Zapisz się do naszego new­slet­tera

Wybierz listę(y):

ZAPOMNIAŁEŚ HASŁA?

Bezzałogowy samo­lot Northrop Grumman MQ-4C Triton

Northrop Grumman MQ-4C Triton

Northrop Grumman MQ-4C Triton

Bezzałogowy sys­tem powietrzny Northrop Grumman MQ-4C został opra­co­wany na zle­ce­nie Sił Morskich Stanów Zjednoczonych w ramach pro­gramu budowy plat­formy do pro­wa­dze­nia obser­wa­cji na dużym obsza­rze mor­skim BAMS (Broad Area Maritime Surveillance). MQ-4C ma pro­wa­dzić misje zwiadu, wywiadu i roz­po­zna­nia ISR (Intelligence, Surveillance, and Reconnaissance) doce­lowo wspie­ra­jąc i uzu­peł­nia­jąc flotę ame­ry­kań­skich mor­skich samo­lo­tów patro­lo­wych P-8A Poseidon. Osiągnięcie przez MQ-4C wstęp­nej goto­wo­ści ope­ra­cyj­nej jest pla­no­wane na 2018 r.

W ogło­szo­nym przez Siły Morskie Stanów Zjednoczonych (US Navy) prze­targu na plat­formę BAMS wzięło udział trzech ofe­ren­tów. Boeing zapro­po­no­wał bez­za­ło­gową wer­sję samo­lotu dys­po­zy­cyj­nego Gulfstream G550, Northrop Grumman mor­ską wer­sję samo­lotu bez­za­ło­go­wego RQ-4 Global Hawk, nato­miast firma General Atomics mor­ską wer­sję samo­lotu bez­za­ło­go­wego MQ-9 Reaper nazwaną Mariner.
Przetarg wygrał kon­cern Northrop Grumman, któ­remu 22 kwiet­nia 2008 r. US Navy przy­znała warty 1,16 miliarda dola­rów kon­trakt. We wrze­śniu 2010 r. samo­lot otrzy­mał ozna­cze­nie MQ-4C, a w czerwcu 2012 r. nadano mu ofi­cjalną nazwę – Triton. MQ-4C został zbu­do­wany na bazie samo­lotu RQ-4B Block 30. Otrzymał jed­nakże nowe, wzmoc­nione struk­tu­ral­nie, skrzy­dło z sys­te­mem odla­dza­nia kra­wę­dzi natar­cia oraz sys­te­mem prze­ciw­dr­ga­nio­wym (gust alle­via­tion). MQ-4C napę­dza sil­nik tur­bo­wen­ty­la­to­rowy Rolls-Royce AE 3007H – taki sam jaki jest mon­to­wany w samo­lo­tach RQ-4B oraz samo­lo­tach cywil­nych Cessna Citation X lub Embraer ERJ 145. Zastosowano w nim jed­nak nowe opro­gra­mo­wa­nie, po to aby zmniej­szyć zuży­cie paliwa i móc bar­dziej ela­stycz­nie ste­ro­wać siłą ciągu (w zakre­sie 28,9 – 39,7 kN). Wlot powie­trza do sil­nika wypo­sa­żono w sys­tem odla­dza­nia, czego nie ma RQ-4B. Triton został wypo­sa­żony także w moc­niej­szy gene­ra­tor prądu.
Długość bez­za­ło­go­wego samo­lotu MQ-4C to 14,5 m, wyso­kość 4,7 m a roz­pię­tość skrzy­deł wynosi 39,9 m (jest o ponad trzy metry więk­sza niż w samo­lo­cie P-8A Poseidon). Maksymalna masa star­towa Tritona wynosi 14 628 kg. Rozwija pręd­kość mak­sy­malną 610 km/h, osiąga pułap 18 288 m, a jego mak­sy­malny zasięg to 15 tys. km. Teoretycznie MQ-4C może utrzy­my­wać się w powie­trzu przez 30 godzin. Załoga samo­lotu składa się z czte­rech ope­ra­to­rów naziem­nych – dowódcy misji, pilota oraz dwóch ope­ra­to­rów sys­te­mów pokła­do­wych. Sterowanie samo­lo­tem i pro­wa­dze­nie misji odbywa się poprzez naziemną sta­cję kon­troli, która składa się z dwóch kom­po­nen­tów – modułu star­tów i lądo­wań LRE (Launch and Recovery Element) oraz modułu pro­wa­dze­nia misji MCE (Mission Control Element).

Awionika

Sercem awio­niki MQ-4C jest wie­lo­funk­cyjna aktywna sta­cja radio­lo­ka­cyjna Northrop Grumman MFAS (Multi-Function Active Sensor). Zamontowana została w owiewce znaj­du­ją­cej się pod środ­kową czę­ścią kadłuba. Jest to radio­lo­ka­tor typu AESA (Active Electronically Scanned Array) o nowa­tor­skiej kon­struk­cji – łączy w sobie moż­li­wość ska­no­wa­nia elek­tro­nicz­nego z mecha­nicz­nym obro­tem anteny o 360°.

  • Paweł Henski

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE
TOP