Rosomaki-WRT w kom­ple­cie

Pierwsze Rosomaki-WRT przekazano wojsku pod koniec 2016 r., a w 2017 r. wziely udzial po raz pierwszy w szkoleniach poligonowych w skladzie macierzystych pododdziałow. Na zdjeciu pojazd 12. Brygady Zmechanizowanej podczas cwiczen na poligonie Centrum Szkolenia Wojsk Ladowych Drawsko. Na drugim planie inny woz specjalistyczny na bazie KTO Rosomak – WEM.

Pierwsze Rosomaki-WRT prze­ka­zano woj­sku pod koniec 2016 r., a w 2017 r. wziely udzial po raz pierw­szy w szko­le­niach poli­go­no­wych w skla­dzie macie­rzy­stych pod­od­dzia­łow. Na zdje­ciu pojazd 12. Brygady Zmechanizowanej pod­czas cwi­czen na poli­go­nie Centrum Szkolenia Wojsk Ladowych Drawsko. Na dru­gim pla­nie inny woz spe­cja­li­styczny na bazie KTO Rosomak – WEM.

Pod koniec ubie­głego roku zakłady Rosomak S.A. z Siemianowic Śląskich, nale­żące do Polskiej Grupy Zbrojeniowej S.A., bez roz­głosu zakoń­czyły dostawy kolej­nej wer­sji spe­cja­li­stycz­nej koło­wych trans­por­te­rów opan­ce­rzo­nych rodziny Rosomak – Wozów Rozpoznania Technicznego. To pierw­szy z zasad­ni­czych ele­men­tów sys­temu wspar­cia tech­nicz­nego dla pod­od­dzia­łów Rosomaków, który tra­fił do eks­plo­ata­cji w woj­sku. W naj­bliż­szych latach uzu­peł­nią go kolejne dwa, także powsta­jące w Rosomak S.A. – Ciężkie Kołowe Pojazdy Ewakuacji i Ratownictwa Technicznego oraz Wozy Pomocy Technicznej.

Dostawę zre­ali­zo­wano przed ter­mi­nem, ponie­waż umowa mię­dzy Inspektoratem Uzbrojenia i Rosomak S.A., zawarta 20 czerwca 2014 r., zakła­dała budowę i prze­pro­wa­dze­nie badań kwa­li­fi­ka­cyj­nych dru­giego pro­to­typu (w ramach kon­ty­nu­acji pracy roz­wo­jo­wej z lat 2009 – 2012), przy­go­to­wa­nie doku­men­ta­cji tech­nicz­nej na wyko­na­nie i odbiór par­tii prób­nej, a także dostawę w sumie 33 wozów, zakoń­cze­nie etapu badaw­czo-roz­wo­jo­wego do końca 2015 r., zaś dostawy wozów seryj­nych w latach 2016 – 2018. Wartość zamó­wie­nia opie­wała na 233,5 mln PLN brutto, ale w tej war­to­ści nie ujęto kosz­tów zakupu Rosomaków w wer­sji bazo­wej, które pocho­dziły z zaso­bów SZ RP i zostały wcze­śniej dostar­czone (w więk­szo­ści wypro­du­ko­wane w 2012 r.). Meandry roz­woju Rosomaka-WRT zostały szcze­gó­łowo omó­wione w arty­kule w WiT 12/2016.

Produkcja seryjna i dostawy

Spośród wspo­mnia­nych 33 wozów, 31 to pojazdy seryjne, a dwa to egzem­pla­rze pro­duk­cyjne zbu­do­wane na pod­sta­wie Dokumentacji Technicznej Wyrobu w ramach par­tii prób­nej (pierw­szy powstał z prze­bu­dowy pro­to­typu, pod­da­wa­nego kolej­nym mody­fi­ka­cjom, nato­miast drugi został zbu­do­wany od pod­staw i prze­szedł roz­sze­rzone komi­syjne bada­nia zdaw­czo-odbior­cze).
Dostawy pojaz­dów do jed­no­stek, w któ­rych pośred­ni­czyły Rejonowe Warsztaty Techniczne z Jastrzębia 4. Rejonowej Bazy Logistycznej z Wrocławia, roz­po­częły się w ostat­nich dniach grud­nia 2016 r. (par­tia 17 pojaz­dów prze­ka­za­nych 27 grud­nia 2016 r.), były kon­ty­nu­owane w 2017 r. (pięć wozów 31 sierp­nia, cztery 22 wrze­śnia) i for­mal­nie zakoń­czyły się 29 listo­pada 2017 r., kiedy pro­du­cent prze­ka­zał ostat­nią par­tię sied­miu pojaz­dów. Zgodnie z eta­tem każda kom­pa­nia pojaz­dów rodziny Rosomak powinna dys­po­no­wać jed­nym takim pojaz­dem. Dziś Rosomaki-WRT są wyko­rzy­sty­wane przez pod­od­działy 12. Brygady Zmechanizowanej im. gen. broni Józefa Hallera ze Szczecina i 17. Wielkopolskiej Brygady Zmechanizowanej im. gen. broni Józefa Dowbora-Muśnickiego z Międzyrzecza, pozo­stałe są wyko­rzy­sty­wane w szko­le­niu i dosko­na­le­niu kwa­li­fi­ka­cji żoł­nie­rzy Wojsk Lądowych.
Poza egzem­pla­rzami par­tii prób­nej, które prze­jęto wcze­śniej (2009 i 2014 r.), 31 kolej­nych pojaz­dów bazo­wych prze­zna­czo­nych pod zabu­dowę wer­sji spe­cjal­nej wzięto z ośrod­ków skła­do­wa­nia sprzętu w 2015 i 2016 r. Na eta­pie przy­go­to­wań do roz­po­czę­cia kom­ple­ta­cji wozów seryj­nych pod­jęto decy­zję, że w Rosomak S.A. powstaną pojazdy par­tii prób­nej i trzy kolejne wozy seryjne, zaś pozo­stałe w Zakładach Mechanicznych Bumar-Łabędy S.A. we współ­pracy z Ośrodkiem Badawczo-Rozwojowym Urządzeń Mechanicznych OBRUM Sp. z o.o. z Gliwic, któ­rego spe­cja­li­ści, na bazie doku­men­ta­cji tech­nicz­nej opra­co­wa­nej w Rosomak S.A., przy­go­to­wali wyko­naw­czą doku­men­ta­cję tech­no­lo­giczną, nie­zbędną do uru­cho­mie­nia pro­duk­cji seryj­nej. Analiza obcią­że­nia poszcze­gól­nych firm wów­czas reali­zo­wa­nymi i spo­dzie­wa­nymi zamó­wie­niami wyka­zała, że zdol­no­ści wytwór­cze zakła­dów z Łabęd, do momentu roz­po­czę­cia pro­cesu moder­ni­za­cji czoł­gów Leopard 2A4 do stan­dardu PL, nie będą w pełni wyko­rzy­stane, stąd szcze­gól­nie w 2016 i 2017 r., za celowe uznano prze­nie­sie­nie tam czę­ści prac zwią­za­nych z zada­niami wyko­ny­wa­nymi przez dwie pozo­stałe firmy „ślą­skiej grupy pan­cer­nej”, a wyni­ka­ją­cych z samo­dziel­nie pod­pi­sa­nych przez nie umów. Tak stało się m.in. w przy­padku 26 seryj­nych Rosomaków-WRT. Niemniej rola Rosomak S.A. w pro­duk­cji seryj­nej pozo­sta­wała klu­czowa, ponie­waż firma z Siemianowic Śląskich speł­niała rolę inte­gra­tora tech­nicz­nego, któ­rego zada­niem było dostar­cze­nie wypo­sa­że­nia do zabu­dowy, wspar­cie tech­nicz­nie wyko­nawcy i bie­żący nad­zór nad wypo­sa­ża­niem pojaz­dów. Później Rosomak S.A. przej­mo­wał pojazdy od ZM Bumar-Łabędy, doko­ny­wał odbioru wewnętrz­nego zre­ali­zo­wa­nych prac i prze­pro­wa­dzał finalne dokom­ple­to­wa­nie wozów. Rolą zakła­dów z Siemianowic Śląskich było także prze­pro­wa­dze­nie prób odbior­czych pojaz­dów w peł­nym zakre­sie, nad­zo­ro­wa­nych przez 33. Rejonowe Przedstawicielstwo Wojskowe i prze­ka­za­nie pojaz­dów odbiorcy.
Funkcję kie­row­nika pro­jektu w Rosomak S.A. peł­nił mgr inż. Dawid Piecuch.

Rosomak-WRT w deta­lach

Wóz Rozpoznania Technicznego na bazie KTO Rosomak jest prze­zna­czony do zabez­pie­cze­nia dzia­łań pod­od­dzia­łów bojo­wych wypo­sa­żo­nych w pojazdy tej samej rodziny. Docelowo będzie współ­dzia­łał z Wozem Pomocy Technicznej (na bazie KTO Rosomak) oraz Ciężkim Kołowym Pojazdem Ewakuacji i Ratownictwa Technicznego (na nośniku samo­cho­do­wym Scania R730 8×8) w ramach sys­temu wspar­cia tech­nicz­nego dla pod­od­dzia­łów koło­wych bojo­wych wozów piechoty/transporterów opan­ce­rzo­nych i pochod­nych na bazie Rosomaka.
Wyposażenie Rosomaka-WRT umoż­li­wia zało­dze:

  • pro­wa­dze­nie obser­wa­cji i roz­po­zna­nia tech­nicz­nego pojaz­dów dzia­ła­ją­cych w ugru­po­wa­niu kom­pa­nii lub bata­lionu zmo­to­ry­zo­wa­nego;
  • wycią­ga­nie ugrzęź­nię­tych pojaz­dów;
  • udzie­la­nie pierw­szej pomocy tech­nicz­nej;
  • ewa­ku­ację uszko­dzo­nych pojaz­dów;
  • wyko­ny­wa­nie doraź­nych napraw uszko­dzo­nych pojaz­dów w celu przy­wró­ce­nia im moż­li­wo­ści dal­szego dzia­ła­nia lub samo­dziel­nego poru­sza­nia się;
  • prze­pro­wa­dza­nie dia­gno­styki i obsług zespo­łów oraz sys­te­mów pojaz­dów Rosomak w warun­kach polo­wych;
  • udzie­la­nie pierw­szej pomocy medycz­nej zało­gom pojaz­dów uszko­dzo­nych na polu walki;
  • prze­ka­zy­wa­nie danych z roz­po­zna­nia tech­nicz­nego do sta­no­wi­ska dowo­dze­nia.

Załogę pojazdu sta­nowi dru­żyna remon­towa, skła­da­jąca się z: dowódcy, kie­rowcy-ope­ra­tora, dwóch mecha­ni­ków i – opcjo­nal­nie – sani­ta­riu­sza.
Pojazd ma opan­ce­rzony kadłub o kon­struk­cji sko­ru­po­wej, wyko­nany ze stali pan­cer­nej, który wraz z pły­tami pan­ce­rza zasad­ni­czego zapew­nia ochronę bali­styczną przed poci­skami broni strze­lec­kiej, odłam­kami poci­sków arty­le­ryj­skich, gra­na­tów, min na takim samym pozio­mie, jak w trans­por­te­rze bazo­wym. Poziom ochrony bali­stycz­nej można zwięk­szyć do odpo­wia­da­ją­cego tzw. wer­sji afgań­skiej (poziom 4 wg STANAG 4569), poprzez zało­że­nie zamien­nego z zasad­ni­czym sys­temu opan­ce­rze­nia dodat­ko­wego (z każ­dym pojaz­dem pro­du­cent dostar­cza zestaw opan­ce­rze­nia dodat­ko­wego w skrzy­niach trans­por­to­wych).
W ramach prze­bu­dowy pojazdu bazo­wego do wer­sji WRT usu­nięto część punk­tów mon­ta­żo­wych dotych­cza­so­wego wypo­sa­że­nia i zastą­piono je nowymi ele­men­tami do moco­wa­nia nowych zespo­łów (wysię­gnik, zdal­nie ste­ro­wane sta­no­wi­sko uzbro­je­nia, pokła­dowy zespół prą­do­twór­czy, pod­stawy pod wyrzut­niki gra­na­tów dym­nych, przy­rządy obser­wa­cyjne, ele­menty wypo­sa­że­nia spe­cja­li­stycz­nego). W celu zapew­nie­nia ochrony bali­stycz­nej na dotych­cza­so­wym pozio­mie wyko­rzy­stano ist­nie­jące płytki prze­pu­stów kablo­wych do nowej insta­la­cji elek­trycz­nej. Modyfikacje wpro­wa­dzono w miej­scach takich jak: płyta zaśle­pia­jąca otwór pod­wie­żowy, właz dowódcy (właz prze­nie­siono w miej­sce płyty pod­wie­żo­wej, a w jego miej­sce zamon­to­wano sta­no­wi­sko ZSMU 1276 A3) i lewy tylny właz dachowy. Nowe roz­miesz­cze­nie włazu dowódcy zapew­nia dostęp do skrzyni amu­ni­cyj­nej zdal­nie ste­ro­wa­nego sta­no­wi­ska uzbro­je­nia. Tylny właz prze­działu załogi został dosto­so­wany do pod­łą­cze­nia czerpni powie­trza i wylotu spa­lin pokła­do­wego zespołu prą­do­twór­czego. Zmianie ule­gły rów­nież wspor­niki do moco­wa­nia lamp obry­so­wych, ze względu na roz­miesz­cze­nie na zewnętrz­nych bur­tach pojazdu czę­ści dodat­ko­wego wypo­sa­że­nia.

  • Andrzej Kiński

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE