Francuska wojna w Indochinach 1945 – 1954 cz.3

Francuska wojna w Indochinach 1945-1954 cz.3

Francuska wojna w Indochinach 1945 – 1954 cz.3

W grud­niu 1953 r. głów­no­do­wo­dzący siłami Unii Francuskiej w Indochinach – gene­rał Navarre – uznał, że bitwy w pół­nocno-zachod­nim Wietnamie nie uda się unik­nąć. Na jej miej­sce wybrał oku­po­waną przez Francuzów dolinę Điện Biên Phủ, zamie­nioną w twier­dzę, która miała przy­nieść siłom pół­noc­no­wiet­nam­skim klę­skę i sta­no­wić począ­tek ofen­sywy wojsk Unii Francuskiej w pół­noc­nym Wietnamie. Generał Giáp nie zamie­rzał jed­nak reali­zo­wać planu Navarre’a.

Generał Navarre w pierw­szych dniach grud­nia 1953 r. miał jesz­cze moż­li­wość prze­pro­wa­dze­nia peł­nej ewa­ku­acji sił z Điện Biên Phủ, ale osta­tecz­nie odrzu­cił ten pomysł decy­zją z 3 grud­nia 1953 r. Wówczas to w roz­ka­zie potwier­dził, że bitwy w pół­nocno-zachod­nim Wietnamie nie uda się unik­nąć. Całkowicie odrzu­cił pomysł wyco­fa­nia się z Điện Biên Phủ i prze­su­nię­cia obrony na wschód, na Równinę Dzbanów, gdzie znaj­do­wały się trzy względ­nie łatwe do obrony lot­ni­ska. W roz­ka­zie Navarre stwier­dził, że Điện Biên Phủ musi zostać utrzy­mane za wszelką cenę, co – jak przy­znał po latach pre­mier Francji Joseph Laniel – było nie­zgodne z reali­zo­waną wów­czas stra­te­gią uni­ka­nia otwar­tych starć z dużymi siłami Việt Minhu. Po latach Navarre prze­ko­ny­wał, że ewa­ku­acja z Điện Biên Phủ nie była już wów­czas moż­liwa, za to nie­ko­rzystna z powodu „pre­stiżu Francji”, a także w wymia­rze stra­te­gicz­nym.
W donie­sie­nia wywiadu fran­cu­skiego o kon­cen­tra­cji kilku wro­gich dywi­zji Navarre nie wie­rzył. Jak prze­ko­nuje fran­cu­ski pisarz Jules Roy: Navarre ufał tylko sobie, repre­zen­to­wał głę­boki scep­ty­cyzm wobec wszyst­kich infor­ma­cji, które do niego docie­rały, ale nie pocho­dziły z jego źró­deł. Był szcze­gól­nie nie­ufny wobec Tonkinu, bowiem coraz bar­dziej utwier­dzał się w prze­ko­na­niu, że tam też Cogny buduje swoje wła­sne impe­rium i roz­grywa sprawy dla wła­snego inte­resu. Co wię­cej, Navarre lek­ce­wa­żył takie czyn­niki jak zmien­ność pogody i uzna­wał, że to lot­nic­two – zarówno ude­rze­niowe (bli­skie wspar­cie), jak i trans­por­towe – zapewni obronę przed Việt Minhem, który nie będzie miał ani arty­le­rii, ani obrony prze­ciw­lot­ni­czej. Navarre zakła­dał, że atak na Điện Biên Phủ nastąpi naj­praw­do­po­dob­niej siłami 316. Dywizji Piechoty (inni ofi­ce­ro­wie przyj­mo­wali, że to zbyt opty­mi­styczne zało­że­nie, a obóz może zostać zaata­ko­wany więk­szymi siłami). W takim opty­mi­zmie gene­rała Navarre’a wzmac­niać mogły wcze­śniej­sze suk­cesy, a więc udana obrona pod Nà Sản i Muong Khoua. Nie bez zna­cze­nia były też zapewne wyda­rze­nia z 26 listo­pada 1953 r., kiedy to zma­so­wany atak samo­lo­tów F8F Bearcat z wyko­rzy­sta­niem bomb kon­wen­cjo­nal­nych i napalmu poważ­nie osła­bił poten­cjał bojowy 316. Dywizji Piechoty.
Navarre sądził, że kon­cen­tra­cja sił w pół­nocno-zachod­nim Wietnamie to pozo­ra­cja szturmu na Điện Biên Phủ, a w prak­tyce przy­go­to­wy­wa­nie ataku na Laos, o któ­rym Navarre czę­sto mówił. Wątek Laosu warto w tym miej­scu nieco roz­wi­nąć, bowiem było to pań­stwo sojusz­ni­cze wobec Paryża. Już 23 listo­pada kon­sul Hanoi Paul Sturm przy­zna­wał w depe­szy do Departamentu Stanu w Waszyngtonie, że fran­cu­skie dowódz­two oba­wiało się, iż ruchy 316. Dywizji Piechoty sta­no­wią przy­go­to­wa­nia nie do ataku na Điện Biên Phủ lub Lai Châu, lecz do ataku na Laos. Rola tego pań­stwa wzro­sła wyraź­nie po 22 listo­pada 1953 r., kiedy to Paryż pod­pi­sał poro­zu­mie­nie, na mocy któ­rego uzna­wał nie­pod­le­głość Laosu w ramach Unii Francuskiej (Union Française). Francja zobo­wią­zy­wała się bro­nić Laosu oraz jego sto­licy Louangphrabang, co jed­nak było trudne z powo­dów czy­sto woj­sko­wych, nie ist­niało tam bowiem nawet lot­ni­sko. Tym samym Navarre chciał, aby Điện Biên Phủ było klu­czem do obrony nie tylko pół­noc­nego Wietnamu, ale rów­nież środ­ko­wego Laosu. Liczył, że laotań­skie siły w krót­kim cza­sie usta­no­wią lądowe szlaki tran­zy­towe na linii od Điện Biên Phủ do Louangphrabang.
  • Robert Czulda

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE