Polska pre­miera Super Rapid

Pierwszy system uzbrojenia zainstalowany na ORP Ślązak. Na razie nie zamontowano małych, kompozytowych pryzm z przodu wieży, które dopełniają jej bryłę mającą redukować skuteczną powierzchnię odbicia radiolokacyjnego.

Pierwszy sys­tem uzbro­je­nia zain­sta­lo­wany na ORP Ślązak. Na razie nie zamon­to­wano małych, kom­po­zy­to­wych pryzm z przodu wieży, które dopeł­niają jej bryłę mającą redu­ko­wać sku­teczną powierzch­nię odbi­cia radio­lo­ka­cyj­nego.

Budowa patro­lowca ORP Ślązak – nie­stety – nie postę­puje pla­nowo, nie­mniej 15 czerwca bie­żą­cego roku nastą­pił sym­bo­liczny prze­łom w tym pro­ce­sie. Na okręt tra­fił pierw­szy sys­tem uzbro­je­nia, będący „pew­nia­kiem” bez względu na zawiłe losy pro­jektu. Wytypowana na jego początku armata jest jed­no­cze­śnie pierw­szą tego typu w Marynarce Wojennej RP.

Wn2001 r. ówcze­sne Dowództwo Marynarki Wojennej pod­pi­sało umowę ze Stocznią Marynarki Wojennej w Gdyni na budowę pro­to­ty­po­wej kor­wety wie­lo­za­da­nio­wej proj. 620 Gawron, zawie­ra­jącą opcję na jed­nostkę seryjną, którą można było uru­cho­mić po uda­nych pró­bach pro­to­typu. Nie obej­mo­wała ona przy tym sys­temu walki, który miał być przed­mio­tem osob­nego kon­traktu, zawie­rała jed­nak listę pre­fe­ro­wa­nych sys­te­mów elek­tro­nicz­nych i uzbro­je­nia. W ciągu 15-let­niej histo­rii Gawrona doko­nano licz­nych zmian w pro­jek­cie, a okręt zde­gra­do­wano do roli patro­lowca, lecz jedna pozy­cja z tej listy nie ule­gła zmia­nie mimo upływu czasu. Jest nią 76 mm L/62 auto­ma­tyczna armata uni­wer­salna Super Rapid.

Armata

Producentem Super Rapid jest spółka Oto Melara Sp.A. nale­żącą do grupy prze­my­sło­wej Leonardo-Finmeccanica. Różnych odmian „sie­dem szóstki”, we Włoszech i na mocy licen­cji w fir­mach zagra­nicz­nych, wypro­du­ko­wano około 1000 i tra­fiły one na okręty ponad 50 flot świata. Trudno o lep­szą reko­men­da­cję tego sys­temu.
Rodzina 76 mm armat Oto Melary jest dobrze znana na świe­cie, ale także i u nas. Na obu fre­ga­tach typu O. H. Perry mamy po jed­nym sys­te­mie arty­le­ryj­skim Mk 75, będą­cym licen­cyjną kopią star­szej odmiany – Compact. Licencję na jej pro­duk­cję uzy­skały w 1975 r. Naval Systems Division FMC Co. (dziś BAE Systems) i General Electric Co. (Ordnance Systems Division). Przetarg na dostawę armat na rynek ame­ry­kań­ski wygrała NSD i w sierp­niu 1978 r. prze­ka­zała pierw­szy egzem­plarz seryjny (Oto Melara wciąż pro­du­ko­wała dla Amerykanów nie­które zespoły). Trafiły one na wspo­mniane fre­gaty typu Perry i tzw. duże kutry patro­lowe US Coast Guard.
W pierw­szej poło­wie lat 80. XX wieku roz­po­częto opra­co­wy­wa­nie wer­sji Super Rapid (SR), mają­cej wraz z nowymi typami amu­ni­cji sta­no­wić rów­nież ogniwo okrę­to­wych sys­te­mów obrony prze­ciw­ra­kie­to­wej. Zwiększono w niej szyb­ko­strzel­ność mak­sy­malną z 80 – 85 do 120 wystrza­łów na minutę, popra­wiono przy tym dokład­ność napro­wa­dza­nia poprzez reduk­cję masy nie­któ­rych zespo­łów rucho­mych, głów­nie w celu ogra­ni­cze­nia ich wibra­cji. Pozwoliło to zmniej­szyć odchyły kątowe lufy i uzy­skać dokład­ność poziomu 0,3 mrad (0,017°) na dystan­sie 1000 m, przy dzie­się­cio­po­ci­sko­wej serii i naj­wyż­szej szyb­ko­strzel­no­ści. Zwiększenie tej ostat­niej ozna­czało także koniecz­ność zmian w sys­te­mie dosy­ła­nia nabo­jów i mody­fi­ka­cji samej amu­ni­cji. W ich wyniku nie jest moż­liwa pełna kon­wer­sja modelu Compact do stan­dardu SR, pro­du­cent ofe­ruje jed­nak zestawy moder­ni­za­cyjne do star­szych armat, pozwa­la­jące zwięk­szyć tempo ich strze­la­nia do około 100 strz./min.

  • Tomasz Grotnik

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE