Lotnicze Grupy Poszukiwawczo-Ratownicze

śmigłowce ratownictwa lądowego Mi-8P/RL i Mi-8T/RL

3. Grupa Poszukiwawczo-Ratownicza z Krakowa jako jedyna dys­po­nuje śmi­głow­cami ratow­nic­twa lądo­wego Mi-8P/RL
i Mi-8T/RL. Wyposażenie pozo­sta­łych grup sta­no­wią W-3RL Sokół. Fot. Adam Gołąbek

Trzy Grupy Poszukiwawczo-Ratownicze powstały w struk­tu­rach Sił Powietrznych w ramach reor­ga­ni­za­cji sys­temu SAR dzia­ła­ją­cego w Siłach Zbrojnych RP. Wcześniej grupy takie były roz­miesz­czone na lot­ni­skach Bydgoszcz, Mińsk Mazowiecki, Kraków Poznań, Radom i Wrocław. Istotą zmian było m.in. utwo­rze­nie mniej­szej ilo­ści wzmoc­nio­nych grup, wypo­sa­żo­nych w zmo­der­ni­zo­wane śmi­głowce ratow­ni­cze o zwięk­szo­nym zasięgu i udźwigu, mogące sku­tecz­nie ope­ro­wać w każ­dych warun­kach atmos­fe­rycz­nych, w dzień i w nocy.

Grupy Poszukiwawczo-Ratownicze (GPR) zostały utwo­rzone na pod­sta­wie Rozkazu Dowódcy Sił Powietrznych nr Z-117 z 30 maja 2008 r. 1. GPR powstała 31 grud­nia 2008 r. na bazie ist­nie­ją­cej w struk­tu­rze byd­go­skiej 2. eska­dry lot­nic­twa trans­por­towo-łącz­ni­ko­wego Lotniczej Grupy Poszukiwawczo-Ratowniczej, 2. GPR powstała na bazie 2. eska­dry lot­nic­twa trans­por­towo-łącz­ni­ko­wego, nato­miast 3. GPR została utwo­rzona na bazie ist­nie­ją­cej w struk­tu­rze wro­cław­skiej 3. eska­dry lot­nic­twa trans­por­towo-łącz­ni­ko­wego Lotniczej Grupy Poszukiwawczo-Ratowniczej (sama eska­dra została rozformowana).
Wraz z utwo­rze­niem trzech „wzmoc­nio­nych” GPR zmie­niono ich miej­sce dys­lo­ka­cji. Nowe bazy ope­ra­cyjne umiej­sco­wiono na tere­nach: 21. Bazy Lotnictwa Taktycznego w Świdwinie (1. GPR), 23. Bazy Lotnictwa Taktycznego w Mińsku Mazowieckim (2. GPR) oraz 8. Bazy Lotnictwa Transportowego w Krakowie (3. GPR). Wszystkie włą­czono w skład 3. Skrzydła Lotnictwa Transportowego w Powidzu.
Przed Grupami Poszukiwawczo-Ratowniczymi posta­wiono takie same zada­nia, jed­nak ist­nieją pomię­dzy nimi drobne róż­nice. 1. GPR zabez­pie­cza głów­nie lot­nic­two tak­tyczne, co wiąże się z jej loka­li­za­cją w pół­noc­nej czę­ści Polski, gdzie znaj­dują się jed­nostki wypo­sa­żone w odrzu­towe samo­loty bojowe (21. BLT, 31. BLT). W przy­padku 2. GPR zada­nia jed­nostki pokry­wają obszar dzia­ła­nia 22. i 23. BLT oraz jed­no­stek szkol­nych zlo­ka­li­zo­wa­nych na lot­ni­skach w Dęblinie i Radomiu. 3. GPR zabez­pie­cza 32. BLT i lot­nic­two trans­por­towe. Wszystkie GPR łączy jed­nak jedna wspólna cecha – pro­fe­sjo­nalne przy­go­to­wa­nie do reali­za­cji posta­wio­nych przed nimi zadań na rzecz jed­no­stek pod­le­głych Dowództwu Generalnemu Rodzajów Sił Zbrojnych, w sytu­acjach kry­zy­so­wych na obsza­rze kraju oraz w sto­sunku do osób znaj­du­ją­cych się w sytu­acjach będą­cych bez­po­śred­nim zagro­że­niem dla życia lub zdro­wia. Ogniwem decy­du­ją­cym o ich uży­ciu jest Ośrodek Koordynacji Ratownictwa – RCC Warszawa (Rescue Coordination Centre), które funk­cjo­nuje w struk­tu­rze Centrum Operacji Powietrznych.
GPR roz­po­częły dzia­łal­ność 1 stycz­nia 2009 r. Od tego dnia na wszyst­kich trzech lot­ni­skach sta­łego bazo­wa­nia peł­nione są 24-godzinne dyżury ratow­ni­cze przez sie­dem dni w tygo­dniu. W przy­padku 1. i 2. GPR w cią­głej goto­wo­ści jest utrzy­my­wany jeden śmi­gło­wiec typu W-3RL lub W-3WA SAR, nato­miast 3. GPR pełni swój dyżur na śmi­głowcu typu Mi-8P/RL lub Mi-8T/RL. Dyżury są peł­nione w ramach naro­do­wego sys­temu ratow­nic­twa lot­ni­czego, zgod­nie z wyma­ga­niami któ­rego załoga pełni dyżur w goto­wo­ści nr 1. Pierwszy poziom goto­wo­ści ozna­cza, że załoga śmi­głowca wraz z per­so­ne­lem ratow­ni­czym powinna być gotowa do wylotu na miej­sce zda­rze­nia w ciągu 5 minut od przy­ję­cia zgłoszenia.
  • Adam Gołąbek, Andrzej Wrona

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE