Rakietowo-lot­ni­czy poten­cjał Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej cz.1

Licencyjna produkcja seryjna samolotow mysliwskich MiG-29 w wersji 9.13 w KRLD miala byc uruchomiona w pierwszych latach dziewiecdziesiatych ubieglego wieku.

Licencyjna pro­duk­cja seryjna samo­lo­tow mysliw­skich MiG-29 w wer­sji 9.13 w KRLD miala byc uru­cho­miona w pierw­szych latach dzie­wiec­dzie­sia­tych ubie­glego wieku.

Pomimo bar­dzo sła­bej gospo­darki i pra­wie cał­ko­wi­tej mię­dzy­na­ro­do­wej izo­la­cji Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej (KRLD), jej siły zbrojne pozo­stają jed­nymi z naj­więk­szych i naj­sil­niej­szych na świe­cie. Podczas zim­nej wojny KRLD otrzy­mała pomoc woj­skową od ZSRR i Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL). Obecnie ta pomoc została cał­ko­wi­cie zatrzy­mana: ze strony Federacji Rosyjskiej – z powodu niskiej wypła­cal­no­ści Pjongjangu, ze strony ChRL – z powodu skraj­nego nie­za­do­wo­le­nia z poli­tyki KRLD. Praktycznie jedy­nym part­ne­rem na polu mili­tar­nym jest Islamska Republika Iranu, z którą jest pro­wa­dzona stała wymiana tech­no­lo­gii woj­sko­wych.

Do 1905 r. na Półwyspie Koreańskim ist­niało Cesarstwo Koreańskie. Wtedy to, po zwy­cię­stwie w woj­nie rosyj­sko-japoń­skiej, anek­sji tery­to­rium Korei doko­nała Japonia. Po kapi­tu­la­cji Japonii w 1945 r. Półwysep Koreański został podzie­lony przez ZSRR i Stany Zjednoczone na dwie strefy wpły­wów, oddzie­lone gra­nicą wzdłuż 38. rów­no­leż­nika. Zasadniczą rolę w usta­bi­li­zo­wa­niu sytu­acji na pół­noc od 38. rów­no­leż­nika ode­grał Związek Sowiecki, usta­na­wia­jąc w lutym 1946 r. Tymczasowy Komitet Ludowy Korei Północnej kie­ro­wany przez komu­ni­stów pod wodzą Kim Ir Sena, który w cza­sie II wojny świa­to­wej wal­czył jako kapi­tan Armii Czerwonej w Mandżurii. Na połu­dniu wła­dzę objął reżim pro­ame­ry­kań­skiego Li Syng Mana, wspie­ra­nego przez ultra­pra­wi­cowe bojówki anty­ko­mu­ni­styczne (w cza­sie II wojny świa­to­wej prze­by­wał na tery­to­rium Stanów Zjednoczonych, gdzie w otwar­tych wystą­pie­niach ostro kry­ty­ko­wał Japonię, co przy­spo­rzyło mu licz­nych zwo­len­ni­ków). W lipcu 1948 r. tam­tej­sze Zgromadzenie Narodowe wybrało go na pre­zy­denta Republiki Korei (Korei Południowej, for­mal­nie pro­kla­mo­wa­nej 15 sierp­nia). Politycy z pół­noc­nej czę­ści kraju odmó­wili udziału w zor­ga­ni­zo­wa­nych przez ONZ wybo­rach mają­cych wyło­nić wła­dze całej Korei i w odpo­wie­dzi 9 wrze­śnia 1948 r. utwo­rzyli Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną, gdzie pre­mie­rem został Kim Ir Sen. Koreańczycy z Północy chcieli doko­nać rewo­lu­cji komu­ni­stycz­nej na Południu przy wspar­ciu tam­tej­szych dzia­ła­czy lewi­co­wych i ZSRR. Li Syng Man zaś chciał likwi­da­cji ist­nie­ją­cych na Północy komu­ni­stycz­nych ośrod­ków wła­dzy. Konflikt dopro­wa­dził do wybu­chu wojny, roz­po­czę­tej przez KRLD 25 czerwca 1950 r. ude­rze­niem armii pół­noc­no­ko­re­ań­skiej na Południe.

Powstanie lot­nic­twa woj­sko­wego

Wojska Lotnicze Koreańskiej Armii Ludowej ofi­cjal­nie utwo­rzono 20 sierp­nia 1947 r. Poprzedzone to zostało powo­ła­niem do życia Aeroklubu Koreańskiego, który odpo­wia­dał za przy­go­to­wa­nie pilo­tów dla pół­noc­no­ko­re­ań­skiego lot­nic­twa woj­sko­wego. W ramach Aeroklubu powstały trzy ośrodki nauki lata­nia: w Pjongjangu, Sinuiju i Chongjin. Na wymie­nio­nych lot­ni­skach sta­cjo­no­wały sowiec­kie jed­nostki lot­ni­cze, które zaczęły szko­le­nie wska­za­nych przez kore­ań­skich komu­ni­stów kan­dy­da­tów na samo­lo­tach Po-2 i UT-2. Wszystko szło jed­nak bar­dzo opor­nie ze względu na brak tra­dy­cji lot­ni­czych w całej Korei. W grud­niu 1948 r. pro­ces ten uległ dodat­ko­wemu spo­wol­nie­niu w związku z wyco­fa­niem się wojsk sowiec­kich z Korei Północnej. Zostawiono jed­nak kilku pilo­tów-instruk­to­rów z samo­lo­tami Po-2 i UT-2. Wojska ame­ry­kań­skie Koreę Południową opu­ściły znacz­nie póź­niej – w czerwcu 1949 r.
W marcu 1949 r. pod­pi­sano ze Związkiem Sowieckim sze­reg umów w wyniku któ­rych KRLD w krót­kim cza­sie miała otrzy­mać duże ilo­ści nowo­cze­snego uzbro­je­nia i sprzętu woj­sko­wego oraz pomoc w zor­ga­ni­zo­wa­niu armii. Na ich pod­sta­wie jesz­cze w tym samym roku pół­noc­no­ko­re­ań­skie lot­nic­two woj­skowe otrzy­mało 165 samo­lo­tów, w tym: 63 myśliw­skich (12 Jak-9, 42 Jak-9P, 9 Jak-9W), 67 sztur­mo­wych (54 Ił-10, 13 UIł-10), 30 szkol­nych (24 Jak-18, 6 Jak-11) i 5 łącz­ni­ko­wych (Po-2). Jak szyb­kie było tempo dostar­cza­nia nowej tech­niki lot­ni­czej naj­le­piej świad­czy fakt, że już w sierp­niu 1949 r. lot­nic­two KRLD dys­po­no­wało 24 samo­lo­tami myśliw­skimi Jak-9 i Jak-9P, 24 sztur­mo­wymi Ił-10, 18 szkolno-bojo­wymi Jak-9W i UIł-10 oraz 8 szkolno-tre­nin­go­wymi Jak-18. W roku następ­nym dostawy kon­ty­nu­owano, dostar­cza­jąc kolej­nych 239 samo­lo­tów, w tym: 118 myśliw­skich (72 Jak-9P, 6 Jak-9W, 40 Ła-9), 88 sztur­mo­wych (80 Ił-10, 8 UIł-10), 28 szkol­nych (22 Jak-11, 6 Jak-18) i 5 łącz­ni­ko­wych (Po-2). Do wybu­chu wojny dostar­czono 239 samo­lo­tów, w tym: 79 myśliw­skich Jak-9, 93 sztur­mo­wych Ił-10 oraz 67 szkol­nych i łącz­ni­ko­wych. Wojska Lotnicze Koreańskiej Armii Ludowej były zor­ga­ni­zo­wane w Mieszaną Dywizję Lotniczą, w któ­rej skład wcho­dził pułk lot­nic­twa myśliw­skiego, pułk lot­nic­twa sztur­mo­wego i szkolny pułk lot­ni­czy. Pierwszym dowódcą pół­noc­no­ko­re­ań­skiego lot­nic­twa woj­sko­wego był gen. Van Len, a jego sowiec­kim doradcą płk Aleksander W. Pietraczow (1909−1983; od 1962 r. gen. mjr Wojsk Obrony Powietrznej ZSRR). Ponadto w pół­noc­no­ko­re­ań­skim lot­nic­twie były dwa bata­liony lot­ni­czo-tech­niczne; per­so­nel liczył 2829 ofi­ce­rów i żoł­nie­rzy.
W dwa dni po wybu­chu wojny, 27 czerwca 1950 r., decy­zję o zaan­ga­żo­wa­niu armii ame­ry­kań­skiej w wojnę kore­ań­ską pod­jął pre­zy­dent Stanów Zjednoczonych, Harry Truman. Jeszcze tego samego dnia Rada Bezpieczeństwa ONZ uchwa­liła wysła­nie do Korei sił mię­dzy­na­ro­do­wych, w któ­rych skład wcho­dzili przede wszyst­kim Amerykanie. Do 5 wrze­śnia 1950 r. armii Północy udało się zepchnąć bro­niące się woj­ska Republiki Korei na maleńki frag­ment tery­to­rium Półwyspu Koreańskiego wokół mia­sta Pusan, zamy­ka­jąc siły Korei Południowej i Stanów Zjednoczonych w tzw. worku pusań­skim. Obrona trwała do 15 wrze­śnia 1950 r. i zakoń­czyła się kontr­ofen­sywą wojsk ONZ i połu­dnio­wo­ko­re­ań­skich, sko­or­dy­no­waną z lądo­wa­niem wojsk sprzy­mie­rzo­nych pod Inczon i prze­ła­ma­niem frontu, co zmu­siło woj­ska Korei Północnej do odwrotu.

  • Michał Fiszer, Jerzy Gruszczyński

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE