Commander SL – Słowacja poszu­kuje nowego radaru ostrze­gaw­czego

WiT-2_2016_commander

Jednostka ante­nowa radaru T102 Commander SL pre­zen­to­wana na wysta­wie IDET 2015. Jest to drugi egzem­plarz sta­cji, bez zamon­to­wa­nej anteny inter­ro­ga­tora sys­temu iden­ty­fi­ka­cji „swój-obcy“.

Ministerstwo Obrony Republiki Słowackiej ogło­siło 28 maja 2015 r. postę­po­wa­nie mające wyło­nić dostawcę nowo­cze­snych trój­w­spół­rzęd­nych ostrze­gaw­czych sta­cji radio­lo­ka­cyj­nych, które mają zastą­pić, aktu­al­nie eks­plo­ato­wane, radary P-37MSK.

P-37MSK (M – zmo­der­ni­zo­wany, SK – Słowacja, 1RŁ139MSK) to lokalny, zmo­der­ni­zo­wany wariant sta­cji radio­lo­ka­cyj­nej P-37 (1RŁ139), skon­stru­owa­nej w ZSRS i pocho­dzą­cej z początku lat 70. XX wieku. Na początku XXI wieku Ministerstwo Obrony Republiki Słowackiej pod­jęło decy­zję o moder­ni­za­cji sze­ściu rada­row P-37, ktora miała zapew­nić nie tylko poprawę ich para­me­trow i wzrost nie­za­wod­no­ści, ale także dosto­so­wać je do wspoł­pracy ze zin­te­gro­wa­nym sys­te­mem obrony powietrz­nej NATO. Prace te zre­ali­zo­wała firma LOBB Banska Bystrica, a.s. we wspoł­pracy z rosyj­ską firmą LEMZ (Lianozowskij Elektromechaniczeskij Zawod) i nie­miecką firmą EADS. Dzięki wspoł­pracy z rosyj­ską firmą zmo­der­ni­zo­wana sta­cja uzy­skała cha­rak­te­ry­styki bli­skie rada­rowi 1Ł117, zaś dzięki wspoł­pracy z nie­miecką firmą zin­te­gro­wano z nią radar wtorny MSR 2000 I, pozwa­la­jący na wspoł­pracę z sys­te­mami roz­po­zna­nia „swoj-obcy“, pra­cu­ją­cymi w NATO-wskich stan­dar­dach Mark X i Mark XII (STANAG 4193). W roku 2009 r., także w LOBB, przy wspoł­pracy z LEMZ i EADS Defence & Security, na czte­rech wcze­śniej zmo­der­ni­zo­wa­nych rada­rach sys­tem MSR 2000 I zastą­piono nowym MSSR 2000 I, zapew­nia­ją­cym pracę w modzie 4 sys­temu IFF Mark XII.

Mimo prze­pro­wa­dzo­nej moder­ni­za­cji rada­row P-37MSK, nie­uchron­nie zbliża się chwila ich defi­ni­tyw­nego wyco­fa­nia z uży­cia. Dowodztwo Sił Powietrznych Sił Zbrojnych Republiki Słowackiej i bra­ty­sław­skie Ministerstwo Obrony dosko­nale zdają sobie z tego sprawę, a żywot­ność tech­niczna pierw­szego zmo­der­ni­zo­wa­nego radaru skoń­czy się w 2016 roku. Oczywiście, pro­ces wyco­fy­wa­nia P-37MSK ma ści­śle okre­ślony i od dawna znany har­mo­no­gram, stąd odpo­wie­dzialne za moder­ni­za­cję tech­niczną struk­tury sło­wac­kiego woj­ska i admi­ni­stra­cji rzą­do­wej od pew­nego czasu pra­co­wały nad pro­gra­mem pozy­ska­nia ich następ­cow. Rozważano kilka alter­na­tyw­nych roz­wią­zań, wśrod nich wspolne opra­co­wa­nie nowego radaru z Republiką Czeską, co się jed­nak nie stało. Ostatecznie, bazu­jąc na dłu­go­trwa­łych ana­li­zach, oce­nie sytu­acji mię­dzy­na­ro­do­wej i sze­regu spo­tkań oraz kon­sul­ta­cji, w tym mię­dzy­so­jusz­ni­czych, pod­jęto decy­zję o ogło­sze­niu otwar­tego mię­dzy­na­ro­do­wego prze­targu. Proces ten w 2014 r. nabrał przy­spie­sze­nia w związku ze wzro­stem poli­tyczno-woj­sko­wego napię­cia w Europie po rosyj­skiej inter­wen­cji na Ukrainie. W związku z wpro­wa­dze­niem przez Unię Europejską sank­cji gospo­dar­czych wobec Federacji Rosyjskiej, nie­moż­liwe stało się m.in. kolejne prze­dłu­że­nie okresu linio­wej eks­plo­ata­cji rada­row P-37MSK. Do tego nie­zbędne były bowiem czę­ści zamienne, ktore kupo­wano dotąd w przed­się­bior­stwach kom­pleksu woj­skowo- -prze­my­sło­wego Federacji Rosyjskiej.

W grud­niu 2014 r. opu­bli­ko­wano ofi­cjalną infor­ma­cję o pla­no­wa­nym postę­po­wa­niu, poprze­dza­jącą roz­pi­sa­nie prze­targu, zaś 28 maja 2015 r. for­mal­nie roz­po­częto prze­targ, publi­ku­jąc ogło­sze­nie o przed­mio­cie oraz warun­kach zamo­wie­nia i zapro­sze­nie do skła­da­nia dekla­ra­cji udziału w postę­po­wa­niu, a także wstęp­nych ofert do 3 lipca 2015 r. W ogło­sze­niu zade­kla­ro­wano zamiar zakupu trzech trojw­społ­rzęd­nych ostrze­gaw­czych sta­cji radio­lo­ka­cyj­nych śred­niego zasięgu za kwotę nie­prze­kra­cza­jącą 60 mln EUR netto (72 mln EUR brutto), a zakup czwar­tej i jego warunki mają zna­leźć się w opcji kon­trak­to­wej. Pierwsze dwa radary mia­łyby zostać dostar­czone i wpro­wa­dzone do użytku już w roku 2016, zaś trzeci do końca 2020 r. Możliwość potwier­dze­nia opcji kon­trak­to­wej mia­łaby obo­wią­zy­wać w okre­sie 24 mie­sięcy od zawar­cia umowy bazo­wej.

Wśrod wyma­gań tech­nicz­nych zde­fi­nio­wano: robo­cze pasmo czę­sto­tli­wo­ści S („nowe“ pasmo E/F, 2 – 4 GHz), zespoł ante­nowy i apa­ra­turę – miesz­czące się w gaba­ry­cie kon­te­ne­row ISO-1C (20-sto­po­wych), zdol­ność prze­chwy­ce­nia celu o SPO = 1 m2 z odle­gło­ści co naj­mniej 250 km, mini­malny zasięg przy­rzą­dowy 350 km, moż­li­wość zdal­nego ste­ro­wa­nia pracą i speł­nia­nie obo­wią­zu­ją­cych w NATO norm inte­ro­pe­ra­cyj­no­ści. Określono też, że sta­cja musi być pro­duk­tem seryj­nym, wyko­rzy­sty­wa­nym przez pań­stwa NATO lub Unii Europejskiej.

  • Miroslav Gyűrösi

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE