IAMD & IBCS cz. II

Prototypowe stanowisko EOC IBCS podczas pokazu, który odbył się na przełomie października i listopada 2013 r. w garnizonie Redstone Arsenal w Alabamie. IFCN jest

Prototypowe sta­no­wi­sko EOC IBCS pod­czas pokazu, który odbył się na prze­ło­mie paź­dzier­nika i listo­pada 2013 r. w gar­ni­zo­nie Redstone Arsenal w Alabamie. IFCN jest

Rozwój sys­temu IBCS prze­biega w cie­niu zmie­nio­nej – nie wia­domo, czy na stałe – kon­cep­cji sys­temu IAMD. Wymagania US Army odno­śnie zasto­so­wa­nych w IAMD roz­wią­zań i urzą­dzeń stały się z upły­wem lat mniej ambitne. Wpłynęło to także na kształ samego IBCS. Choć para­dok­sal­nie wydaje się, że nie uła­twiło to bynaj­mniej kon­struk­to­rom IBCS zada­nia. Wskazują na to pro­blemy tech­niczne i opóź­nie­nia w pra­cach noto­wane na prze­strzeni ostat­niego roku.

W pierw­szej czę­ści arty­kułu (WiT 7/2017) opi­sane zostały zało­że­nia, na pod­sta­wie któ­rych for­mu­ło­wano wyma­ga­nia wobec IAMD. Przedstawiono rów­nież znane szcze­góły tech­niczne odno­śnie sta­no­wi­ska dowo­dze­nia IBCS. Obecnie prze­cho­dzimy do histo­rii tego pro­gramu, wciąż będą­cego w zasad­ni­czej fazie roz­wo­jo­wej (EMD). Postaramy się też wycią­gnąć wnio­ski, jakie z prac nad IAMD/IBCS mogą pły­nąć dla Polski i pro­gramu Wisła.

Przebieg roz­woju

Główne wyda­rze­nia, przede wszyst­kim histo­rii IBCS, zawiera kalen­da­rium. Kluczowym wyda­rze­niem było przy­zna­nie w stycz­niu 2010 r. kon­traktu kor­po­ra­cji Northrop Grumman na opra­co­wa­nie IBCS w ciągu pię­ciu lat za 577 mln USD. W ramach tej umowy, IBCS miał być zin­te­gro­wany z sys­te­mami: Patriot, SLAMRAAM, JLENS, sta­cjami Enhanced Sentinel, a w dal­szej kolej­no­ści z THAAD i MEADS. Northrop Grumman otrzy­mał sta­tus głów­nego dostawcy i zara­zem lidera kon­sor­cjum w skła­dzie: Boeing, Lockheed Martin, Harris, Schafer Corp., nLo­gic Inc., Numerica, Applied Data Trends, Colsa Corp., Space and Missile Defense Technologies (SMDT), Cohesion Force Inc., Millenium Engineering and Integration, RhinoCorp Ltd. oraz Tobyhanna Army Depot. W poko­na­nym polu została oferta kon­cernu Raytheon i jego „dru­żyny”, czyli: General Dynamics, Teledyne Brown Engineering, Davidson Technologies, IBM i Carlson Technologies. Obecnie skład kon­sor­cjum na czele z Northrop Grumman jest nastę­pu­jący: Boeing; Lockheed Martin; Harris Corp.; Schafer Corp.; nLo­gic; Numerica Corp.; Colsa Corp.; EpiQ; Space and Mission Defense Technologies; CohesionForce; Daniel H Wagner Associates; QTEC; RhinoCorps; Tobyhanna Army Depot; Ultra Electronics Advanced; SPARTA, a Parsons Company; Instrumental Sciences; Intelligent Systems Research; 4M Research i Cummings Aerospace. Zewnętrznym dostawcą i uczest­ni­kiem pro­gramu jest Raytheon, gdyż IAMD wyko­rzy­stuje sze­reg jego sys­te­mów i urzą­dzeń. Po stro­nie Pentagonu pro­gra­mem IBCS zarzą­dza IAMD Project Office oraz Program Executive Office for Missiles and Space (PEO M&S, w tym także LTPO – Lower Tier Project Office i CMDS – Cruise Missile Defense Systems) z sie­dzibą w Huntsville w Alabamie oraz, zaj­mu­jące się łącz­no­ścią, Program Executive Office: Command, Control and Communications-Tactical (PEO C3T) w Aberdeen w Maryland.
Rozwój IBCS/IAMD wciąż trwa. Zarówno od strony tech­nicz­nej – IBCS po pro­stu nie działa jak powi­nien – jak i for­mal­nej. Z punktu widze­nia ame­ry­kań­skich pro­ce­dur pro­gra­mów zbro­je­nio­wych, IBCS wciąż jest w fazie EMD (Engineering and Manufacturing Development), czyli roz­wo­jo­wej. Początkowo nic nie zapo­wia­dało takich pro­ble­mów, pro­gram prze­bie­gał płyn­nie, pomyśl­nie wypa­dły też próbne strze­la­nia (FT – Flight Test). Jednak ujaw­nione w tym roku pro­blemy z opro­gra­mo­wa­niem zdez­ak­tu­ali­zo­wały dotych­cza­sowe zało­że­nia.

  • Adam M. Maciejewski

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE