Bezzałogowce Skylark-1 w Siłach Zbrojnych Republiki Słowackiej

Pierwsza prezentacja bezzałogowego systemu rozpoznawczego z BSP Skylark-1LEX

Pierwsza pre­zen­ta­cja bez­za­ło­go­wego sys­temu roz­po­znaw­czego z BSP Skylark-1LEX odbyła się pod­czas odprawy kadry dowód­czej z Szefem Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Republiki Słowackiej w stycz­niu 2017 r.

Jedyną jed­nostką Sił Zbrojnych Republiki Słowackiej, która wyko­rzy­stuje bez­za­ło­gowe statki powietrzne klasy mini do zadań wywia­dow­czych, obser­wa­cji i roz­po­zna­nia ISR (Intelligence, Surveillance and Reconnaissance), jest 5. Pułk Specjalnego Przeznaczenia (5. pluk špe­ci­ál­neho urče­nia, 5. pšu) z Żyliny.

W wypo­sa­że­niu pułku znaj­dują się sys­temy roz­po­znaw­cze z apa­ra­tami Skylark-1LE i Skylark-1LEX izra­el­skiej firmy Elbit Systems Ltd. Każdy sys­tem jest trans­por­to­wany i obsłu­gi­wany w polu przez dwóch żoł­nie­rzy. Aparaty cechują się bar­dzo niskim pozio­mem hałasu, star­tują z ręki i potwier­dziły bar­dzo dobre wła­sno­ści ope­ra­cyjne we wszyst­kich typach, pro­wa­dzo­nych w try­bie auto­no­micz­nym, misji.

Skylark-1LE

Nowe moż­li­wo­ści 5. pšu w zakre­sie ISR zapew­nił zakup w poło­wie 2008 r. dwóch zesta­wów roz­po­znaw­czych z mini-BSP Skylark-1LE. Każdy z nich skła­dał się z dwóch ple­ca­ków, prze­no­szo­nych przez dwóch żoł­nie­rzy – dowódcy misji i ope­ra­tora. W pierw­szym ple­caku, słu­żą­cym do prze­no­sze­nia BSP, miesz­czą się: trzy Skylarki-1LE (roz­ło­żone), dwie wymienne gło­wice obser­wa­cyjne z kame­rami dzien­nymi, jedna gło­wica obser­wa­cyjna z kamerą nocną, a także narzę­dzia. Aparat Skylark-1LE przy­go­to­wany do lotu ma dłu­gość 1,45 m i roz­pię­tość 2,9 m. Elementami wyko­naw­czymi układu ste­ro­wa­nia są jedy­nie: pły­towy ster wyso­ko­ści i ster kie­runku. Dwułopatowe śmi­gło cią­gnące o sta­łym skoku napę­dza sil­nik elek­tryczny. Start, jak wspo­mniano, odbywa się z ręki. Aparat ląduje nie­mal pio­nowo, a ude­rze­nie o zie­mię tłumi nadmu­chi­wany amor­ty­za­tor. Dokładność przy­zie­mie­nia wynosi 30 metrów. Promień ope­ra­cyj­nego dzia­ła­nia, przy wyko­rzy­sta­niu anteny sta­cji kon­tro­l­nej o cha­rak­te­ry­styce dookól­nej, wynosi mak­sy­mal­nie 15 km. Masa star­towa z gło­wicą z kamerą dzienną sięga 6,3 kg, zaś z nocną 6,5 kg. Prędkość ope­ra­cyjna to 4590 km/h, pułap 5000 m, ale opty­malna wyso­kość lotu pod­czas misji zamyka się w prze­dziale 4001200 m. Długotrwałość lotu wynosi do 3 godzin w dzień lub 2,5 godziny w nocy.
Stabilizowana dzienna gło­wica obser­wa­cyjna jest wypo­sa­żona w barwną kamerę CCD, pra­cu­jącą w stan­dar­dach PAL i NTSC, dys­po­nuje prze­twor­ni­kiem o roz­dziel­czo­ści 720×576 pik­seli. Pole widze­nia wynosi 46° w try­bie sze­ro­ko­kąt­nym, zaś przy wyko­rzy­sta­niu 10-krot­nego optycz­nego zoomu w try­bie identyfikacji/śledzenia 4,6°. Masa gło­wicy z kamerą dzienną to 630 g.
Wymienny moduł sta­bi­li­zo­wa­nej gło­wicy obser­wa­cyj­nej z kamerą nocną ma kamerę z nie­chło­dzoną matrycą bolo­me­tryczną o roz­dziel­czo­ści 384×288 pik­seli, detek­tor pra­cuje w paśmie 8 – 12 µm. Pole widze­nia kamery noc­nej wynosi 23°. Masa gło­wicy z kamerą nocną to nieco ponad 772 g. Zakres ruchu obu rodza­jów gło­wic to ±90° w płasz­czyź­nie pozio­mej i od 0° do −120° w pio­no­wej. Kątowa pręd­kość zmiany poło­że­nia osi pola widze­nia sięga 150°/s.

  • Miroslav Gyűrösi

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE