Siły Powietrzne Turcji w 2016 r.

F-16 Siły Powietrzne Turcji w 2016 r.

Siły Powietrzne Turcji w 2016 r.

Ubiegły rok był dla Sił Powietrznych Turcji trudny, żeby nie powie­dzieć naj­trud­niej­szy w ostat­nich latach. Zaangażowane były one w pro­wa­dzone już od pew­nego czasu ope­ra­cje anty­ter­ro­ry­styczne prze­ciwko bojow­ni­kom Partii Pracujących Kurdystanu i Państwa Islamskiego. W lipcu miał miej­sce woj­skowy zamach stanu, z kon­se­kwen­cjami, które odczuło całe pań­stwo, w tym nie­zwy­kle sil­nie Siły Powietrzne. W sierp­niu zaś roz­po­częto ope­ra­cję w pół­noc­nej Syrii, w którą także zaan­ga­żo­wano turec­kie lot­nic­two.

Od 2015 r. Siły Powietrzne Turcji wyko­ny­wały regu­larne ude­rze­nia lot­ni­cze wymie­rzone prze­ciwko Partii Pracujących Kurdystanu (PPK) na turec­kim tery­to­rium oraz Państwu Islamskiemu na tere­nie Iraku. Ataki tego typu były pro­wa­dzone także wcze­śniej, ale tym razem posta­no­wiono zwięk­szyć ich inten­syw­ność.
Główną bazą ope­ra­cyjną w pro­wa­dzo­nych dzia­ła­niach anty­ter­ro­ry­stycz­nych jest poło­żona na połu­dnio­wym wscho­dzie kraju 8. Baza Samolotów Odrzutowych w Diyarbakir. Oczywiście samo­loty korzy­stają także z innych baz, na przy­kład nie­od­le­głej 7. Bazy Samolotów Odrzutowych w Erhaç (Malatya). Ma także miej­sce doraźne prze­miesz­cza­nie eskadr w zależ­no­ści od potrzeb, na to czy inne lot­ni­sko.
Szczególnie warta zwró­ce­nia uwagi jest prze­pro­wa­dzona z dużym roz­ma­chem ope­ra­cja „Męczennik Yalçın”, któ­rej kryp­to­nim pocho­dzi od imie­nia zabi­tego przez isla­mi­stów turec­kiego żoł­nie­rza. Yalçın Nane zgi­nął 23 lipca 2015 r. w Elbeyli w pro­win­cji Kilis. Operacja roz­po­częła się wcze­snym ran­kiem następ­nego dnia, a samo­loty Sił Powietrznych ode­grały w niej klu­czową rolę, w tym zwłasz­cza F-16 i F-4E 2020 wyko­nu­jące zada­nia ude­rze­niowe. Ataki były wymie­rzone w isla­mi­stów w Syrii i bojow­ni­ków PPK w pół­noc­nym Iraku. W pierw­szym ude­rze­niu trzy F-16 z 181. eska­dry z Diyarbakir, zaata­ko­wały bom­bami kie­ro­wa­nymi lase­rowo GBU-12 Paveway II trzy pozy­cje w pół­noc­nej Syrii. Nie naru­sza­jąc syryj­skiej prze­strzeni powietrz­nej, zrzu­cono bomby znad wła­snego tery­to­rium. Cele, któ­rymi były obiek­tami sta­cjo­nar­nymi, zostały znisz­czone, zgi­nąć miało około 35 isla­mi­stów. Wieczorem wyko­nano dru­gie ude­rze­nie. Tym razem, jak twier­dzą świad­ko­wie, doszło do naru­sze­nia syryj­skiej i irac­kiej prze­strzeni powietrz­nej. Dwadzieścia F-16 z 181. eska­dry wyko­nało ataki na pozy­cje PPK w irac­kim Kurdystanie. Zginąć miał jeden z kur­dyj­skich dowód­ców polo­wych.
Trzecie ude­rze­nie wyko­nano 25 lipca. Ataki na pozy­cje PPK prze­pro­wa­dziło około 70 samo­lo­tów F-16 star­tu­ją­cych z Diyarbakir oraz około 25 F-4E-2020 z Eskişehir (1. Baza Samolotów Odrzutowych), które na potrzeby ope­ra­cji prze­ba­zo­wano do Erhaç. Działania bojowe prze­ciwko PPK, zarówno w irac­kim jak i turec­kim Kurdystanie, oraz bojow­ni­kom Państwa Islamskiego w Syrii, kon­ty­nu­owano także w dniach następ­nych. Wykonywały je F-16 z 161. i 181. eska­dry ope­ru­jące z Diyarbakir. Monitorowanie sytu­acji na lądzie z powie­trza i dostar­cza­nie danych do oceny skut­ków ata­ków wyko­ny­wały bez­za­ło­gowe samo­loty roz­po­znaw­cze z bazy w Batman (14. Baza Samolotów Bezzałogowych), Heron 1 i Anka.
Uderzenia lot­ni­cze na pozy­cje bojow­ni­ków PPK i isla­mi­stów były prze­pro­wa­dzane cyklicz­nie, z róż­nym natę­że­niem. Przykładowo, 11 wrze­śnia 2015 r. miała miej­sce duża ope­ra­cja lot­ni­cza wymie­rzona w PPK w irac­kim Kurdystanie, któ­rej skut­kiem było znisz­cze­nie m.in. dużego składu amu­ni­cji i zabi­cie 60 bojow­ni­ków. W sumie zaata­ko­wano 64 cele, w dzia­ła­niach bojo­wych zaś uczest­ni­czyło 21 samo­lo­tów F-16 i F-4E-2020.
Rok 2016 ozna­czał inten­sy­fi­ka­cję ude­rzeń lot­ni­czych w ope­ra­cjach anty­ter­ro­ry­stycz­nych. Wielokrotnie były bom­bar­do­wane pozy­cje w masy­wach gór­skich, gdzie ukry­wali się bojow­nicy PPK, a szcze­gól­nie góra Kandil (Qandil) w irac­kim Kurdystanie. Były one zabez­pie­czane przez samo­loty dozoru radio­lo­ka­cyj­nego, tan­ko­wa­nia powietrz­nego i bez­za­ło­gowe roz­po­znaw­cze.
Przykładowo 3 i 4 lutego 2016 r. miały miej­sce zma­so­wane naloty na górę Kandil, gdzie były skon­cen­tro­wane duże siły kur­dyj­skich bojow­ni­ków oraz znaj­do­wały się liczne punkty dowo­dze­nia, składy i maga­zyny. Około 40 samo­lo­tów bojo­wych star­tu­ją­cych z baz Diyarbakır, Erhaç, Bandırma, Akinci (Ankara) i Merzifon, zaata­ko­wało 100 celów na górze Kandil pierw­szego dnia i kolej­nych 50 w dniu następ­nym.
Kolejne zma­so­wane naloty na pozy­cje PPK na górze Kandil prze­pro­wa­dzono 18 i 20 lutego. Główny wysi­łek w ata­kach dźwi­gały na swych bar­kach F-16, które ata­ko­wały punkty dowo­dze­nia, umoc­nie­nia, składy i maga­zyny itp. Należy pamię­tać, że F-16 uczest­ni­czyły także w patro­lach bojo­wych zabez­pie­cza­jąc gra­nicę pań­stwa. Przykładowo wła­snej prze­strzeni powietrz­nej pil­no­wały 6 lutego cztery F-16 ope­ru­jąc wzdłuż gra­nicy turecko-syryj­skiej.

Foto. TuAF

  • Marcin Gawęda

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE