Prezentacja i pokaz dyna­miczny gra­nat­ni­ków rodziny RPG-75

Granatniki rodziny RPG-75 cechują niewielkie rozmiary i duża poręczność, nawet w konfiguracji bojowej.

Granatniki rodziny RPG-75 cechują nie­wiel­kie roz­miary i duża poręcz­ność, nawet w kon­fi­gu­ra­cji bojo­wej.

19 lipca na tere­nie Wojskowego Instytutu Technicznego Uzbrojenia w Zielonce zor­ga­ni­zo­wano pre­zen­ta­cję i strze­la­nia poli­go­nowe trzech modeli jed­no­ra­zo­wych gra­nat­ni­ków bez­odrzu­to­wych RPG-75. Wydarzenie przy­go­to­wały, wcho­dząca w skład Polskiej Grupy Zbrojeniowej S.A., spółka Nitro-Chem S.A. z Bydgoszczy oraz kadra WITU. Oprócz zalet kon­struk­cji gra­nat­ni­ków, przed­sta­wiono plan peł­nej polo­ni­za­cji ich pro­duk­cji w ramach oferty skie­ro­wa­nej do Sił Zbrojnych RP, poszu­ku­ją­cych nowej jed­no­ra­zo­wej broni tej klasy.

Oprócz przed­sta­wi­cieli prze­my­słu, w tym także PGZ S.A. i byd­go­skiej spółki Belma S.A. – part­nera Nitro-Chemu w pro­jek­cie polo­ni­za­cji pro­duk­cji – w poka­zie uczest­ni­czyli ofi­ce­ro­wie i żoł­nie­rze Wojska Polskiego, w tym Wojsk Lądowych, Wojsk Specjalnych i Wojsk Obrony Terytorialnej, jak rów­nież przed­sta­wi­ciele Inspektoratu Uzbrojenia MON, Inspektoratu Wsparcia SZ, Departamentu Polityki Zbrojeniowej czy Zarządu Wojsk Rakietowych i Artylerii. Obecni byli rów­nież dzien­ni­ka­rze mediów spe­cja­li­stycz­nych.
Jednorazowy gra­nat­nik prze­ciw­pan­cerny RPG-75 (czes. Reaktívny Protitankový Granát vz.75) skon­stru­owano w latach 70. w Czechosłowacji, gdzie był pro­du­ko­wany od 1975 r. przez VHJ Závody vše­obec­ného stro­jíren­ství Brno (ZVS Brno). Obecnie pro­du­cen­tem gra­nat­ni­ków tej rodziny jest spółka ZEVETA Bojkovice a.s., która do 1990 r. była czę­ścią ZVS Brno.
Prezentowane gra­nat­niki, zwłasz­cza model RTG (inne ozna­cze­nie RPG-75-TB), nie są zupełną nowo­ścią w Wojsku Polskim. Od 2010 r. Wojska Specjalne (JW GROM) uży­wają wer­sji ter­mo­ba­rycz­nej RTG. RTG był pierw­szym typem broni ter­mo­ba­rycz­nej w uzbro­je­niu Wojsk Lądowych i w ogóle jed­nym z nie­licz­nych w Wojsku Polskim. Według prze­ka­za­nych pod­czas pokazu infor­ma­cji, wszyst­kie trzy wer­sje zostały już przez żoł­nie­rzy Wojsk Specjalnych zasto­so­wane bojowo. W przy­padku RPG-75-MP trwa pro­ces uzy­ska­nia numeru Jednolitego Indeksu Materiałowego (JIM), pozo­stałe dwie wer­sje już go mają.
Warto pod­kre­ślić, że dotych­cza­sowa eks­plo­ata­cja tej broni prze­bie­gła bez jakie­go­kol­wiek wypadku czy incy­dentu doty­czą­cego bez­pie­czeń­stwa użyt­ko­wa­nia, wbrew fał­szy­wym plot­kom, być może roz­sie­wa­nym przez ryn­kową kon­ku­ren­cję.

Opis kon­struk­cji

Proponowana Wojsku Polskiemu rodzina gra­nat­ni­ków RPG-75 obej­muje trzy modele. Oprócz już dotąd zna­nych wer­sji RPG-75-M (pocisk kumu­la­cyjny) i RTG (pocisk ter­mo­ba­ryczny), nowo­ścią jest RPG-75-MP z poci­skiem ter­mo­ba­ryczno-kumu­la­cyj­nym. Oznaczenie MP (ang. multi-pur­pose) pod­kre­śla wszech­stron­ność zasto­so­wa­nia bojo­wego dzięki wkom­po­no­wa­niu ładunku ter­mo­ba­rycz­nego w ładu­nek kumu­la­cyjny. Trzeba dodać, że RPG-75-MP, łączący dzia­ła­nie kumu­la­cyjno-ter­mo­ba­ryczne, jest uni­ka­to­wym roz­wią­za­niem dostęp­nym obec­nie na rynku gra­nat­ni­ków jed­no­ra­zo­wych.
Razem z wer­sją RTG ofe­ro­wane są gra­nat­niki RTG-Šk (szkolny) i RTG-Nh (ćwi­czebny). RTG-Šk służy do nauki obsługi, celo­wa­nia i manew­ro­wa­nia bro­nią, nato­miast wypeł­niony mate­ria­łem obo­jęt­nym RTG-Nh do nauki cel­nego strze­la­nia.
Szczegółowe dane tak­tyczno-tech­niczne gra­nat­ni­ków rodziny RPG-75 przed­sta­wione zostały w tabeli, nato­miast kilka słów wypada poświę­cić kon­cep­cji uży­cia poszcze­gól­nych wer­sji. RPG-75-M jest prze­zna­czony do nisz­cze­nia lekko opan­ce­rzo­nych pojaz­dów lub cięż­szych wozów bojo­wych, np. czoł­gów, w przy­padku tra­fie­nia w par­tie kadłuba nie­chro­nione przez wie­lo­war­stwowe pan­ce­rze spe­cjalne. Wersja RTG to uni­wer­salna broń wspar­cia. Można za jej pomocą nisz­czyć budynki i umoc­nie­nia polowe. Jednak silny efekt ter­mo­ba­ryczny, w tym fala nad­ci­śnie­nia spra­wia, że za pomocą RTG można co naj­mniej obez­wład­nić dowolny pojazd pan­cerny, poprzez znisz­cze­nie wszel­kich zewnętrz­nych ele­men­tów sys­temu kie­ro­wa­nia ogniem czy łącz­no­ści, czy­niąc dany wóz bez­u­ży­tecz­nym bojowo. W skraj­nym przy­padku (otwarte włazy załogi) może dojść do bez­pow­rot­nej utraty wozu. Czyni to z RTG naprawdę uni­wer­salną broń, na doda­tek bar­dzo poręczną dzięki ogra­ni­czo­nym wymia­rom i masie. Najnowsza wer­sja RPG-75-MP powstała
z myślą o zwięk­sze­niu rezul­ta­tów tra­fie­nia po prze­bi­ciu kadłuba pojazdu lub ściany budynku, gdy pożą­dane jest spo­tę­go­wa­nie znisz­czeń wewnątrz.
RPG-75 i jego wer­sje są bro­nią bez­odrzu­tową, ale nie rakie­tową. Od bar­dzo podob­nych – na pierw­szy rzut oka – gra­nat­ni­ków M72 czy sowieckich/rosyjskich jed­no­ra­zo­wych RPG-18/-22/-26, odróż­nia go kon­struk­cja poci­sku i spo­sób jego wystrze­li­wa­nia. Pocisk jest wyrzu­cany bali­stycz­nie za pomocą deto­na­cji ładunku mio­ta­ją­cego, umiesz­czo­nego w pro­wad­ni­cowo roz­su­wa­nej komo­rze spa­la­nia, zakoń­czo­nej cha­rak­te­ry­styczną trąb­kową dyszą wylo­tową. Komora spa­la­nia ma mniej­szą śred­nicę niż tubus wyrzutni. Oprócz tego, że umoż­li­wia to jej wysu­wa­nie z wnę­trza wyrzutni, zwięk­sza też praw­do­po­dob­nie ciśnie­nie gazów wylo­to­wych, nada­jąc wystrze­li­wa­nemu poci­skowi więk­szą pręd­kość począt­kową. Ta zaś wynosi 189 m/s, co jest war­to­ścią o parę­dzie­siąt m/s wyż­szą niż w zbli­żo­nych kon­struk­cyj­nie gra­nat­ni­kach zachod­nich lub sowieckich/rosyjskich. Sam wystrze­lony pocisk nie ma sil­nika mar­szo­wego i poru­sza się bez­na­pę­dowo w locie ku celowi. Tym samym pocisk naj­wyż­szą pręd­kość uzy­skuje już przy wylo­cie z wyrzutni, co powo­duje (także dzięki małej pro­jek­cji bocz­nej, braku roz­kła­da­nych w locie brzechw sta­bi­li­zu­ją­cych itd.), że jest bar­dzo mało wraż­liwy na wiatr boczny, co pozy­tyw­nie wpływa na cel­ność.

  • Adam M. Maciejewski

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE