Zapisz się do naszego new­slet­tera

Wybierz listę(y):

ZAPOMNIAŁEŚ HASŁA?

Program KC-46A Pegasus

KC-46A Pegasus

KC-46A Pegasus

Dla Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych pro­gram budowy nowych samo­lo­tów tan­ko­wa­nia powietrz­nego KC-46A Pegasus należy do naj­bar­dziej prio­ry­te­to­wych. Średnia wieku wysłu­żo­nych samo­lo­tów KC-135 Stratotanker to 60 lat i obec­nie jest to już ostatni moment, aby zastą­pić je nową kon­struk­cją. Początkowo pro­gram KC-46A bory­kał się z pro­ble­mami tech­no­lo­gicz­nymi i opóź­nie­niami, które jed­nakże udało się Boeingowi prze­zwy­cię­żyć. Producent pla­nuje dostar­czyć siłom powietrz­nym pierw­sze 18 tan­kow­ców tego typu do tycz­nia 2018 r.

Historia prze­targu na nowe samo­loty tan­ko­wa­nia powietrz­nego dla Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych (US Air Force, USAF) roz­po­częła się w pierw­szej deka­dzie XXI wieku. Siły Powietrzne posta­no­wiły wów­czas wziąć w leasing od firmy Boeing kil­ka­dzie­siąt samo­lo­tów tan­ko­wa­nia powietrz­nego ozna­czo­nych jako KC-767A i zbu­do­wa­nych na bazie komu­ni­ka­cyj­nego modelu Boeing 767. Miała to być umowa bez­prze­tar­gowa, dzięki któ­rej USAF mogłyby rela­tyw­nie szybko pozy­skać nowe tan­kowce. Decyzja Sił Powietrznych spo­tkała się jed­nak z kry­tyką ze strony Kongresu, który uwa­żał, że kupno samo­lo­tów, a nie leasing, jest bar­dziej racjo­nalne z eko­no­micz­nego punktu widze­nia. W odpo­wie­dzi USAF ogło­siły, że wyle­asin­gują tylko 20 maszyn, nato­miast 80 zaku­pią. W listo­pa­dzie 2003 r. prze­ciw­nicy takiego roz­wią­za­nia w Kongresie stor­pe­do­wali jed­nak te plany.
Przez kilka kolej­nych lat sprawa pozo­sta­wała w zawie­sze­niu. Dopiero w stycz­niu 2007 r. USAF ogło­siły ofi­cjalny prze­targ na zakup 179 nowych samo­lo­tów tan­kow­nia powietrz­nego KC-X za cenę około 30 miliar­dów dola­rów. Do prze­targu sta­nęły firmy: Boeing oraz kon­sor­cjum Northrop Grumman-EADS. W lutym 2008 r. Siły Powietrzne wybrały pro­po­zy­cję kon­sor­cjum Northrop Grumman-EADS – samo­lot KC-45A, zbu­do­wany na bazie komu­ni­ka­cyj­nego Airbusa A330. Boeing jed­nak nie pod­dał się i w następ­nym mie­siącu opro­te­sto­wał decy­zję komi­sji prze­tar­go­wej twier­dząc, że USAF oby­dwie pro­po­zy­cje oce­niły nie­zgod­nie z wła­snymi kry­te­riami. W czerwcu 2008 r. ame­ry­kań­ska naj­wyż­sza izba kon­troli (GAO – Government Accountability Office) pod­trzy­mała pro­test Boeinga, co dopro­wa­dziło do anu­lo­wa­nia całego prze­targu.
We wrze­śniu 2009 r. prze­targ KC-X ruszył po raz trzeci. Ponownie wzięły w nim udział firmy Boeing oraz Northrop Grumman-EADS. 24 lutego 2011 r. Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych ogło­siły, że zwy­cięzcą w prze­targu na nowe samo­loty tan­ko­wa­nia powietrz­nego została firma Boeing. Koncernowi przy­znano wart 4,9 miliarda dola­rów kon­trakt na opra­co­wa­nie, zbu­do­wa­nie i dostar­cze­nie do 2017 r. czte­rech egzem­pla­rzy testo­wych samo­lo­tów tan­ko­wa­nia powietrz­nego ozna­czo­nych jako KC-46A. Cała tran­sza 179 samo­lo­tów ma zostać dostar­czona do 2027 r.

Oblot pro­to­typu EMD-1

Projekt KC-46A jest oparty na modelu komer­cyj­nym Boeing 767 – 2C, który wypo­sa­żono w zmo­der­ni­zo­wany boom z powietrz­nego tan­kowca KC-10A Extender oraz pokład i kok­pit z modelu Boeing 787 – 400. 21 czerwca 2013 r. roz­po­częła się budowa skrzy­dła dla pierw­szego pro­to­typu – tzw. pro­to­typu do badań inży­nie­ryj­nych i oceny kon­struk­cji (EMD – Engineering Manufacturing and Design) ozna­czo­nego jako Boeing 767 – 2C (EMD-1). Dwa mie­siące póź­niej USAF zakoń­czyły tzw. kry­tyczną ocenę kon­struk­cji (CDR – Critical Design Review) – o mie­siąc wcze­śniej niż pla­no­wano. Pozytywna ocena CDR ozna­czała zie­lone świa­tło dla roz­po­czę­cia budowy EMD-1. Ogółem zapla­no­wano budowę czte­rech samo­lo­tów EMD. Egzemplarze EMD-1 oraz EMD-3 to bazowe modele 767 – 2C bez sys­te­mów prze­ka­zy­wa­nia paliwa – sztyw­nego boomu, dwóch pod­skrzy­dło­wych zasob­ni­ków z gięt­kimi prze­wo­dami do prze­ta­cza­nia paliwa Cobham WARP (Wing Aerial Refueling Pod) oraz wypo­sa­że­nia doce­lo­wego. Służą do naziem­nych testów wytrzy­ma­ło­ścio­wych, śro­do­wi­sko­wych, poża­ro­wych itp. Z kolei egzem­pla­rze EMD-2 oraz EMD-4 to kom­pletne egzem­pla­rze testowe, tzw. funk­cjo­nalne tan­kowce, wypo­sa­żone we wszyst­kie doce­lowe sys­temy i zdolne do pro­wa­dze­nia kom­plet­nych testów w powie­trzu.

  • Paweł Henski

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE
TOP