IAMD & IBCS cz. II

Prototypowe stanowisko EOC IBCS podczas pokazu, który odbył się na przełomie października i listopada 2013 r. w garnizonie Redstone Arsenal w Alabamie. IFCN jest

Prototypowe sta­no­wi­sko EOC IBCS pod­czas pokazu, który odbył się na prze­ło­mie paź­dzier­nika i listo­pada 2013 r. w gar­ni­zo­nie Redstone Arsenal w Alabamie. IFCN jest

Rozwój sys­temu IBCS prze­biega w cie­niu zmie­nio­nej – nie wia­domo, czy na stałe – kon­cep­cji sys­temu IAMD. Wymagania US Army odno­śnie zasto­so­wa­nych w IAMD roz­wią­zań i urzą­dzeń stały się z upły­wem lat mniej ambitne. Wpłynęło to także na kształ samego IBCS. Choć para­dok­sal­nie wydaje się, że nie uła­twiło to bynaj­mniej kon­struk­to­rom IBCS zada­nia. Wskazują na to pro­blemy tech­niczne i opóź­nie­nia w pra­cach noto­wane na prze­strzeni ostat­niego roku.

W pierw­szej czę­ści arty­kułu (WiT 7/2017) opi­sane zostały zało­że­nia, na pod­sta­wie któ­rych for­mu­ło­wano wyma­ga­nia wobec IAMD. Przedstawiono rów­nież znane szcze­góły tech­niczne odno­śnie sta­no­wi­ska dowo­dze­nia IBCS. Obecnie prze­cho­dzimy do histo­rii tego pro­gramu, wciąż będą­cego w zasad­ni­czej fazie roz­wo­jo­wej (EMD). Postaramy się też wycią­gnąć wnio­ski, jakie z prac nad IAMD/IBCS mogą pły­nąć dla Polski i pro­gramu Wisła.

Przebieg roz­woju

Główne wyda­rze­nia, przede wszyst­kim histo­rii IBCS, zawiera kalen­da­rium. Kluczowym wyda­rze­niem było przy­zna­nie w stycz­niu 2010 r. kon­traktu kor­po­ra­cji Northrop Grumman na opra­co­wa­nie IBCS w ciągu pię­ciu lat za 577 mln USD. W ramach tej umowy, IBCS miał być zin­te­gro­wany z sys­te­mami: Patriot, SLAMRAAM, JLENS, sta­cjami Enhanced Sentinel, a w dal­szej kolej­no­ści z THAAD i MEADS. Northrop Grumman otrzy­mał sta­tus głów­nego dostawcy i zara­zem lidera kon­sor­cjum w skła­dzie: Boeing, Lockheed Martin, Harris, Schafer Corp., nLogic Inc., Numerica, Applied Data Trends, Colsa Corp., Space and Missile Defense Technologies (SMDT), Cohesion Force Inc., Millenium Engineering and Integration, RhinoCorp Ltd. oraz Tobyhanna Army Depot. W poko­na­nym polu została oferta kon­cernu Raytheon i jego „dru­żyny”, czyli: General Dynamics, Teledyne Brown Engineering, Davidson Technologies, IBM i Carlson Technologies. Obecnie skład kon­sor­cjum na czele z Northrop Grumman jest nastę­pu­jący: Boeing; Lockheed Martin; Harris Corp.; Schafer Corp.; nLogic; Numerica Corp.; Colsa Corp.; EpiQ; Space and Mission Defense Technologies; CohesionForce; Daniel H Wagner Associates; QTEC; RhinoCorps; Tobyhanna Army Depot; Ultra Electronics Advanced; SPARTA, a Parsons Company; Instrumental Sciences; Intelligent Systems Research; 4M Research i Cummings Aerospace. Zewnętrznym dostawcą i uczest­ni­kiem pro­gramu jest Raytheon, gdyż IAMD wyko­rzy­stuje sze­reg jego sys­te­mów i urzą­dzeń. Po stro­nie Pentagonu pro­gra­mem IBCS zarzą­dza IAMD Project Office oraz Program Executive Office for Missiles and Space (PEO M&S, w tym także LTPO – Lower Tier Project Office i CMDS – Cruise Missile Defense Systems) z sie­dzibą w Huntsville w Alabamie oraz, zaj­mu­jące się łącz­no­ścią, Program Executive Office: Command, Control and Communications-Tactical (PEO C3T) w Aberdeen w Maryland.
Rozwój IBCS/IAMD wciąż trwa. Zarówno od strony tech­nicz­nej – IBCS po pro­stu nie działa jak powi­nien – jak i for­mal­nej. Z punktu widze­nia ame­ry­kań­skich pro­ce­dur pro­gra­mów zbro­je­nio­wych, IBCS wciąż jest w fazie EMD (Engineering and Manufacturing Development), czyli roz­wo­jo­wej. Początkowo nic nie zapo­wia­dało takich pro­ble­mów, pro­gram prze­bie­gał płyn­nie, pomyśl­nie wypa­dły też próbne strze­la­nia (FT – Flight Test). Jednak ujaw­nione w tym roku pro­blemy z opro­gra­mo­wa­niem zdez­ak­tu­ali­zo­wały dotych­cza­sowe zało­że­nia.

  • Adam M. Maciejewski

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE