Niedokończona moder­ni­za­cja: siły zbrojne Grecji w 1940 r.

Rolę działa pułkowego pełniła w greckiej armii francuska armata górska 65 mm.

Rolę działa puł­ko­wego peł­niła w grec­kiej armii fran­cu­ska armata gór­ska 65 mm.

Słabością grec­kich sił zbroj­nych w przeded­niu wło­skiej agre­sji, która miała miej­sce 28 paź­dzier­nika 1940 r., był nie­do­sta­tek nowo­cze­snego uzbro­je­nia i sprzętu woj­sko­wego. Za ich silne strony należy nato­miast uznać dopra­co­wany plan mobi­li­za­cji i wyso­kie morale żoł­nie­rzy.

W okre­sie mię­dzy­wo­jen­nym w Grecji ist­niały poza mini­ster­stwem wojny trzy mini­ster­stwa dla poszcze­gól­nych rodza­jów sił zbroj­nych: armii (wojsk lądo­wych), mary­narki wojen­nej i lot­nic­twa woj­sko­wego. Ministrowie ci pod­le­gali kró­lowi, jako naczel­nemu wodzowi. Wojskami bez­po­śred­nio dowo­dzili sze­fo­wie szta­bów gene­ral­nych rodza­jów sił zbroj­nych. W cza­sie pokoju Grecja miała około 90 tys. żoł­nie­rzy w służ­bie czyn­nej, zawo­do­wych i z poboru.

Siła w pie­cho­cie

Po kata­stro­fal­nej klę­sce w 1922 r. w Azji Mniejszej pod­czas wojny z Turcją Grecy musieli odtwo­rzyć zna­czącą część swych wojsk lądo­wych. W cza­sie pokoju Armia Grecka (Ellinikós Stratos) liczyła 80 tys. żoł­nie­rzy. Podstawowy zwią­zek tak­tyczny sta­no­wiła dywi­zja pie­choty (Merarchia Pezikou); do 1935 r. było ich w grec­kiej armii dwa­na­ście. W 1936 r. ilość dywi­zji pie­choty ist­nie­ją­cych w cza­sie pokoju zwięk­szono do czter­na­stu. W tych cza­sach naj­waż­niej­szym oddzia­łem był pułk pie­choty (Syntagma Pezikoú). Pod koniec lat 30. XX wieku w grec­kich woj­skach lądo­wych znaj­do­wało się 39 puł­ków.
Przed 1935 r. armia grecka miała dwie bry­gady kawa­le­rii (Taxiarchíes Ippikoú). Po reor­ga­ni­za­cji powstała dywi­zja kawa­le­rii (Merarchia Ippikoú). Ogółem w siłach lądo­wych pod koniec lat 30., jak podaje John Carr w książce „The defence and fall of Greece 1940−1941”, było 10 puł­ków kawa­le­rii, w tym jeden zmo­to­ry­zo­wany. Poza puł­kami arty­le­rii dywi­zyj­nej w cza­sie pokoju ist­niały jesz­cze dwa pułki arty­le­rii lek­kiej i cztery pułki arty­le­rii cięż­kiej, pod­le­głe kor­pu­som armij­nym. Po 1935 r. sfor­mo­wano cztery pułki arty­le­rii prze­ciw­lot­ni­czej. Wojska inży­nie­ryjne miały rów­nież cztery pułki.
Struktura orga­ni­za­cyjna czasu pokoju poszcze­gól­nych dywi­zji była bar­dzo zróż­ni­co­wana, miały one bowiem od jed­nego do czte­rech puł­ków pie­choty, ale naj­czę­ściej po trzy. W struk­tu­rach nie­któ­rych z nich znaj­do­wały się oddziały gra­niczne, do któ­rych zali­czano też załogi for­ty­fi­ka­cji wzdłuż gra­nicy z Bułgarią, znane jako Linia Metaxasa. W okre­sie mię­dzy­wo­jen­nym wszyst­kie grec­kie jed­nostki pie­choty szko­lono do dzia­łań w górach. Wsparcie ogniowe na szcze­blu pułku zapew­niały pie­chu­rom armaty gór­skie 65 mm, moź­dzie­rze 81 mm i cięż­kie kara­biny maszy­nowe. Dywizja pie­choty miała pułk arty­le­rii. W cza­sie pokoju uzbro­je­nie tych jed­no­stek nie było jed­no­lite. Pułk mógł dys­po­no­wać 16, 20, 22, ale naj­czę­ściej 24 arma­tami lub hau­bi­cami 75 i 105 mm. Wyjątek sta­no­wił pułk arty­le­rii VIII DP w Epirze, mający – ze względu na duży obszar do obrony – ponad 50 dział oraz kara­biny maszy­nowe (2 szt.) i armaty prze­ciw­lot­ni­cze (4 szt.).
Dywizja kawa­le­rii miała bry­gadę kawa­le­rii z trzema puł­kami jazdy oraz dywi­zjo­nem arty­le­rii, pod­od­dzia­łami kara­bi­nów maszy­no­wych i sape­rów. W jej struk­tu­rze był rów­nież jedyny w armii pułk kawa­le­rii zmo­to­ry­zo­wa­nej, który wypo­sa­żono w ponad 160 pojaz­dów. W dywi­zji znaj­do­wały się pod­od­działy arty­le­rii prze­ciw­lot­ni­czej z arma­tami 20 i 37 mm.

  • Tadeusz Wróbel

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE