Najbliższe wyda­rze­nia w lot­nic­twie rosyj­skim

W ub. roku MO Rosji złożyło zamówienie na 76 myśliwców Su-57 do 2028 r., ale większość miała być wyprodukowana w drugiej połowie tego okresu, teraz przesunięto produkcję na wcześniejsze terminy.

W ub. roku MO Rosji zło­żyło zamó­wie­nie na 76 myśliw­ców Su-57 do 2028 r., ale więk­szość miała być wypro­du­ko­wana w dru­giej poło­wie tego okresu, teraz prze­su­nięto pro­duk­cję na wcze­śniej­sze ter­miny.

3 sierp­nia 2020 r. Jurij Sliusar, dyrek­tor gene­ralny Połączonej Korporacji Lotniczej (OAK) został przy­jęty przez pre­zy­denta Federacji Rosyjskiej Władimira Putina, któ­remu zło­żył raport o sytu­acji w prze­my­śle lot­ni­czym i zapo­wie­dział kilka naj­bliż­szych wyda­rzeń.

Poprzednia duża narada z Putinem poświę­cona sytu­acji w lot­nic­twie odbyła się nie tak dawno, 13 maja. Sliusar poin­for­mo­wał, że pod­jęte wtedy decy­zje dwu­krot­nie zwięk­szyły obcią­że­nie pracą naszych przed­się­biorstw woj­sko­wych i pole­ciły wcze­śniej­sze dostawy sprzętu lot­ni­czego. Według Sliusara, zakład w Komsomolsku nad Amurem (KnAAZ) dzięki tej decy­zji fak­tycz­nie podwoił obcią­że­nie w obec­nym okre­sie; teraz mamy prak­tycz­nie pełne obcią­że­nie pracą tego zakładu do 2028 roku włącz­nie, a siły powietrzne zyskują nowo­cze­sny kom­pleks wiel­ko­se­ryjny. Nie jest z tego jasne, co dokład­nie Sliusar miał na myśli. Czy zamó­wie­nie na myśliwce Su-57 (to jest główny pro­dukt zakładu KnAAZ) podwo­jono, czy tylko prze­su­nięto jego wyko­na­nie na wcze­śniej­szy ter­min? Przypomnijmy, że rok wcze­śniej, w lipcu 2019 r. Ministerstwo Obrony Federacji Rosyjskiej zło­żyło zamó­wie­nie na wypro­du­ko­wa­nie 76 myśliw­ców Su-57 do 2028 r., ale więk­szość samo­lo­tów miała być wypro­du­ko­wana w dru­giej poło­wie tego okresu; teraz prze­su­nięto pro­duk­cję na wcze­śniej­sze ter­miny.

Jeszcze przed końcem bieżącego roku ma w Rosji wzbić się w powietrze duży samolot komunikacyjny MC-21-310 z rosyjskimi silnikami turbowentylatorowymi.

Jeszcze przed koń­cem bie­żą­cego roku ma w Rosji wzbić się w powie­trze duży samo­lot komu­ni­ka­cyjny MC-21 – 310 z rosyj­skimi sil­ni­kami tur­bo­wen­ty­la­to­ro­wymi.

W cie­kawy spo­sób Sliusar powie­dział o dru­gim pro­duk­cie KnAAZ, myśliwcu Su-35, akcen­tu­jąc jego prze­zna­cze­nie eks­por­towe. Jak dotąd, 24 takie myśliwce otrzy­mały Chiny, a teraz gotowe są pierw­sze z 31 samo­lo­tów zamó­wio­nych przez Egipt. Rosyjskie siły powietrzne zamó­wiły wcze­śniej łącz­nie 98 myśliw­ców Su-35S; ten kon­trakt będzie ukoń­czony w tym roku. Tydzień po spo­tka­niu z Putinem, 12 sierp­nia Jurij Sliusar był w zakła­dzie KnAAZ razem z mini­strem obrony Siergiejem Szojgu. Jak podaje komu­ni­kat OAK, Siergiej Szojgu ogło­sił, że przed koń­cem roku Ministerstwo Obrony pod­pi­sze z Suchojem dodat­kowy kon­trakt na dostawę myśliw­ców wie­lo­za­da­nio­wych Su-35S. Wśród osią­gnięć ubie­głego roku Jurij Sliusar wyróż­nił wyko­na­nie pierw­szego lotu przez ciężki ude­rze­niowy samo­lot bez­za­ło­gowy Ochotnik; demon­stra­tor S‑70B Ochotnik 071 wystar­to­wał 3 sierp­nia 2019 r. w Achtubinsku. Również w tym przy­padku, powie­dział Jurij Sliusar, Ministerstwo Obrony posta­wiło zada­nie przy­spie­sze­nia tego pro­gramu, tak aby roz­po­cząć dostawy już w 2024 roku. Rok 2024 to bar­dzo ambitny cel, zwłasz­cza, jeśli mieć na uwa­dze prze­bieg innych dużych pro­gra­mów bez­za­ło­go­wych w Rosji, Inochodca i Altiusa, które nie dotrzy­mały żad­nego z ogła­sza­nych wcze­śniej ter­mi­nów.

Z dru­giej strony, S‑70 Ochotnik ma lżej­sze zada­nie, gdyż idzie szla­kiem prze­tar­tym przez Su-57. Jest to duże „lata­jące skrzy­dło” o masie około 20 t napę­dzane przez jeden sil­nik tur­bo­od­rzu­towy 117BD, czyli pozba­wioną dopa­la­cza wer­sję sil­nika AL-41F1 (117) od Su-57. Ochotnik prze­nosi uzbro­je­nie w dwóch komo­rach wewnętrz­nych, takich samych jak komory uzbro­je­nia Su-57. Samo uzbro­je­nie jest także wspólne dla Su-57 i S‑70. Radar dla Ochotnika robi ta sama firma Tichomirow NIIP; jest on prost­szą odmianą radaru z Su-57. Charakteryzując Ochotnika Sliusar pod­kre­ślił jego bar­dzo duży pro­mień dzia­ła­nia oraz sze­roką nomen­kla­turę uzbro­je­nia.

Kolejna zapo­wiedź zło­żona przez Sliusara doty­czyła zmo­der­ni­zo­wa­nego bom­bowca stra­te­gicz­nego Tu-95MSM. Mam nadzieję, że długo ocze­ki­wany, głę­boko zmo­der­ni­zo­wany Tu-95 wystar­tuje w Taganrogu przed koń­cem sierp­nia, powie­dział, co ozna­cza, że samo­lot powi­nien już latać, gdy będzie­cie czy­tać ten tekst. Samolot Tu-95MSM zmo­der­ni­zo­wany przez zakład Beriewa w Taganrogu ma nowy radar NW1.021, sys­tem nawi­ga­cyjny S‑021 i „szklaną” kabinę SOI-021. Skrzydło zostało wzmoc­nione; sil­niki NK-12MPM mają zwięk­szoną żywot­ność i nie­za­wod­ność, pod­czas gdy nowe śmi­gła AW-60T mają wyż­szą spraw­ność i mniej­sze wibra­cje. Według Sliusara, poten­cjał bojowy samo­lotu wzrósł dokład­nie dwu­krot­nie w wyniku tej moder­ni­za­cji. Prawdopodobnie do postaci MSM będzie zmo­der­ni­zo­wa­nych około 35 bom­bow­ców wer­sji Tu-95MS Sprut.

Sliusar przy­po­mniał, że w 2019 r. (fak­tycz­nie 28 grud­nia 2018 r.) roz­po­czął próby inny zmo­der­ni­zo­wany bom­bo­wiec Tu-22M3M. Jest to cał­ko­wi­cie nowa maszyna z ulep­szo­nymi moż­li­wo­ściami bojo­wymi i naszym naj­now­szym uzbro­je­niem, powie­dział. Nowe uzbro­je­nie robione dla Tu-22M3M to hiper­dź­wię­kowe poci­ski rakie­towe Ch-MC (GZUR), pod­dźwię­kowe poci­ski samo­ste­ru­jące Ch-SD śred­niego zasięgu oraz bomby kie­ro­wane. Wcześniej Jurij Sliusar zapo­wia­dał, że dostawy zmo­der­ni­zo­wa­nych samo­lo­tów do jed­no­stek woj­sko­wych roz­poczną się w 2021 r.

Jurij Sliusar zapo­wie­dział na wrze­sień tego roku pierw­szy lot w Żukowskim nowego regio­nal­nego samo­lotu pasa­żer­skiego z napę­dem tur­bo­śmi­gło­wym Ił-114 – 300. Samolot jest już zmon­to­wany, prze­cho­dzi testy naziemne, przy­go­to­wu­jąc się do pierw­szego lotu. Produkcja seryjna Ił-114 – 300 ruszy w zakła­dzie w Łuchowicach pod Moskwą, pro­du­ku­ją­cym rów­no­le­gle myśliwce MiG – 29M i MiG-35. Planujemy pro­du­ko­wać tam do 12 samo­lo­tów rocz­nie, powie­dział Sliusar.

Faktycznie samo­lot o któ­rym mówił Sliusar to demon­stra­tor nowej wer­sji Ił-114 – 300 prze­ro­biony z egzem­pla­rza Ił-114 wypro­du­ko­wa­nego w Taszkiencie w Uzbekistanie jesz­cze w 1994 r. Pierwszy Ił-114 powstał w 1990 r.; potem w latach 1992 – 2012 zakład w Taszkiencie wypro­du­ko­wał 15 samo­lo­tów seryj­nych. W listo­pa­dzie 2015 r. Rosja pod­jęła decy­zję o uru­cho­mie­niu u sie­bie pro­duk­cji ulep­szo­nej wer­sji Ił-114 – 300. Pierwszy nowy egzem­plarz Ił-114 – 300 wypro­du­ko­wany cał­ko­wi­cie w Rosji jest obec­nie w pro­duk­cji w Łuchowicach i nie będzie ukoń­czony przed 2021 r. Najważniejsza zmiana w Ił-114 – 300 w porów­na­niu do wyj­ścio­wego Ił-114 – 100 to uży­cie rosyj­skich sil­ni­ków Klimow TW7-117ST-01 oraz cał­ko­wi­cie rosyj­skiej awio­niki; poprzed­nie samo­loty Ił-114 – 100 miały sil­niki Pratt Whitney i awio­nikę Collins.

Najciekawsze w rela­cji Sliusara o Ił-114 – 300 było wspo­mnie­nie woj­sko­wych zasto­so­wań tego samo­lotu; dotych­czas Rosjanie przed­sta­wiali Ił-114 – 300 jako samo­lot pasa­żer­ski dla linii lokal­nych w trud­no­do­stęp­nych regio­nach Federacji Rosyjskiej. Wersje woj­skowe Ił-114 mają zastą­pić stare samo­loty Iljuszyna z kom­plek­sami spe­cjal­nymi. Sliusar nie wymie­nił żad­nych nazw, ale samo­lo­tami spe­cjal­nymi Iljuszyna, jakie wyma­gają następcy, są samo­loty roz­po­znaw­cze Ił-20, powietrzne sta­no­wi­ska dowo­dze­nia i samo­loty walki elek­tro­nicz­nej Ił-22 oraz mor­skie samo­loty patro­lowe Ił-38; wszyst­kie one powstały przed laty na plat­for­mie tur­bo­śmi­gło­wego samo­lotu pasa­żer­skiego Ił-18.

  • Piotr Butowski

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE