PT-16 – kolejne ogniwo w ewo­lu­cji Twardego

PT-16 – kolejne ogniwo w ewolucji Twardego. Domostrator PT-16 w całej okazałości. Nowa wieża i osłony układu jezdnego sprawiają, że czołg ma sylwetkę, którą trudno skojarzyć z wozami T-72/PT-91.

PT-16 – kolejne ogniwo w ewo­lu­cji Twardego. Domostrator PT-16 w całej oka­za­ło­ści. Nowa wieża i osłony układu jezd­nego spra­wiają, że czołg ma syl­wetkę, którą trudno sko­ja­rzyć z wozami T-72/PT-91.

Olbrzymia skala pro­duk­cji czoł­gów rodziny T-72, tak w Związku Sowieckim i Rosji, ale także w kilku pań­stwach wytwa­rza­ją­cych je na mocy licen­cji, spra­wia że są to jedne z naj­po­pu­lar­niej­szych obec­nie wozów bojo­wych w swej kla­sie na świe­cie. Wielu ich użyt­kow­ni­ków roz­waża ich dal­szą eks­plo­ata­cję, a to impli­kuje potrzebę ich remon­tów i moder­ni­za­cji. Polska była pro­du­cen­tem takich wozów, a Siły Zbrojne RP są nadal ich użyt­kow­ni­kiem, stąd w naszym kraju ist­nieją nie­małe kom­pe­ten­cje w zakre­sie wspar­cia eks­plo­ata­cji tych czoł­gów, a także moder­ni­za­cji w kie­runku dosto­so­wa­nia do potrzeb współ­cze­snego pola walki.

Zespół kon­struk­to­rów, nale­żą­cych do Polskiej Grupy Zbrojeniowej S.A., Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Urządzeń Mechanicznych OBRUM Sp. z o.o. i Zakładów Mechanicznych Bumar-Łabędy S.A., który przy­stą­pił do przy­go­to­wa­nia
nowej oferty kom­plek­so­wej moder­ni­za­cji czoł­gów T-72/PT-91 posta­wił sobie nastę­pu­jące wyzwa­nia:

  • zwięk­sze­nie siły ognia i poprawę para­me­trów manewru ogniem,
  • pod­nie­sie­nie poziomu ochrony bali­stycz­nej,
  • zwięk­sze­nie mobil­no­ści,
  • poprawę kom­fortu pracy załogi i umoż­li­wie­nie wydłu­że­nia czasu trwa­nia misji.

Nie są to zupeł­nie nowe wyma­ga­nia, gdyż od lat dobrze znane są słabe punkty tych czoł­gów, szcze­gól­nie wer­sji eks­plo­ato­wa­nych poza Federacją Rosyjską i pań­stwami post­so­wiec­kimi:

  • nie­do­sta­teczna siła ognia wyni­ka­jąca ze sto­so­wa­nia prze­sta­rza­łej amu­ni­cji pod­ka­li­bro­wej z rdze­niem sta­lo­wym (zdol­no­ści pene­tra­cji pan­ce­rza na pozio­mie 300 mm RHA);
  • mało efek­tywny manewr ogniem z uwagi na prze­sta­rzałe napędy wieży i armaty;
  • armata o niskiej sku­tecz­no­ści (cel­no­ści) w wyniku asy­me­trycz­nego usy­tu­owa­nia poje­dyn­czego opo­ro­pow­rot­nika i usy­tu­owa­nia czo­pów armaty poni­żej osi lufy armaty, powo­du­ją­cych „pode­rwa­nie” lufy przy strzale;
  • krót­kie pod­par­cie zespołu odrzu­to­wego armaty w koły­sce, bez moż­li­wo­ści kasa­cji luzów;
  • niski współ­czyn­nik mocy jed­nost­ko­wej zespołu napę­do­wego;
  • usy­tu­owa­nie maga­zynu amu­ni­cji i amu­ni­cji dodat­ko­wej w prze­dziale załogi;
  • jed­no­osiowa sta­bi­li­za­cja przy­rzą­dów celow­ni­czych;
  • prze­sta­rzały, elek­tro­me­cha­niczny sys­tem kie­ro­wa­nia ogniem;
  • aktywne nocne przy­rządy obser­wa­cyjne i celow­ni­cze.

Przeprowadzone w OBRUM Sp. z o.o. prace ana­li­tyczne wska­zały na moż­li­wość i celo­wość dal­szej moder­ni­za­cji czoł­gów T-72/PT-91 głów­nie w zakre­sie zwięk­sze­nia siły ognia i prze­ży­wal­no­ści załogi na polu walki, a także kom­fortu pracy załogi. Uznano, że sto­sowne prace mogą zostać prze­pro­wa­dzone w Polsce i sta­no­wić pro­po­zy­cję prze­my­słową skie­ro­waną do obec­nych użyt­kow­ni­ków czoł­gów T-72/PT-91, głów­nie zagra­nicz­nych, ale rów­nież wartą do prze­ana­li­zo­wa­nia przez Siły Zbrojne RP.
Modernizacja została pomy­ślana jako pakie­towa, a zatem ist­nieć będzie moż­li­wość dosto­so­wa­nia jej zakresu do ocze­ki­wań klienta, tak pod wzglę­dem uzy­ska­nia kon­kret­nych para­me­trów tak­tyczno-tech­nicz­nych, jak rów­nież dostęp­nego budżetu.
Pakiet moder­ni­za­cyjny, sta­no­wiący kom­plek­sową ofertę moder­ni­za­cyjną, zapre­zen­to­wany został na demon­stra­to­rze PT-16, który ukoń­czono latem bie­żą­cego roku i po raz pierw­szy poka­zany publicz­nie pod­czas kie­lec­kiego MSPO.

  • Andrzej Kiński

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE