Rakietowy sys­tem prze­ciw­lot­ni­czy Buk-MB3K

Samobieżny wóz bojowy 9A318K systemu Buk-MB3K został po raz pierwszy zaprezentowany publicznie, wraz z innymi elementami systemu, podczas wystawy MILEX-2019 w Mińsku. Na prowadnicach wyrzutni założone są makiety pocisków kierowanych 9M38MB.

Samobieżny wóz bojowy 9A318K sys­temu Buk-MB3K został po raz pierw­szy zapre­zen­to­wany publicz­nie, wraz z innymi ele­men­tami sys­temu, pod­czas wystawy MILEX-2019 w Mińsku. Na pro­wad­ni­cach wyrzutni zało­żone są makiety poci­sków kie­ro­wa­nych 9M38MB.

Systemy rakie­towe obrony prze­ciw­lot­ni­czej zwy­kle są zali­czane do naj­bar­dziej zaawan­so­wa­nych tech­nicz­nie sys­te­mów uzbro­je­nia współ­cze­snych sił zbroj­nych. Nie może zatem dzi­wić, że zdol­no­ścią roz­wi­ja­nia i wytwa­rza­nia takiego sprzętu dys­po­nuje dziś nie­wiele państw.

W ostat­nich latach, wraz ze wzro­stem wyma­gań w sto­sunku do zasięgu, zakresu wyso­ko­ści lotu zwal­cza­nych celów, wresz­cie moż­li­wo­ści nisz­cze­nia obiek­tów bar­dzo szyb­kich i lecą­cych powoli, w tym o nie­wiel­kich roz­mia­rach, liczba pro­du­cen­tów zaawan­so­wa­nych sys­te­mów prze­ciw­lot­ni­czych jesz­cze bar­dziej zma­lała. Najwięcej jest oczy­wi­ście wytwór­ców rela­tyw­nie pro­stych zesta­wów z poci­skami bar­dzo krót­kiego i krót­kiego zasięgu, zupeł­nie ina­czej przed­sta­wia się sytu­acja w kate­go­rii sys­te­mów śred­niego i dale­kiego zasięgu. Państwem, które wła­śnie wcho­dzi do eks­klu­zyw­nego grona ich pro­du­cen­tów jest Białoruś.

Nowy sys­tem śred­niego zasięgu

Firma NPOOO OKB TSP z Mińska wkra­cza na świa­towe rynki z nowym samo­bież­nym prze­ciw­lot­ni­czym sys­te­mem rakie­to­wym śred­niego zasięgu Buk-MB3K. Jakiś czas temu opra­co­wano w niej sys­tem Buk-MB, który jed­nak nie był zupeł­nie nową kon­struk­cją, ale moder­ni­za­cją sprzętu, któ­rego korze­nie się­gają cza­sów ist­nie­nia ZSRS. W przy­padku Buka-MB3K, który swą świa­tową pre­mierę miał na wysta­wie MILEX-2019 w maju tego roku, jest to fak­tycz­nie nowa pro­po­zy­cja, choć oparta na roz­wią­za­niach Buka. Nie można zaprze­czyć, że ele­menty zespołu odpa­la­nia rakiet samo­bież­nej wyrzutni oraz kom­pletny zespół odpa­la­nia i prze­ła­do­wa­nia rakiet pojazdu trans­por­towo-zała­dow­czo-bojo­wego zostały prze­jęte ze star­szych sys­te­mów rodziny Buk, powsta­łych w ZSRS i Rosji, ale pozo­stałe roz­wią­za­nia są zupeł­nie nowe. Wśród nich są: nośniki, sta­cja radio­lo­ka­cyjna kie­ro­wa­nia ogniem, wóz dowo­dze­nia, a także sta­cja radio­lo­ka­cyjna wykry­wa­nia celów. W przy­padku sys­temu Buk-MB3K wszyst­kie jego ele­menty wyko­rzy­stują pod­wo­zia kołowe o pod­wyż­szo­nej mobil­no­ści tak­tycz­nej. Zastosowano także wiele zupeł­nie nowych roz­wią­zań tech­nicz­nych, które pozwa­lają nowemu bia­ło­ru­skiemu sys­te­mowi na kon­ku­ro­wa­nie jak równy z rów­nym z naj­bar­dziej nowo­cze­snymi roz­wią­za­niami tej kate­go­rii dostęp­nymi dziś na świe­cie.
Zadaniem samo­bież­nego rakie­to­wego sys­temu prze­ciw­lot­ni­czego Buk-MB3K jest zwal­cza­nie wszyst­kich typów celów aero­dy­na­micz­nych w peł­nym zakre­sie wyso­ko­ści ich lotu pod­czas wyko­ny­wa­nia misji bojo­wych, rów­nież w warun­kach inten­syw­nego wyko­rzy­sta­nia przez prze­ciw­nika zakłó­ceń elek­tro­nicz­nych i środ­ków bojo­wych. System dys­po­nuje także zdol­no­ścią nisz­cze­nia tak­tycz­nych poci­sków bali­stycz­nych i pre­cy­zyj­nej amu­ni­cji lot­ni­czej, jak rów­nież radio­lo­ka­cyj­nie kon­tra­sto­wych celów naziem­nych oraz nawod­nych. Buk-MB3K może zapew­niać osłonę przed ata­kiem z powie­trza zgru­po­wań wojsk i waż­nych cen­trów admi­ni­stra­cyjno-prze­my­sło­wych w każ­dych warun­kach atmos­fe­rycz­nych i o dowol­nej porze doby.
W skład sys­temu Buk-MB3K wcho­dzą: samo­bieżne wozy bojowe (wyrzut­nie) 9A318K, pojazdy trans­por­towo-zała­dow­czo-bojowe 9A319K, poci­ski kie­ro­wane kilku typów, wóz dowo­dze­nia, sta­cja radio­lo­ka­cyjna wykry­wa­nia celów RLS-150 oraz zestaw środ­ków do obsługi tech­nicz­nej i napraw.
Rozwój sys­temu był współ­fi­nan­so­wany przez nie­ujaw­nio­nego kon­tra­henta zagra­nicz­nego. Pod koniec 2019 r., w znacz­nej mie­rze na tery­to­rium zama­wia­ją­cego, reali­zo­wany był ostatni etap pro­cesu roz­woju sys­temu, pole­ga­jący m.in. na spraw­dze­niu funk­cjo­nal­no­ści i współ­dzia­ła­nia jego poszcze­gól­nych ele­men­tów.

Wozy bojowe

Samobieżny wóz bojowy (wyrzut­nia) 9A318K służy do wykry­wa­nia, okre­śle­nia przy­na­leż­no­ści, śle­dze­nia, iden­ty­fi­ka­cji i zwal­cza­nia celów powietrz­nych, naziem­nych i nawod­nych, także w śro­do­wi­sku zakłó­ceń radio­elek­tro­nicz­nych, jak też ste­ro­wa­nia odpa­la­niem rakiet z pojaz­dów trans­por­towo-zała­dow­czo-bojo­wych. Wyrzutnia może pro­wa­dzić auto­no­miczne dzia­ła­nia w swoim sek­to­rze odpo­wie­dzial­no­ści, a także – na pod­sta­wie infor­ma­cji o celach otrzy­my­wa­nych z zewnątrz – w skła­dzie prze­ciw­lot­ni­czego sys­temu rakie­to­wego.
Z ory­gi­nal­nych wyrzutni Buków w 9A318K prze­jęto zespół wyrzutni, ale zasto­so­wano sta­cję radio­lo­ka­cyjną kie­ro­wa­nia ogniem zupeł­nie nowego typu, ze zde­cy­do­wa­nie lep­szymi cha­rak­te­ry­sty­kami i roz­sze­rzo­nymi moż­li­wo­ściami. W jej blo­kach elek­tro­nicz­nych wyko­rzy­stano współ­cze­sną, wyłącz­nie pół­prze­wod­ni­kową bazę ele­men­tową, a jej jed­nostka ante­nowa ma szyk fazo­wany. Stacja ma sześć kana­łów celu, co ozna­cza, że w polu obser­wa­cji sta­cji, które jest wycin­kiem prze­strzeni 90° w azy­mu­cie i 60° w kącie ele­wa­cji, może być ostrze­li­wa­nych sześć celów jed­no­cze­śnie. Samolot typu MiG-29 nowa sta­cja może wykryć z odle­gło­ści 130 km. Stację wypo­sa­żono w sys­temy ochrony przed zakłó­ce­niami: aktyw­nymi szu­mo­wymi, pasyw­nymi, odwo­dzą­cymi i retrans­la­cyj­nymi. Cyfrowa obróbka sygnału zapew­nia dużą dokład­ność okre­śle­nia koor­dy­nat celu, a także iden­ty­fi­ka­cję jego rodzaju. Na gór­nej czę­ści osłony jed­nostki ante­no­wej radaru umiesz­czono blok dzienno-noc­nych przy­rzą­dów opto­elek­tro­nicz­nych, dys­po­nu­ją­cych funk­cją auto­ma­tycz­nego śle­dze­nia celu o dowol­nej porze doby. To zaś umoż­li­wia wykry­wa­nie celów wyłącz­nie w try­bie pasyw­nym, bez
potrzeby włą­cza­nia sta­cji radio­lo­ka­cyj­nej. System tele­wi­zyjno-opto­elek­tro­niczny pozwala w sprzy­ja­ją­cych warun­kach wykryć cel wiel­ko­ści MiG-a-29 z odle­gło­ści 40 km.

  • Miroslav Gyűrösi

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE