F-4E i RF-4E Phantom II w grec­kim lot­nic­twie woj­sko­wym

Pierwsze F-4E Siłom Powietrznym Grecji dostarczono w latach 1974-1978

Pierwsze F-4E Siłom Powietrznym Grecji dostar­czono w latach 1974 – 1978 i wypo­sa­żono w nie trzy dywi­zjony: 337, 338 i 339 Mira. W 1991 r. dodat­kowe F-4E
pozy­skano ze Stanów Zjednoczonych.

Historia uży­cia samo­lo­tów myśliw­skich McDonnel Douglas F-4E Phantom II w Siłach Powietrznych Grecji zaczyna się 4 kwiet­nia 1974 r. Tego dnia, pierw­szy myśli­wiec F-4E wylą­do­wał w Bazie Lotniczej Andravida.

Wprowadzenie samo­lo­tów F-4E Phantom II ozna­czało ważny etap w roz­woju Sił Powietrznych Grecji. Niosły one ze sobą nie tylko ładu­nek nowo­cze­snych tech­no­lo­gii, ale także zmie­niały myśle­nie o kon­cep­cji wyko­rzy­sta­nia i tak­tyce lot­nic­twa bojo­wego. Nawet dziś, kiedy kry­zys finan­sowy odci­snął się głę­bo­kim pięt­nem na grec­kim lot­nic­twie woj­sko­wym, F-4E nadal odgry­wają ważną rolę w sys­te­mie obron­nym kraju.
Siły Powietrzne Grecji w 1974 r. dys­po­no­wały jedy­nie bazo­wymi moż­li­wo­ściami w zakre­sie prze­ciw­dzia­ła­nia poten­cjal­nym zagro­że­niom, a także pod­sta­wo­wymi moż­li­wo­ściami ofen­syw­nymi. System obrony powietrz­nej w znacz­nej mie­rze opie­rał się na poste­run­kach radio­lo­ka­cyj­nych i na napro­wa­dza­niu myśliw­ców przez naziem­nych kon­tro­le­rów. Ówczesne grec­kie myśliwce miały ogra­ni­czone moż­li­wo­ści w zakre­sie samo­dziel­nego wykry­wa­nia celów powietrz­nych, Northrop F-5A nie miał w ogóle celow­nika radio­lo­ka­cyj­nego, a Convair F-102A Delta Dagger miał co prawda radio­lo­ka­tor, ale o dość ogra­ni­czo­nych moż­li­wo­ściach. Podobnie było w przy­padku samo­lo­tów do zwal­cza­nia obiek­tów naziem­nych. Republic F-84F Thunderstreak był w sta­nie pod­jąć tylko dzia­ła­nia dzienne przy wzro­ko­wej widzial­no­ści celu, uzy­sku­jąc nie­wielką pre­cy­zję raże­nia, a ponadto miał ogra­ni­czony tak­tyczny pro­mień dzia­ła­nia. Lockheed F-104G Starfighter ofe­ro­wał wyso­kie osiągi, ale był trudny w pilo­tażu i nie­bez­pieczny w eks­plo­ata­cji.
Kolejne grec­kie rządy w latach sześć­dzie­sią­tych ubie­głego wieku nie zwra­cały więk­szej uwagi na moder­ni­za­cję sprzętu dostar­czo­nego przez Amerykanów w ramach pro­gramu pomocy US Military Assistance Program. Polityczna i socjalna sytu­acja kraju w tym cza­sie wciąż była kształ­to­wana nie­dawno zakoń­czoną wojną domową, a w 1967 r. dodat­ko­wow doszło do woj­sko­wego prze­wrotu. Jednakże ówcze­sne woj­skowe rządy zadbały o poprawę stra­te­gicz­nej pozy­cji Grecji we wschod­niej czę­ści Morza Śródziemnego.
Jedną z waż­niej­szych decy­zji było pod­pi­sa­nie w marcu 1972 r. kon­traktu Peace Icarus I na zakup pierw­szych 36 samo­lo­tów myśliw­skich F-4E. Pierwszym dywi­zjo­nem, który miał otrzy­mać nowe myśliwce był 339 Mira „Ajas”, w dodatku był to pierw­szy grecki dywi­zjon wie­lo­za­da­niowy, szko­lony zarówno do zwal­cza­nia celów powietrz­nych jak i obiek­tów naziem­nych, z pomocą grupy ame­ry­kań­skich instruk­to­rów w bazie Andravida.
Przed wpro­wa­dze­niem F-4E Siły Powietrzne Grecji, pole­ga­jąc na komen­do­wym napro­wa­dza­niu z ziemi na cele powietrzne, ode­brały pilo­tom ini­cja­tywę, ale teraz to się zmie­niło. Radiolokator F-4E o dużych moż­li­wo­ściach pozwa­lał zało­dze na wcze­sne wykry­cie celu w ogól­nym rejo­nie, do któ­rego skie­ro­wał ją naziemny nawi­ga­tor napro­wa­dza­nia, a w cza­sie walki miała ona znacz­nie więk­szą świa­do­mość sytu­acyjną.
Z chwilą zakoń­cze­nia dostaw, sfor­mo­wano kolejny dywi­zjon Phantomów: 338 Mira „Aris”. W 1976 r. dostar­czono Grecji jesz­cze dwa dodat­kowe F-4E w celu uzu­peł­nie­nia strat, a w maju 1978 r. roz­po­częły się dostawy kolej­nej par­tii F-4E, zaku­pio­nej w ramach kon­traktu Peace Icarus II. Dostawy kolej­nej par­tii pozwo­liły na wypo­sa­że­nie w F-4E trze­ciego dywi­zjonu 337 Mira „Ghost”, sta­cjo­nu­ją­cego w Larissa.
Jednostka prze­jęła odpo­wie­dzial­ność za obronę powietrzną cen­tral­nej i pół­noc­nej Grecji. W 1978 r. do 348 Mira „Matia” w bazie Larissa dostar­czono samo­loty roz­po­znaw­cze RF-4E Phantom II, koń­cząc pierw­sze serię dostaw Phantomów dla grec­kiego lot­nic­twa woj­sko­wego.
W 1991 r. Siły Powietrzne Grecji ode­brały 28 myśliw­ców F-4E uży­wa­nych wcze­śniej przez Gwardię Narodową stanu Indiana, w ramach poro­zu­mie­nia SRA (South-Eastern Regional Agreement). Wraz z ich wpro­wa­dze­niem do służby F-4E z ory­gi­nal­nej dostawy dla Grecji zostały roz­dzie­lone pomię­dzy 337 i 339 Mira, pod­czas gdy 338 Mira otrzy­mały samo­loty eks-ame­ry­kań­skie. Mimo, że eks-ame­ry­kań­skie samo­loty pocho­dziły ze star­szych serii pro­duk­cyj­nych, to jed­nak były one wypo­sa­żone w nowo­cze­sny sys­tem nawi­ga­cyjno-celow­ni­czy NWDS (Navigation and Weapon Delivery System), sys­tem reje­stra­cji misji AVTR (Airborne Video Tape Recorder), radio­sta­cje z sys­te­mem kodo­wa­nia Have Quick, a także zmo­der­ni­zo­wane radio­lo­ka­tory AN/APQ-120, o więk­szych moż­li­wo­ściach pod­czas zwal­cza­nia celów powietrz­nych.

  • Andrea Avian

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE