Śnieżnik – wię­cej niż symu­la­tor laserowy

WiT-2_2016_snieznik

Historia rodziny sys­te­mów symu­la­cji pola walki Śnieżnik sięga roku 2003. Początkowo był to eks­pe­ry­men­talny sys­tem, oparty wyłącz­nie na tech­nice lase­ro­wej i mający wiele ogra­ni­czeń. Konsekwentny roz­wój kon­cep­cji, wie­lo­let­nia współ­praca firmy Autocomp Management Sp. z o.o. z Wojskowym Instytutem Technicznym Uzbrojenia i ści­sła współ­praca z klien­tem, czyli Siłami Zbrojnymi RP, dopro­wa­dziły z cza­sem do stwo­rze­nia wie­lo­funk­cyj­nego urzą­dze­nia, które zre­wo­lu­cjo­ni­zo­wało pro­ces szko­le­nia pol­skich żołnierzy.

Już w pierw­szych latach XXI wieku stwo­rze­nie sys­temu symu­la­cyj­nego opar­tego na idei lase­ro­wej kino-strzel­nicy było w Polsce w zasięgu ręki. Do pod­ję­cia prób na tym polu zachę­cały podobne kon­struk­cje opra­co­wy­wane w innych kra­jach, a także poten­cjalne oszczęd­no­ści, jakie Siły Zbrojne RP mogłyby osią­gnąć dzięki zasto­so­wa­niu takiego roz­wią­za­nia. Pomysł na samo­dzielne opra­co­wa­nie takiego urzą­dze­nia poja­wił się w ówcze­snym Szefostwie Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych Dowództwa Wojsk Lądowych. Podjął go następ­nie Departament Polityki Zbrojeniowej MON, który roz­pi­sał otwarty prze­targ na pracę badaw­czo-roz­wo­jową, już wów­czas okre­śloną kryp­to­ni­mem Śnieżnik. Jego zwy­cięzcą został w 2003 roku Wojskowy Instytut Techniczny Uzbrojenia. Pierwszym pra­com towa­rzy­szyła spora doza nie­pew­no­ści – o ile bowiem symu­la­tory zawsze postrze­gane były jako narzę­dzia przy­datne w szko­le­niu, o tyle na samym początku przed­się­wzię­cia nikt nie wie­dział, jaki będzie jego osta­teczny efekt. Zadawano sobie pyta­nie: na ile urzą­dze­nie, które w efek­cie powsta­nie, będzie rze­czy­wi­ście przy­datne w szko­le­niu woj­ska? W tam­tym cza­sie symu­la­tory broni strze­lec­kiej w for­mie lase­ro­wych kino-strzel­nic nie były powszech­nie sto­so­wane w szko­le­niu żoł­nie­rzy nawet w kra­jach zachod­nich. W Polsce znaj­do­wało się w tym cza­sie tylko jedno podobne urzą­dze­nie – był to tre­na­żer ame­ry­kań­skiej firmy FATS z prze­wo­do­wymi symu­la­to­rami broni, użyt­ko­wany przez Centrum Szkolenia Policji w Legionowie.
Rozwiązania tech­niczne, na któ­rych został oparty Śnieżnik, zostały opra­co­wane od pod­staw przez WITU i firmę Autocomp Management Sp. z o.o., która stała się istot­nym part­ne­rem w tym pro­jek­cie już na eta­pie prac badaw­czo-roz­wo­jo­wych. Z uwagi na kom­pe­ten­cje oby­dwu pod­mio­tów, Instytut wziął odpo­wie­dzial­ność za obszar zwią­zany z: symu­la­to­rami broni, bali­styką i całym „obsza­rem woj­sko­wym”, czyli zgod­no­ścią para­me­trów sprzętu symu­lo­wa­nego z rze­czy­wi­stym. Autocomp Management tym­cza­sem zajął się zada­niami zwią­za­nymi z: sys­te­mem infor­ma­tycz­nym, opro­gra­mo­wa­niem, gra­fiką i pro­jek­cją obrazu. Firma ta wzięła także odpo­wie­dzial­ność za wszel­kie urzą­dze­nia opto­elek­tro­niczne w Śnieżniku (repliki celow­ni­ków, lunet, lor­ne­tek, itp.), a także za inte­gra­cję i ser­wi­so­wa­nie całego sys­temu. Granica współ­pracy pomię­dzy oby­dwoma pod­mio­tami pozo­staje jed­nak nie do końca okre­ślona — mię­dzy symu­la­to­rami broni a sys­te­mem infor­ma­tycz­nym nie można bowiem jej dokład­nie wyty­czyć i na tym polu zależ­no­ści doty­czące współ­dzia­ła­nia wza­jem­nie się przeplatają.

Prace badaw­czo roz­wo­jowe zakoń­czyły się w 2005 roku, kiedy to ukoń­czono budowę pro­to­typu urzą­dze­nia, które prze­szło w tym cza­sie bada­nia pań­stwowe. Śnieżnik zapre­zen­to­wano publicz­nie po raz pierw­szy na XIII Międzynarodowym Salonie Przemysłu Obronnego w Kielcach, gdzie poka­zano sta­no­wi­sko Śnieżnik 2, symu­lu­jące pro­wa­dze­nie walki ognio­wej przez dru­żynę pie­choty. Urządzenie spo­tkało się z nie­zwy­kle pozy­tyw­nym przy­ję­ciem i jego twórcy zostali uho­no­ro­wani nagro­dami Grand PrixDefender. Następnie – w latach 2006 – 2007 – reali­zo­wana była praca wdro­że­niowa, która zakoń­czyła się wyko­na­niem dwóch egzem­pla­rzy Śniżników par­tii prób­nej i ich insta­la­cją na tere­nie: 10. Brygady Kawalerii Pancernej i Ośrodka Szkolenia Poligonowego Wojsk Lądowych Orzysz.

Pierwotne moż­li­wo­ści i rozwój 

Wczesna wer­sja sys­temu wyko­rzy­sty­wała zale­d­wie pięć wzo­rów lase­ro­wych symu­la­to­rów broni: 5,56 mm kara­binka auto­ma­tycz­nego Beryl, 9 mm pisto­letu maszy­no­wego PM-84P, 7,62 mm kara­binu wybo­ro­wego SWD, 7,62 mm ręcz­nego kara­binu maszy­no­wego PKM i gra­nat­nika prze­ciw­pan­cer­nego RPG-7. Nie było moż­li­wo­ści pod­łą­cze­nia do sys­temu nowych urzą­dzeń, takich jak: celow­niki, lor­netki, dal­mie­rze, czy lunety obser­wa­cyjne, ani innego sprzętu dodat­ko­wego, jak: radio­sta­cje, czy odbior­niki GPS, nie wspo­mi­na­jąc o kolej­nych rodza­jach uzbro­je­nia. W kolej­nych latach sys­tem był jed­nak kon­se­kwent­nie udoskonalany.

  • Maciej Szopa

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE