Japońskie Powietrzne Siły Samoobrony

W 2018 r. Japonia zdecydowała o zakupie dodatkowych 105 samolotów F-35. Zamawiając ogółem 147 samolotów myśliwskich F-35 Japonia stanie się drugim po Stanach Zjednoczonych największym użytkownikiem F-35 na świecie. Na trzecim miejscu będzie Wielka Brytania z 138 myśliwcami F-35.

W 2018 r. Japonia zde­cy­do­wała o zaku­pie dodat­ko­wych 105 samo­lo­tów F‑35. Zamawiając ogó­łem 147 samo­lo­tów myśliw­skich F‑35 Japonia sta­nie się dru­gim po Stanach Zjednoczonych naj­więk­szym użyt­kow­ni­kiem F‑35 na świe­cie. Na trze­cim miej­scu będzie Wielka Brytania z 138 myśliw­cami F‑35.

Po zakoń­cze­niu II wojny świa­to­wej Japonia porzu­ciła eks­pan­sjo­ni­styczne aspi­ra­cje poli­tyczne i mili­tarne, w zamian osią­ga­jąc sta­tus świa­to­wego mocar­stwa gospo­dar­czego. Fundamentem bez­pie­czeń­stwa i ładu poli­tycz­nego Japonii był sojusz ze Stanami Zjednoczonymi. Obecnie przed Krajem Kwitnącej Wiśni sta­nęły nowe wyzwa­nia: stra­te­giczna rywa­li­za­cja z rosnącą potęgą Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL), osta­teczne ure­gu­lo­wa­nie spo­rów tery­to­rial­nych z Federacją Rosyjską, zagro­że­nie stwa­rzane przez Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną (KRLD) posia­da­jącą broń rakie­towo-jądrową oraz rede­fi­ni­cja soju­szu ze Stanami Zjednoczonymi. Coraz czę­ściej poja­wia się kon­cep­cja nada­nia Japonii więk­szej roli w kształ­to­wa­niu regio­nal­nego bez­pie­czeń­stwa.

Po kapi­tu­la­cji w 1945 r. Japonia została zde­mi­li­ta­ry­zo­wana, całe uzbro­je­nie i sprzęt woj­skowy znisz­czono, a Imperialną Armię i Imperialną Marynarkę Wojenną, roz­wią­zano. Bezpieczeństwo Kraju Kwitnącej Wiśni zapew­niały alianc­kie woj­ska oku­pa­cyjne.
Kiedy 25 czerwca 1950 r. wybu­chła wojna na Półwyspie Koreańskim, więk­szość wojsk oku­pa­cyj­nych skie­ro­wano do obrony Republiki Korei. Ta sytu­acja spo­wo­do­wała, że 10 sierp­nia 1950 r. została utwo­rzona japoń­ska uzbro­jona poli­cja Keisatsu Yobitai licząca 75 000 ludzi, która prze­jęła od alianc­kiej żan­dar­me­rii woj­sko­wej odpo­wie­dzial­ność za utrzy­ma­nie porządku wewnętrz­nego. 26 kwiet­nia 1952 r. sfor­mo­wano Straż Wybrzeża.
W sierp­niu 1952 r. utwo­rzono Hoancho – Agencję Bezpieczeństwa Narodowego, która miała odpo­wia­dać za utwo­rze­nie Japońskich Sił Samoobrony, pod ści­słą aliancką kon­trolą. W ślad za tym Keisatsu Yobitai została prze­kształ­cona w Hoantai – Narodowe Siły Bezpieczeństwa. 15 paź­dzier­nika 1952 r. for­ma­cji tej dostar­czono 20 samo­lo­tów Aeronca L‑16, które skie­ro­wano do szkoły lot­ni­czej w bazie Hamamatsu. W stycz­niu 1953 r. wymie­niono je na 35 now­szych Stinson L‑5 Sentinel.
Następnie dostar­czono 62 samo­loty Piper L‑21 Super Cub, 10 Beechcraft T‑34A Mentor i 6 śmi­głow­ców Bell OH-13E Sioux. Otrzymane statki powietrzne pozwo­liły na sfor­mo­wa­nie czte­rech grup lot­ni­czych: 1. i 3. w Hamamatsu, 2. w Asahikawa i 4. w Ozuki. Utworzono Korpus Lotniczy Wojsk Lądowych.
16 sierp­nia 1953 r. swoje pierw­sze statki powietrzne otrzy­mała Straż Wybrzeża, two­rząc zalą­żek lot­nic­twa mor­skiego. Były to cztery śmi­głowce Bell 47D‑1 i 10 samo­lo­tów Beechcraft T‑34A Mentor. Następnie dostar­czono trzy śmi­głowce Sikorsky S‑55 i trzy Westland WS-51 Mk 1A.

Dziś podstawowymi samolotami bojowymi japońskiego lotnictwa wojskowego są myśliwce F-15J Eagle.

Dziś pod­sta­wo­wymi samo­lo­tami bojo­wymi japoń­skiego lot­nic­twa woj­sko­wego są myśliwce F‑15J Eagle.

Powietrzne Siły Samoobrony

Po zawar­ciu odpo­wied­niego poro­zu­mie­nia ze Stanami Zjednoczonymi, Japonia uchwa­liła ustawę „O Samoobronie”, dzięki któ­rej stało się moż­liwe usta­no­wie­nie Agencji Samoobrony – Boeicho, z pod­po­rząd­ko­wa­nymi trzema rodza­jami Sił Samoobrony: Powietrzne Siły Samoobrony, Lądowe Siły Samoobrony i Morskie Siły Samoobrony. Oczywiście wszyst­kie noszą przy­do­mek „japoń­skie”. Oficjalnym dniem powsta­nia Japońskich Powietrznych Sił Samoobrony (JPSS) jest 1 lipca 1954 r.
Sześć dni póź­niej szkołę prze­kształ­cono w Szkołę Lotniczą Powietrznych Sił Samoobrony, nadal znaj­do­wała się ona w Hamamatsu. Gdy samo­loty łącz­ni­kowe L‑5 Sentinel i L‑21 Super Cub prze­ka­zano lot­nic­twu Lądowych Sił Samoobrony, chwi­lowo pod­sta­wo­wym sprzę­tem szkoły stały się samo­loty szko­le­nia pod­sta­wo­wego T‑34A Mentor. Dodatkowe 124 T‑34A Mentor zostały wypro­du­ko­wane na licen­cji przez Fuji Heavy Industries (kor­po­ra­cja powstała na bazie zakła­dów Nakajima Aircraft Company, do któ­rych dołą­czono kilka mniej­szych, obec­nie jest to Subaru Corporation).
Kolejnym eta­pem było pod­ję­cie szko­le­nia zaawan­so­wa­nego pilo­tów, do któ­rego Stany Zjednoczone dostar­czyły samo­loty North American T‑6 Texan (w 1956 r. w służ­bie było 130 takich maszyn). Następnym eta­pem było wypo­sa­że­nie JPSS w odrzu­towe samo­loty szko­le­nia zaawan­so­wa­nego i tak­tyczno-bojo­wego Lockheed T‑33A. Od Amerykanów otrzy­mano 68 maszyn tego typu, kolejne 210 zbu­do­wały zakłady Kawasaki Aircraft Industries.
Pierwszym samo­lo­tem bojo­wym JPSS był myśli­wiec North American F‑86F Sabre. Początkowo, od grud­nia 1955 r., ze Stanów Zjednoczonych dostar­czono 28 takich maszyn w celach szko­le­nio­wych. Dostawy dla jed­no­stek pierw­szo­li­nio­wych miały miej­sce w następ­nej kolej­no­ści, obej­mu­jąc 180 samo­lo­tów wypro­du­ko­wa­nych przez North American oraz kolej­nych 300 zbu­do­wa­nych na licen­cji w zakła­dach Mitsubishi Heavy Industries. Ponadto japoń­skie lot­nic­two w latach 1958 – 1961 otrzy­mało 122 ame­ry­kań­skie myśliwce prze­chwy­tu­jące F‑86D Sabre wypo­sa­żone w celow­niki radio­lo­ka­cyjne.
W listo­pa­dzie 1960 r. Japonia zde­cy­do­wała się na zakup samo­lo­tów myśliw­skich Lockheed F‑104J Starfighter. Firma Mitsubishi otrzy­mała prawa licen­cyjne do pro­duk­cji tej wer­sji w swoim zakła­dzie w Nagoji. Była ona wypo­sa­żona w celow­nik radio­lo­ka­cyjny North American NASARR F‑15J-31 zop­ty­ma­li­zo­wany do zwal­cza­nia środ­ków napadu powietrz­nego oraz tur­bi­nowy sil­nik odrzu­towy General Electric J79-IHI-11A, pro­du­ko­wany na licen­cji w zakła­dach Ishikawajima-Harima. F‑104J były uzbro­jone w działko M61A Vulcan kal. 20 mm oraz poci­ski rakie­towe „powie­trze-powie­trze” AIM-9B Sidewinder, wypo­sa­żone w ter­miczny układ samo­na­pro­wa­dza­nia.
Pierwszy F‑104J został zbu­do­wany przez Lockheeda i obla­tany 30 czerwca 1961 r. Amerykański pro­du­cent wyko­nał tylko trzy myśliwce tego typu, które przed dostar­cze­niem Japonii wyko­rzy­stano do prób. Z kolei w okre­sie od marca 1962 do marca 1965 r. zakłady Mitsubishi zmon­to­wały 29 F‑104J z czę­ści dostar­czo­nych przez Lockheeda. Ostatecznie pro­duk­cja licen­cyjna F‑104J ruszyła w marcu 1965 i trwała do końca 1967 r. Łącznie dostar­czono 178 wypro­du­ko­wa­nych od pod­staw w Japonii F‑104J; łącz­nie japoń­skie lot­nic­two otrzy­mało 210 F‑104J. Ponadto w okre­sie lipiec 1962 – sty­czeń 1964 r. w Japonii zmon­to­wano 20 dwu­miej­sco­wych samo­lo­tów szkolno-bojo­wych F‑104DJ, z czę­ści dostar­czo­nych ze Stanów Zjednoczonych.
Do paź­dzier­nika 1966 r. wypo­sa­żono w nie sie­dem dywi­zjo­nów: 201., 202., 203., 204., 205., 206. i 207. Każdy z nich sta­cjo­no­wał w innej bazie, tylko w Hyakuri były dwa dywi­zjony: 206. i 207. z 7. Skrzydła. Baza ta znaj­duje się 80 km na pół­nocny-wschód od Tokio. W 1972 r., kiedy Okinawa wró­ciła pod japoń­ską kon­trolę, 207. dywi­zjon został prze­nie­siony do bazy Naha na wyspie. Jednostkę roz­wią­zano w marcu 1986 r. jako ostat­nią wypo­sa­żoną w F‑104J.
W latach 1969 – 1971 Japonia uzbro­iła F‑104J w poci­ski „powie­trze-powie­trze” AAM‑1, sta­no­wiące roz­wi­nię­cie ame­ry­kań­skich AIM-9E Sidewinder. 330 takich poci­sków wypro­du­ko­wano w zakła­dach Mitsubishi Electrics z Chiyoda pod Tokio.
Niemal natych­miast po wpro­wa­dze­niu do eks­plo­ata­cji F‑104J Starfighter zaczęto myśleć o samo­lo­cie myśliw­skim zdol­nym do zwal­cza­nia środ­ków napadu powietrz­nego w każ­dych warun­kach atmos­fe­rycz­nych. W 1967 r. zde­cy­do­wano się na myśli­wiec McDonnell Douglas F‑4E Phantom II. Zgodnie z wów­czas obo­wią­zu­ją­cymi ogra­ni­cze­niami odmiana F‑4EJ dla Japonii została pozba­wiona moż­li­wo­ści zwal­cza­nia obiek­tów naziem­nych.
Natomiast radar Westinghouse AN/APQ-120 zacho­wał wszyst­kie funk­cje zwią­zane ze zwal­cza­niem celów powietrz­nych wraz z moż­li­wo­ścią uży­cia poci­sków „powie­trze-powie­trze” śred­niego zasięgu AIM-7E Sparrow, kie­ro­wa­nych pół­ak­tyw­nie radio­lo­ka­cyj­nie. Oprócz tego w skład uzbro­je­nia F‑4EJ wcho­dziły poci­ski AIM-9E Sidewinder oraz działko M61A Vulcan kal. 20 mm. Dodatkowo na samo­lo­cie zamon­to­wano układ ostrze­ga­nia przed opro­mie­nio­wa­niem radio­lo­ka­cyj­nym wła­snej kon­struk­cji J/APR‑2 oraz japoń­ski układ auto­ma­tycz­nego prze­ka­zy­wa­nia komend napro­wa­dza­nia z ziemi J/APR-670.
Zamówienie zło­żono 1 listo­pada 1968 r., a 14 stycz­nia 1971 r. do dzie­wi­czego lotu wzbił się pierw­szy z dwóch F‑4EJ zbu­do­wa­nych w Stanach Zjednoczonych. Kolejnych 11 zmon­to­wano w zakła­dach Mitsubishi w Nagoji z ame­ry­kań­skich czę­ści, z któ­rych pierw­szy egzem­plarz obla­tano 12 maja 1972 r. Następne 127 F‑4J zbu­do­wano od pod­staw w Japonii, na pod­sta­wie udzie­lo­nej licen­cji. Ostatni, z łącz­nie 140 F‑4EJ, został dostar­czony japoń­skiemu lot­nic­twu woj­sko­wemu 20 maja 1981 r.
Od listo­pada 1974 do czerwca 1975 r. zakłady McDonnell Douglas wypro­du­ko­wały 14 nie­uzbro­jo­nych samo­lo­tów roz­po­znaw­czych RF-4EJ. Również i dla nich przy­go­to­wano wła­sne środki samo­obrony. Myśliwce F‑4EJ weszły do wypo­sa­że­nia sze­ściu dywi­zjo­nów: 301., 302., 303., 304., 305. i 306., nato­miast samo­loty roz­po­znaw­cze RF-4EJ dostar­czono do 501. dywi­zjonu, który wcze­śniej uży­wał 18 samo­lo­tów RF-86F.
W lipcu 1984 r. uru­cho­miono pro­gram moder­ni­za­cji Phantomów do wer­sji F‑4EJ Kai. W samo­lo­tach wymie­niono radar na Westinghouse AN/APG-66J, który m.in. użyto w pierw­szej gene­ra­cji samo­lo­tów myśliw­skich F‑16A/B. Ponadto otrzy­mały one układy nawi­ga­cji bez­wład­no­ścio­wej Litton LN-39, wyświe­tla­cze prze­zierne firmy Kaiser oraz trans­pon­dery iden­ty­fi­ka­cji „swój-obcy” Hazeltine AN/APZ-79. W sys­te­mie samo­obrony zamon­to­wano nowe urzą­dze­nie ostrze­ga­jące przed opro­mie­nio­wa­niem radio­lo­ka­cyj­nym Mitsubishi J/APR‑6, a także dosto­so­wano F‑4EJ do prze­no­sze­nia zasob­ni­ków aktyw­nych zakłó­ceń radio­elek­tro­nicz­nych Westinghouse AN/ALQ-131. Uzbrojenie wzbo­ga­cono o now­sze wer­sje poci­sków „powie­trze-powie­trze”: AIM-7F Sparrow i AIM-9L Sidewinder.
Pierwszym uzbro­je­niem „powie­trze-powierzch­nia” F‑4EJ stał się prze­ciw­o­krę­towy pocisk kie­ro­wany Mitsubishi ASM‑1 o zasięgu w gra­ni­cach 50 km. Pierwszego zmo­der­ni­zo­wa­nego F‑4EJ Kai dostar­czono do 306. dywi­zjonu 24 listo­pada 1989 r.
Równolegle z moder­ni­za­cją 96 F‑4EJ do wer­sji Kai, podobną zmianę prze­szło 14 RF-4EJ. Jedynie mniej­szy radar wymie­niono na nich na nowy Texas Instruments AN/APQ-172, a wypo­sa­że­nie roz­po­znaw­cze uzu­peł­niono o wbu­do­wany ska­ner liniowy pra­cu­jący w pod­czer­wieni. Samoloty dosto­so­wano do prze­no­sze­nia dwóch zasob­ni­ków roz­po­znaw­czych (wymien­nie): z radio­lo­ka­cyjną sta­cją obser­wa­cji bocz­nej SLAR Thomson-CSF Raphael SKAR oraz roz­po­zna­nia radio­elek­tro­nicz­nego Mitsubishi. Zapotrzebowanie na samo­loty roz­po­znaw­cze spra­wiło, że 17 kolej­nych F‑4EJ zostało prze­bu­do­wa­nych na roz­po­znaw­cze – otrzy­mały one wypo­sa­że­nie zada­niowe w zasob­ni­kach pod­ka­dłu­bo­wych, a ponadto wpro­wa­dzono na nich inne mody­fi­ka­cje typowe dla wer­sji Kai.
Obecnie F‑4EJ Kai sta­no­wią wypo­sa­że­nie dywi­zjo­nów 301. i 302. z bazy Hyakuri, w cen­tral­nej czę­ści Japonii. Mają one zostać wyco­fane z eks­plo­ata­cji w bie­żą­cym roku. Ponadto 501. dywi­zjon nadal używa RF-4EJ Kai. Łącznie w służ­bie jest 73 F‑4EJ Kai i RF-4EJ Kai. Samoloty roz­po­znaw­cze zostaną zastą­pione przez myśliwce F‑15J dosto­so­wane do prze­no­sze­nia zasob­nika roz­po­znaw­czego z rada­rem SAR (w 2016 r. ogło­szono, że zosta­nie on opra­co­wany przez firmę Lockheed Martin), a F‑4EJ zastą­pią nowe F‑35A Lightning II.

Mitsubishi T‑2 i F‑1

Pierwszym opra­co­wa­nym w Japonii w okre­sie powo­jen­nym samo­lo­tem odrzu­to­wym był szkolny Fuji T‑1, który został obla­tany 19 stycz­nia 1958 r. Był on wzo­ro­wany na ame­ry­kań­skim myśliwcu F‑86, ale miał dwa miej­sca w ukła­dzie tan­dem, napęd zaś sta­no­wił bry­tyj­ski sil­nik Bristol Siddeley Orpheus Mk 805 o ciągu 17,79 kN. Łącznie zbu­do­wano 66 T‑1, przy czym ostat­nie 20 zostało wypo­sa­żone w japoń­ski sil­nik Ishikawajima-Harima J3-IHI‑3 o ciągu 11,77 kN. Wersję tę ozna­czono T‑1B. Samoloty te uży­wano od 1963 r. przez kolejne dwa­dzie­ścia lat.
Następcą T‑1 miała być kon­struk­cja nad­dźwię­kowa, nad którą stu­dia pro­wa­dzono w latach 1965 – 1966. Swoje pro­po­zy­cje zgło­siły Fuji, Kawasaki i Mitsubishi, osta­tecz­nie we wrze­śniu 1967 r. zde­cy­do­wano się na ofertę Mitsubishi. Prototyp obla­tano 20 lipca 1971 r. Poza czte­rema egzem­pla­rzami pro­to­ty­po­wymi, zbu­do­wano 90 maszyn seryj­nych, w tym 62 dosto­so­wane do prze­no­sze­nia uzbro­je­nia. Samolot był napę­dzany licen­cyj­nymi sil­ni­kami Rolls-Royce Turbomeca Adour zasto­so­wa­nymi rów­nież w podob­nym fran­cu­sko-bry­tyj­skim samo­lo­cie SEPECAT Jaguar, pro­du­ko­wa­nymi w Japonii jako Ishikawajima-Harima TF40-IHI-801A, o ciągu 20,95 kN i 31,76 kN z dopa­la­niem.
Uzbrojona wer­sja T‑2 była wypo­sa­żona w sta­cję radio­lo­ka­cyjną do wykry­wa­nia i śle­dze­nia celów mor­skich oraz pomiaru odle­gło­ści Mitsubishi Electric J/AWG-11 (wzo­ro­waną na rada­rze AN/AWG-11 z Phantomów bry­tyj­skich sił mor­skich), wyświe­tlacz prze­zierny na licen­cji Thomson-CSF oraz zli­cze­niowy sys­tem nawi­ga­cyjny Lear-Siegler 501OBL. W uzbro­jone T‑2 wypo­sa­żono dywi­zjony 21. i 22., a następ­nie także 3., 6. i 8., gdzie uży­wano ich do szko­le­nia tak­tyczno-bojo­wego oraz zwal­cza­nia celów mor­skich prze­ciw­o­krę­to­wymi poci­skami ASM‑1. Ponadto były one uzbro­jone w poci­ski AIM-9E Sidewinder. Ze służby wyco­fano je w 2006 r. W roli samo­lo­tów szko­le­nia zaawan­so­wa­nego zastą­piły je Kawasaki T‑4, a w zwal­cza­niu celów mor­skich – Mitsubishi F‑2.
W 1973 r. firma Mitsubishi otrzy­mała kon­trakt na opra­co­wa­nie jed­no­miej­sco­wej wer­sji bojo­wej T‑2, którą począt­kowo ozna­czono T‑2 Kai, a osta­tecz­nie F‑1. Zmiany były mini­malne, w miej­sce dru­giej kabiny zakry­tej teraz poszy­ciem z bla­chy wpro­wa­dzono komorę na wypo­sa­że­nie elek­tro­niczne. Pod skrzy­dłami dodano dwa pod­wie­sze­nia na uzbro­je­nie. Wprowadzono sta­cję radio­lo­ka­cyjną J/AWG-12, wzo­ro­waną na rada­rze Phantomów bry­tyj­skich sił powietrz­nych. Ponadto F‑1 wypo­sa­żono w bez­wład­no­ściowy układ nawi­ga­cyjny Mitsubishi J/ASN‑1, kom­pu­ter nawi­ga­cyjny J/A24G‑3 oraz sta­cję ostrze­ga­jącą przed opro­mie­nio­wym radio­lo­ka­cyj­nym J/APR‑3.
Wzorem uzbro­jo­nych T‑2, także F‑1 dys­po­no­wał dział­kiem M61A1 Vulcan kal. 20 mm z zapa­sem amu­ni­cji 750 nabo­jów. Do wspar­cia wojsk lądo­wych wyko­rzy­sty­wano zasob­niki JLAU‑3/A z rakie­tami kal. 70 mm oraz bomby ogól­nego prze­zna­cze­nia Mk 82 (227 kg) i M117 (340 kg). Ilość prze­no­szo­nych poci­sków „powie­trze-powie­trze” AIM-9E Sidewinder zwięk­szono do czte­rech. F‑1 był też uzbro­jony w poci­ski przci­wo­krę­towe ASM‑1, póź­niej zastą­pione now­szymi ASM‑2 o trzy­krot­nie więk­szym zasięgu.
W latach 1977 – 1987 wypro­du­ko­wano 77 samo­lo­tów myśliw­sko-bom­bo­wych F‑1. Wprowadzono je do służby w dywi­zjo­nach 3., 6. i 8. gdzie wystę­po­wały razem z T‑2. Były one uży­wane do 2006 r. i zostały wyco­fane razem z T‑2. W linii zastą­piły je F‑2.

W latach 1977-1987 wyprodukowano 77 samolotów myśliwsko-bombowych F-1. Były one używane razem z samolotami szkolno-bojowymi T-2. Obie konstrukcje wycofano z eksploatacji w 2006 r.

W latach 1977 – 1987 wypro­du­ko­wano 77 samo­lo­tów myśliw­sko-bom­bo­wych F‑1. Były one uży­wane razem z samo­lo­tami szkolno-bojo­wymi T‑2. Obie kon­struk­cje wyco­fano z eks­plo­ata­cji w 2006 r.

Dzień dzi­siej­szy

Dowództwo JPSS znaj­duje się w Tokio. Sztab składa się z sze­ściu zarzą­dów głów­nych: ogól­nego (admi­ni­stra­cja), ope­ra­cyj­nego i pla­no­wa­nia (zaj­muje się pla­no­wa­niem dzia­łań i ich pro­wa­dze­niem), wspar­cia i roz­po­zna­nia (zabez­pie­cze­nie dzia­łań oraz gro­ma­dze­nie danych o prze­ciw­niku), per­so­nal­nego i szko­le­nia (zarzą­dza­nie zaso­bami ludz­kimi oraz nad­zór nad szko­le­niem per­so­nelu lata­ją­cego), logi­stycz­nego (zaopa­try­wa­nie i remonty) oraz roz­woju (bada­nia i roz­wój oraz zakupy sprzętu).
Dowództwo odpo­wiada za obronę powietrzną wysp macie­rzy­stych Japonii oraz wszyst­kich oko­licz­nych wysp, wspar­cie Morskich Sił Samoobrony w obro­nie podejść do japoń­skich tery­to­riów, wspar­cie Lądowych Sił Samoobrony w dzia­ła­niach obron­nych oraz pro­wa­dze­nie roz­po­zna­nia i moni­to­ro­wa­nia sytu­acji w śro­do­wi­sku bez­pie­czeń­stwa pań­stwa. Wsparcie dzia­łań innych rodza­jów sił zbroj­nych, poza osłoną z powie­trza i bli­skim wspar­ciem lot­ni­czym, obej­muje rów­nież trans­port, ewa­ku­ację medyczną, ratow­nic­two lot­ni­cze oraz osłonę elek­tro­niczną z powie­trza.
Z kolei kształ­to­wa­nie bez­piecz­nego śro­do­wi­ska mię­dzy­na­ro­do­wego obej­muje kon­wen­cjo­nalne odstra­sza­nie, a także budowę środ­ków zaufa­nia poprzez demon­stro­wa­nie postawy obron­nej, zapra­sza­nie obser­wa­to­rów na ćwi­cze­nia, popie­ra­nie ini­cja­tyw roz­bro­je­nio­wych oraz utrzy­my­wa­nie soju­szów, przede wszyst­kim ze Stanami Zjednoczonymi, ale także współ­pracy obron­nej z Republiką Korei i Australią.
Japonia widzi dużo zagro­żeń mili­tar­nych dla swo­jego bez­pie­czeń­stwa. W Białej Księdze Obrony Japonii z 2018 r. stwier­dza się, że: w oto­cze­niu Japonii wystę­puje duża kon­cen­tra­cja państw z wyso­kimi moż­li­wo­ściami woj­sko­wymi, wśród któ­rych wystę­pują różne spory tery­to­rialne, w tym chęć zjed­no­cze­nia obu państw kore­ań­skich.
Trzy główne kie­runki zagro­żeń to KRLD, ChRL i Federacja Rosyjska, które inten­sy­fi­kują aktyw­ność mili­tarną wokół Wysp Japońskich. Warto zwró­cić uwagę na fakt, że wszyst­kie one dys­po­nują bro­nią jądrową oraz środ­kami jej prze­no­sze­nia, zdol­nymi zagro­zić japoń­skiemu tery­to­rium. Ponadto ChRL i Federacja Rosyjska mają do dys­po­zy­cji znaczne siły kon­wen­cjo­nalne zdolne do zde­cy­do­wa­nych dzia­łań ofen­syw­nych prze­ciwko Japonii.

Obrona powietrzna

Bezpośrednio za Obronę Powietrzną Japonii odpo­wiada Dowództwo Obrony Powietrznej zlo­ka­li­zo­wane w bazie Yokota nie­da­leko od Tokio, któ­remu pod­le­gają cztery dowódz­twa regio­nalne. Terytorium kraju zostało podzie­lone na cztery sek­tory obrony powietrz­nej: Północny (wyspa Hokkaido i pół­nocno-zachod­nia część głów­nej wyspy Honsiu), Centralny (środ­kowa część wyspy Honsiu ze sto­licą kraju), Zachodni (zachod­nia część wyspy Honsiu oraz wyspy Sikoku i Kiusiu) oraz Południowo-Zachodni (wyspy Riukiu).

  • Michał Fiszer, Jerzy Gruszczyński

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE