MILEX-2019 cz. 2

Pojazd antenowy trójwspółrzędnego radaru ostrzegawczego Wostok-3D białoruskiej firmy KB Radar.

Pojazd ante­nowy trój­w­spół­rzęd­nego radaru ostrze­gaw­czego Wostok-3D bia­ło­ru­skiej firmy KB Radar.

Omówione w poprzed­nim nume­rze „Wojska i Techniki” pojazdy oraz polowe i prze­ciw­lot­ni­cze sys­temy rakie­towe bynaj­mniej nie wyczer­pują listy nowo­ści tego­rocz­nej miń­skiej Międzynarodowej Wystawy Uzbrojenia i Techniki Wojskowej MILEX (Military Exposition). W dru­giej czę­ści naszej rela­cji pre­zen­tu­jemy pre­miery wśród sys­te­mów bez­za­ło­go­wych, woj­sko­wej elek­tro­niki – w tym sprzętu radio­lo­ka­cyj­nego, a także opto­elek­tro­niki.

Przemysł obronny Białorusi we wszyst­kich wymie­nio­nych wyżej kate­go­riach sprzętu woj­sko­wego prze­ja­wia znaczną aktyw­ność, o czym świad­czy mnó­stwo nowych wyro­bów – pre­zen­to­wa­nych w postaci modeli, makiet, ale także goto­wych urzą­dzeń i sys­te­mów. Poza zna­nymi od lat sfe­rami zain­te­re­so­wa­nia bia­ło­ru­skiego prze­my­słu, do któ­rych można zali­czyć sprzęt radio­lo­ka­cyjny i opto­elek­tro­nikę, ini­cjuje się prace w nowych obsza­rach. Takim obsza­rem z pew­no­ścią są sys­temy bez­za­ło­gowe, w głów­nej mie­rze powietrzne. Coraz wię­cej jest pro­po­zy­cji doty­czą­cych takich sys­te­mów – kilku kate­go­rii, choć głów­nie małych i minia­tu­ro­wych, ale ostat­nio w ofer­tach poja­wiły się także ich uzbro­jone warianty do zwal­cza­nia celów na ziemi i na wodzie.

Radiolokacja

Mińska firma KB Radar pre­mie­rowo zapre­zen­to­wała trój­w­spół­rzędną, kom­bi­no­waną – pra­cu­jącą w pasmach VHF i S, w pełni pół­prze­wod­ni­kową sta­cję radio­lo­ka­cyjną Wostok-3D. Urządzenie służy do: wykry­wa­nia obiek­tów powietrz­nych na dystan­sie do 360 km i okre­śla­nia ich koor­dy­nat (azy­mut, kąt ele­wa­cji, odle­głość sko­śna, pręd­kość kątowa); obser­wa­cji i śle­dze­nia tras celów powietrz­nych w warun­kach zakłó­ceń pasyw­nych i aktyw­nych, także w auto­ma­tycz­nym try­bie pracy, oraz prze­ka­zy­wa­nia infor­ma­cji radio­lo­ka­cyj­nej innym użyt­kow­ni­kom; iden­ty­fi­ka­cji rodzaju celu (samo­lot, śmi­gło­wiec, cel bali­styczny, balon, cel nie­zi­den­ty­fi­ko­wany – tj. nie­na­le­żący do żad­nej z wcze­śniej wymie­nio­nych kate­go­rii); okre­śla­nia namiaru na źró­dło aktyw­nych zakłó­ceń szu­mo­wych; zobra­zo­wa­nia infor­ma­cji radio­lo­ka­cyj­nej i infor­ma­cji o sta­nie urzą­dze­nia z apa­ra­tury dia­gno­stycz­nej na zauto­ma­ty­zo­wa­nych sta­no­wi­skach ope­ra­tor­skich; reje­stro­wa­nie powyż­szych infor­ma­cji.
Jak już wspo­mniano, Wostok-3D pra­cuje w paśmie VHF (okre­śla­nie odle­gło­ści i azy­mutu), w zakre­sie czę­sto­tli­wo­ści 170220 MHz i paśmie S (kanał okre­śla­nia wyso­ko­ści), w zakre­sie czę­sto­tli­wo­ści 3,1÷3,3 GHz. Krok prze­stra­ja­nia w przy­padku obu pasm jest taki sam i wynosi 1 MHz. W paśmie VHF sta­cja może wyko­rzy­sty­wać 51 nośnych czę­sto­tli­wo­ści robo­czych, zaś w paśmie S do dys­po­zy­cji jest ich 201.

Zbliżenie na kombinowany zespół antenowy stacji Wostok-3D.

Zbliżenie na kom­bi­no­wany zespół ante­nowy sta­cji Wostok-3D.

W kon­struk­cji zespołu ante­no­wego pasma VHF zasto­so­wano 27 aktyw­nych modu­łów nadaw­czo-odbior­czych, zaś 34 w ante­nie pasma S. Moc w impul­sie modułu nadaw­czego pasma VHF to co naj­mniej 2000 W, a ana­lo­gicz­nego modułu pasma S co naj­mniej 400 W. W paśmie VHF wyko­rzy­stano paczkę 4+4 sygna­łów son­du­ją­cych, a w paśmie S cztery sygnały son­du­jące. W kanale VHF kon­struk­to­rzy KB Radar wyko­rzy­stali dwa rodzaje modu­la­cji – KFM (Kwadraturnaja fazo­waja modu­la­cija, kwa­dra­tu­rowa modu­la­cja fazowa) i LCzM (Liniejnaja cza­stot­naja modu­la­cija, liniowa modu­la­cja czę­sto­tli­wo­ści). W paśmie S dostępna jest jedy­nie modu­la­cja LCzM. W kanale VHF, słu­żą­cym do pomiaru odle­gło­ści, cha­rak­te­ry­styka sta­cji pokrywa strefę wykry­wa­nia w zakre­sie od 5 do 35° (w przy­padku mak­sy­mal­nego zasięgu wyno­szą­cego 350 – 360 km). Kanał pomiaru wyso­ko­ści pasma S ma strefę wykry­wa­nia od −3 do 45°, przy czym może pra­co­wać w dwóch try­bach – w try­bie wykry­wa­nia wypro­mie­nio­wuje 16 wią­zek w sek­to­rze ele­wa­cji 20°, zaś w try­bie pomiaru wyso­ko­ści wyko­rzy­stuje dwie wiązki w sek­to­rze 2,5°.
Radar Wostok-3D zapew­nia jed­no­cze­sne śle­dze­nie co naj­mniej 250 celów powietrz­nych i dostar­cza­nie namia­rów na 10 źró­deł aktyw­nych zakłó­ceń szu­mo­wych. Zasięg sta­cji zamyka się w prze­dziale 5360 km. W azy­mu­cie zakres obser­wa­cji jest okrężny (n×360°), a realne pokry­cie w kącie ele­wa­cji dla pasma VHF wynosi od 0,5 do ~30°, zaś w paśmie S od −3 do 45°. Jednostka ante­nowa obraca się z pręd­ko­ścią 3 ±0,3 obr./min (co odpo­wiada cza­sowi odświe­ża­nia infor­ma­cji 20 s) lub 6 ±0,6 obr./min (czas odświe­ża­nia infor­ma­cji 10 s). Konstruktorzy radaru dekla­rują wykry­cie celu powietrz­nego typu bom­bo­wiec B‑52 o sku­tecz­nej powierzchni odbi­cia radio­lo­ka­cyj­nego 50 m² przy zero­wym kącie kur­so­wym (praw­do­po­do­bień­stwo wykry­cia 0,5, praw­do­po­do­bień­stwo fał­szy­wego alarmu 10 – 6) i bez zakłó­ceń radio­elek­tro­nicz­nych z odle­gło­ści 360 km, przy zasto­so­wa­niu przez prze­ciw­nika aktyw­nych zakłó­ceń szu­mo­wych (źró­dło zakłó­ceń w odle­gło­ści 200 km, na wyso­ko­ści 10 000 m, inten­syw­ność 200 W/MHz) z odle­gło­ści 255 km, zaś w obłoku dipoli o sku­tecz­nej powierzchni odbi­cia 2,5×10−6 m²/m³ z odle­gło­ści 220 km.
W przy­padku wie­lo­za­da­nio­wego samo­lotu bojo­wego o roz­mia­rach F‑14 i w ana­lo­gicz­nych warun­kach odle­gło­ści te wyno­szą: 360, 150 i 100 km. W przy­padku samo­lotu trudno wykry­wal­nego klasy F‑117A zasięgi wyno­szą: 350, 57 i 25 km.
Rozróżnialność sta­cji Wostok-3D przy pomia­rze odle­gło­ści jest nie gor­sza niż 200 m, przy pomia­rze azy­mutu ≤ 5,5°, przy pomia­rze pręd­ko­ści kąto­wej ≤ 10 m/s, zaś kąta ele­wa­cji ≤ 1,2°. Średni błąd wyzna­cze­nia koor­dy­nat celu nie prze­kra­cza 25 m przy pomia­rze odle­gło­ści, mak­sy­mal­nie 50 minut kąto­wych w przy­padku azy­mutu i maks. sześć minut kąto­wych dla kąta ele­wa­cji. Średni błąd okre­śle­nia namiaru na źró­dło aktyw­nych zakłó­ceń szu­mo­wych to 60 minut kąto­wych.
Czas przej­ścia sta­cji radio­lo­ka­cyj­nej Wostok-3D z poło­że­nia mar­szo­wego do bojo­wego (i odwrot­nie) nie prze­kra­cza ośmiu minut.
Kolejnym nowym urzą­dze­niem z oferty KB Radar jest mała sta­cja radio­lo­ka­cyjna Rodnik. Jest ona prze­zna­czona do wykry­wa­nia celów nisko­le­cą­cych i naziem­nych, okre­śla­nia ich koor­dy­nat i para­me­trów ruchu (azy­mut, odle­głość, pręd­kość kątowa). Stacja pra­cuje w paśmie X (9,2÷9,6 GHz) i została wypo­sa­żona w aktywną antenę z szy­kiem fazo­wa­nym. Wypromieniowywana przez nią moc wynosi 300 W. W azy­mu­cie sta­cja zapew­nia obser­wa­cję okrężną (n×360°), reali­zo­waną przez mecha­niczny obrót anteny, zaś w ele­wa­cji mak­sy­malna strefa wykry­wa­nia to od 0 do 80° (ist­nieje moż­li­wość prze­łą­cza­nia w zakre­sie: 0÷20°, 0÷40°, 0÷60° i 0÷80°). Czas odświe­ża­nia infor­ma­cji wynosi 10 sekund przy pręd­ko­ści obro­to­wej anteny 6 obr./min i pięć sekund przy 12 obr./min. Zasięg w przy­padku wykry­wa­nia nie­wiel­kich bez­za­ło­gow­ców to 0,3÷20 km, zaś przy celach typu samo­lot wielozadaniowy/śmigłowiec zakres odle­gło­ści wykry­wa­nia wynosi od 2,5 do 50 km. Radar może śle­dzić bez­za­ło­gowce poru­sza­jące się z pręd­ko­ścią kątową od 5 do 100 m/s, zaś w przy­padku innych kate­go­rii celów zakres ten zwięk­sza się do od 5 do 1000 m/s. Deklarowana roz­róż­nial­ność wynosi 300 m w odle­gło­ści, 3° w azy­mu­cie, 7° w ele­wa­cji i 5 m/s w przy­padku pręd­ko­ści kąto­wej. Radar Rodnik może jed­no­cze­śnie śle­dzić co naj­mniej 50 celów.
Konstruktorzy sta­cji twier­dzą, że cel typu samo­lot wie­lo­za­da­niowy o sku­tecz­nej powierzchni odbi­cia 5 m² (praw­do­po­do­bień­stwo wykry­cia 0,5, praw­do­po­do­bień­stwo fał­szy­wego alarmu 10 – 5) Rodnik jest w sta­nie wykryć z odle­gło­ści 50 km (wyso­kość lotu 2003000 m) lub 40 km (wyso­kość lotu 500010 000 m), o SPO 3 m² z 45 km (wyso­kość 2003000 m) lub 30 km (wyso­kość 500010 000 m), o SPO 1 m² z 25 km (wyso­kość lotu 2003000 m) lub 20 km (wyso­kość lotu 500010 000 m). Pocisk skrzy­dlaty o SPO 0,1 m², lecący na wyso­ko­ści do 200 m, może zostać wykryty z odle­gło­ści 17 km. W przy­padku bez­za­ło­gow­ców, duże apa­raty o SPO rzędu 1 m², lecące na wyso­ko­ści 200 m, sta­cja jest zdolna wykryć z odle­gło­ści 20 km, zaś apa­raty o SPO 0,01 m² na podob­nej wyso­ko­ści z 10 km. Bezzałogowce klasy mikro, np. wie­lo­wir­ni­kowce, o SPO 0,001 m² na wyso­ko­ści 200 m Rodnik powi­nien wykryć z 6 km.

  • Miroslav Gyűrösi

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE