cji brze­go­wych, węzłów kole­jo­wych i dro­go­wych, fabryk i innych waż­nych obiek­tów o zawczasu zna­nym poło­że­niu, z odle­gło­ści nawet 280 km. Podstawową jed­nostką ogniową sys­temu Šumadija ma być bate­ria, nie­mniej każdą wyrzut­nię będzie można także wyko­rzy­stać samo­dziel­nie. Podstawowym ele­men­tem sys­temu będzie oczy­wi­ście kory­go­wany pocisk, skła­da­jący się z: czę­ści napę­do­wej z sil­ni­kiem na stały mate­riał pędny, do któ­rej w tyl­nej czę­ści zamo­co­wano obro­towy pier­ścień ze sta­bi­li­za­to­rami; część bojowa i blok ste­ro­wa­nia z bez­wład­no­ścio­wym sys­te­mem nawi­ga­cji i sek­cją z czte­rema powierzch­niami ste­ro­wymi wraz z napę­dami. Długość poci­sku wynosi 8250 mm, kali­ber 400 mm, roz­pię­tość sta­bi­li­za­to­rów 854 mm, zaś ste­rów 720 mm. Masa star­towa sięga 1502 kg, przy czym na kom­po­zy­towe paliwo rakie­towe sil­nika M400 przy­pada 889 kg, a masa czę­ści bojo­wej to 200 kg. Pocisk jest prze­cho­wy­wany (ze zło­żo­nymi sta­bi­li­za­to­rami i ste­rami) i odpa­lany z pojem­nika o dłu­go­ści 8600 mm. Część bojowa ma dzia­ła­nie burzące i odłam­kowe, ma dłu­gość 950 mm i śred­nicę 300 mm. Jest ela­bo­ro­wana 41 kg kom­po­zy­to­wego mate­riału kru­szą­cego HMX A1, bazu­ją­cego na okto­ge­nie. Kombinowany zapal­nik ude­rze­niowy ma dwa tryby pracy, natych­mia­stowy i ze zwłoką. Deklarowany czas przy­go­to­wa­nia do odpa­le­nia ma wyno­sić ≤12 minut i zapewne obej­muje okres od roz­po­czę­cia zaj­mo­wa­nia pozy­cji przez wyrzut­nię do odpa­le­nia poci­sku. Maksymalny zasięg jest dekla­ro­wany na 280 km na pozio­mie morza (regu­la­cje trak­ta­towe), przy czym wierz­cho­łek tra­jek­to­rii lotu znaj­duje się na wyso­ko­ści 92 km. Zakres tem­pe­ra­tur użyt­ko­wych to od −30°C do 50°C.

  • Miroslav Gyűrösi

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE