Tactical Leadership Programme

Francuskie Rafale w bazie Los Llanos w Hiszpanii. Poza Francją formalnymi członkami programu TLP są: Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Belgia,  Dania, Grecja, Hiszpania, Holandia, Niemcy i Włochy.

Francuskie Rafale w bazie Los Llanos w Hiszpanii. Poza Francją for­mal­nymi człon­kami pro­gramu TLP są: Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Belgia, Dania, Grecja, Hiszpania, Holandia, Niemcy i Włochy.

W ciągu ostat­nich 40 lat, szko­le­nie Tactical Leadership Programme (TLP) stało się naj­waż­niej­szym ele­men­tem tak­tycz­nego przy­go­to­wa­nia per­so­nelu lata­ją­cego NATO, słu­żąc pod­no­sze­niu umie­jęt­no­ści dowo­dze­nia lot­nic­twem oraz budo­wa­niu wie­dzy tak­tyczno-bojo­wej umoż­li­wia­ją­cej zmie­rze­nie się z wyzwa­niami współ­cze­snego pola walki. Wielonarodowe kie­row­nic­two pro­gramu TLP jest ulo­ko­wane w hisz­pań­skiej bazie lot­ni­czej Los Llanos pod Albacete.

Głównym celem TLP jest pod­nie­sie­nie efek­tyw­no­ści dzia­ła­nia kom­po­nentu lot­ni­czego Sojuszniczych Sił Powietrznych NATO w obsza­rach dowo­dze­nia tak­tycz­nego, kon­cep­cji i dok­tryny funk­cjo­no­wa­nia na polu walki, w ramach dzia­łań sojusz­ni­czych oraz naro­do­wych.
Tactical Leadership Programme obej­muje kilka róż­nych kur­sów i szko­leń, włącz­nie z prak­tycz­nym szko­le­niem w powie­trzu w zakre­sie pro­wa­dze­nia połą­czo­nych ope­ra­cji lot­ni­czych (Composite Air Operations, COMAO), dzia­ła­nia grup bojo­wego ratow­nic­twa lot­ni­czego oraz szko­leń zmie­rza­ją­cych do zwięk­sze­nia efek­tyw­no­ści zabez­pie­cze­nia roz­po­znaw­czego i wywia­dow­czego połą­czo­nych ope­ra­cji lot­ni­czych.

Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych w TLP 2019-1 reprezentowało 14 samolotów myśliwsko-bombowych Boeing F-15E Strike Eagle z bazy lotniczej Lakenheath w Wielkiej Brytanii.

Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych w TLP 2019 – 1 repre­zen­to­wało 14 samo­lo­tów myśliw­sko-bom­bo­wych Boeing F-15E Strike Eagle z bazy lot­ni­czej Lakenheath w Wielkiej Brytanii.

Niemcy

W cza­sie zim­nej wojny sie­dem państw NATO wyko­rzy­sty­wało prze­strzeń powietrzną Republiki Federalnej Niemiec w ramach obron­nego ugru­po­wa­nia soju­szu. Jednostki lot­ni­cze pozo­sta­wały w goto­wo­ści do natych­mia­sto­wego uży­cia. Poszczególne pań­stwa widziały koniecz­ność wspól­nego dzia­ła­nia, dla­tego dostrze­żono rów­nież potrzebę wspól­nego szko­le­nia i dosko­na­le­nia umie­jęt­no­ści. A także przy­go­to­wa­nia dowód­ców, zdol­nych do ope­ro­wa­nia w wie­lo­na­ro­do­wych ugru­po­wa­niach, zarówno w dzia­ła­niach defen­syw­nych w obro­nie powietrz­nej, jak i w ofen­syw­nym nisz­cze­niu obiek­tów naziem­nych na tere­nie prze­ciw­nika. Mając to na uwa­dze, w stycz­niu 1978 r. Belgia, Holandia, Kanada, Republika Federalna Niemiec, Stany Zjednoczone i Wielka Brytania pod­pi­sały poro­zu­mie­nie o uru­cho­mie­niu pro­gramu szko­le­nia TLP pod auspi­cjami Dowództwa Sojuszniczych Sił Powietrznych NATO w Europie Centralnej w nie­miec­kiej bazie lot­ni­czej Fürstenfeldbruck. Początkowo kurs TLP miał formę dwu­ty­go­dnio­wego semi­na­rium, w ramach któ­rego per­so­nel lata­jący dys­ku­to­wał na temat sojusz­ni­czej tak­tyki, tech­niki walki i pro­ce­dur.
We wrze­śniu 1979 r. kurs TLP prze­nie­siono do bazy Jever w pół­noc­nej czę­ści RFN, gdzie uległ on wydłu­że­niu do czte­rech tygo­dni, by można nim było objąć rów­nież prak­tyczne lata­nie. W ramach Tactical Leadership Programme pod­jęto się szko­le­nia pro­wa­dzą­cych tak­tycz­nych grup bojo­wych, które miały być dowo­dzone zgod­nie z opra­co­wa­nym wcze­śniej pla­nem i odprawą przed lotem. Na koniec miało być prze­pro­wa­dzone omó­wie­nie. Działania miały być zgodne z tak­tyką NATO i wyko­ny­wane przez for­ma­cje wie­lo­na­ro­dowe. W wyniku takiego kursu spraw­dzano umie­jęt­no­ści doświad­czo­nych pilo­tów w roli dowódcy misji (mis­sion com­man­der). Ponieważ per­so­nel instruk­tor­ski TLP był wybie­rany spo­śród naj­lep­szych, naj­bar­dziej doświad­czo­nych i naj­bar­dziej sza­no­wa­nych pilo­tów-dowód­ców państw NATO, to wkrótce stało się to ważne cen­trum dosko­na­lące per­so­nel lata­jący Sojuszu Północnoatlantyckiego we wszyst­kich aspek­tach dzia­łań powietrz­nych pro­wa­dzo­nych w ramach ope­ra­cji wie­lo­na­ro­do­wych.

Belgia

W marcu 1989 r. szko­le­nie TLP prze­nie­siono do bazy Florennes w Belgii, gdzie sztab, per­so­nel, zada­nia i obszar dzia­ła­nia zostały roz­bu­do­wane i powięk­szone. W kie­row­nic­twie dodano dwie nowe komórki: Oddział Koncepcji i Doktryn oraz Oddział Szkolenia Teoretycznego. Poza szko­le­niem prak­tycz­nym w powie­trzu zaczęto też pro­wa­dze­nie wykła­dów na pozio­mie aka­de­mic­kim oraz pod­jęto się pisa­nia dok­tryn dzia­ła­nia tak­tycz­nego w powie­trzu. Rozpoczynając jako komórka funk­cjo­nu­jąca na zapo­trze­bo­wa­nie Dowództwa Centralnej Grupy Armii w obro­nie tery­to­rium RFN, TLP pod­jęło nowe wyzwa­nia, przy­go­to­wu­jąc dowód­ców tak­tycz­nych grup bojo­wych do dzia­łań w dowol­nym rejo­nie świata, w sze­ro­kim spek­trum kon­flik­tów zbroj­nych.
Liczba państw uczest­ni­czą­cych w kur­sach prak­tycz­nych i teo­re­tycz­nych TLP ule­gała sys­te­ma­tycz­nemu zwięk­sze­niu: Dania i Włochy dołą­czyły w 1996 r., Kanada wyco­fała się w 1997 r., ale w 2002 r. dołą­czyła Hiszpania. Poza człon­kami orga­ni­za­cji TLP, także inne kraje Sojuszu Północnoatlantyckiego pod­jęły uczest­nic­two w kur­sach, wysy­ła­jąc ludzi na szko­le­nie. Na przy­kład Republika Czeska wzięła po raz pierw­szy udział w TLP w 2006 r., a Polska – w 2009 r.

Hiszpania

Kiedy NATO prze­stało sku­piać się na poten­cjal­nym kon­flik­cie zbroj­nym w Europie, kie­row­nic­two TLP roz­po­częło poszu­ki­wa­nie takiego miej­sca do szko­le­nia i dosko­na­le­nia, które w więk­szym stop­niu zbli­żone byłoby do tere­nów naj­bar­dziej praw­do­po­dob­nych kon­flik­tów w zmie­nia­ją­cej się rze­czy­wi­sto­ści. Wraz z począt­kiem XXI wieku, pań­stwa two­rzące pro­gram TLP zaczęły roz­glą­dać się za bar­dziej korzystną z tego punktu widze­nia loka­li­za­cją kur­sów, szcze­gól­nie wobec rosną­cego natę­że­nia ruchu lot­ni­czego w Europie. Wybór padł na bazę Los Llanos pod Albacete w połu­dniowo wschod­niej czę­ści Hiszpanii.

  • Mike Schoenmaker, Niels Hoogenboom

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE