35 mm armata mor­ska na ostat­niej pro­stej

System 35 mm automatycznej armaty morskiej podczas dynamicznych badań strzelaniem na CPSP w Ustce  w grudniu 2015 r. Widoczna AM-35 i ZGS-158M na podstawie.

System 35 mm auto­ma­tycz­nej armaty mor­skiej pod­czas dyna­micz­nych badań strze­la­niem na CPSP w Ustce w grud­niu 2015 r. Widoczna AM-35 i ZGS-158M na pod­sta­wie.

Na prze­ło­mie kwiet­nia i maja pro­to­ty­powa 35 mm auto­ma­tyczna armata mor­ska zosta­nie zamon­to­wana na kor­we­cie ORP Kaszub, która posłuży jako jed­nostka doświad­czalna w cyklu prób mor­skich nowego pol­skiego okrę­to­wego sys­temu arty­le­ryj­skiego. Ten bar­dzo nowo­cze­sny sys­tem uzbro­je­nia, z pew­no­ścią loku­jący się obec­nie w świa­to­wej czo­łówce, to kolejny, po omó­wio­nym w poprzed­nim nume­rze WiT sys­te­mie prze­ciw­lot­ni­czym Noteć, przy­kład wyko­rzy­sta­nia przez pol­ski prze­mysł obronny licen­cyj­nej armaty KDA i kom­pe­ten­cji zdo­by­tych na prze­strzeni ostat­nich kil­ku­na­stu lat przy reali­za­cji innych pro­jek­tów, m.in. zesta­wów prze­ciw­lot­ni­czych: Loara, Blenda, Kobra/Aster i Hydra.

Realizowany w „ogrom­nych bólach” pro­gram moder­ni­za­cji Marynarki Wojennej, wpi­sany w Plan Modernizacji Technicznej Sił Zbrojnych w latach 2013 – 2022 jako pro­gram ope­ra­cyjny „Zwalczanie zagro­żeń na morzu”, to przed­się­wzię­cie znacz­nie szer­sze niż pozy­ska­nie nowych jed­no­stek pły­wa­ją­cych prak­tycz­nie wszyst­kich typów, czy roz­bu­dowa brze­go­wych sił ude­rze­nio­wych i zabez­pie­cze­nia dzia­łań pol­skiej floty. Projekty okrę­towe gene­rują bowiem także potrzeby w zakre­sie nowego wypo­sa­że­nia i uzbro­je­nia. Pomimo ich spe­cy­fiki i zazwy­czaj jed­nost­ko­wej pro­duk­cji po wdro­że­niu, wiele takich sys­te­mów i urzą­dzeń powstaje siłami pol­skiej nauki oraz prze­my­słu obron­nego. Jednym z nich jest „35 mm auto­ma­tyczna armata mor­ska KDA z zabu­do­wa­nym na okrę­cie sys­te­mem kie­ro­wa­nia ogniem wyko­rzy­stu­ją­cym zin­te­gro­waną gło­wicę śle­dzącą ZGS-158 wyko­naną w wer­sji mor­skiej wraz ze sta­no­wi­skiem kie­ro­wa­nia ogniem”, reali­zo­wana w ramach pro­jektu roz­wo­jo­wego współ­fi­nan­so­wa­nego przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju ze środ­ków na naukę w latach 2012 – 2016.

Armata dla Kormorana

Propozycję opra­co­wa­nia takiego sys­temu uzbro­je­nia, do 3. kon­kursu w zakre­sie badań nauko­wych oraz prac roz­wo­jo­wych na rzecz obron­no­ści i bez­pie­czeń­stwa pań­stwa, ogło­szo­nego w lipcu 2012 r. przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju (NCBiR), zgło­sił – jako gestor – Zarząd Operacji Morskich N-3 ówcze­snego Dowództwa Marynarki Wojennej. Projekt wpi­sy­wał się w zada­nie pozy­ska­nia nowo­cze­snych nisz­czy­cieli min pro­jektu 258 Kormoran II (prace nad któ­rym for­mal­nie zaini­cjo­wano na bazie pro­gramu ope­ra­cyj­nego zatwier­dzo­nego przez Szefa Sztabu Generalnego WP 22 paź­dzier­nika 2009 r., doty­czą­cego pozy­ska­nia dla MW RP sprzętu zwięk­sza­ją­cego osią­ga­nie zdol­no­ści ope­ra­cyj­nej do zwal­cza­nia celów nawod­nych, pod­wod­nych i lądo­wych oraz zwal­cza­nia zagro­że­nia mino­wego) i zwią­zany jest z reali­za­cją nastę­pu­ją­cych celów SZ RP doty­czą­cych Marynarki Wojennej: A 1350/M – Zdolność pre­cy­zyj­nego raże­nia; M 0030 – Stałe zespoły sił mor­skich i M 2400 – Wojna minowa – zdol­ność zwal­cza­nia min – podnoszenie/uzyskanie zdol­no­ści.
Realizacji pro­jektu pod­jęło się kon­sor­cjum w skła­dzie: Wojskowa Akademia Techniczna (lider), Bumar Elektronika S.A. (obec­nie PIT-RADWAR S.A.), Zakłady Mechaniczne Tarnów S.A. i Akademia Marynarki Wojennej. 19 grud­nia 2012 r. NCBiR zawarło z kon­sor­cjum umowę na wyko­na­nie i dofi­nan­so­wa­nie pro­jektu roz­wo­jo­wego nr O ROB 0046 03 001, przy­zna­jąc środki w wyso­ko­ści 34.354.000,00 PLN, przy sza­co­wa­nym łącz­nym kosz­cie reali­za­cji przed­się­wzię­cia 38.600.000,00 PLN. Celem pro­jektu jest: opra­co­wa­nie pro­jektu kon­cep­cyj­nego i zało­żeń tak­tyczno-tech­nicz­nych (ZTT), wyko­na­nie pro­to­typu, prze­pro­wa­dze­nie jego badań sta­cjo­nar­nych na sta­no­wi­skach badaw­czych wyko­naw­ców, mon­taż i uru­cho­mie­nie pro­to­typu na okrę­cie, wresz­cie badań mor­skich na okrę­cie doświad­czal­nym. Wykonany pro­to­typ powi­nien osią­gnąć IX poziom goto­wo­ści tech­no­lo­gii (Sprawdzenie tech­no­lo­gii w warun­kach rze­czy­wi­stych. Pomyślny wynik prób wska­zuje, że demon­stro­wana tech­no­lo­gia jest już w osta­tecz­nej for­mie i może zostać zaim­ple­men­to­wana w doce­lo­wym sys­te­mie.).
Zgodnie z umową, pro­jekt miał zostać zakoń­czony do 18 grud­nia 2015 r., ale osta­tecz­nie – na mocy aneksu – prze­dłu­żono jego reali­za­cję do 18 wrze­śnia 2016 r. Formalnym uza­sad­nie­niem tej zmiany było posta­wie­nie przez Inspektorat Uzbrojenia wio­sną 2014 r. warunku zaak­cep­to­wa­nia doku­men­ta­cji tech­nicz­nej armaty przez Gdańską Stocznię Remontową, lidera kon­sor­cjum budu­ją­cego pro­to­ty­powy okręt pro­jektu 258 – ORP Kormoran. Konsultacje ze stocz­nią poskut­ko­wały poważ­nymi zmia­nami w kon­struk­cji wieży armaty, wyni­ka­ją­cymi z warun­ków jej zabu­dowy na okrę­cie. Dodatkowo IU, w związku ze spe­cy­fiką dzia­ła­nia nisz­czy­cieli min, wysu­nął wymóg mini­ma­li­za­cji pola magne­tycz­nego ele­men­tów sys­temu, stąd też dolną część wieży trzeba było wyko­nać ze stali nie­ma­gne­tycz­nej. Czas wpro­wa­dze­nia nie­zbęd­nych zmian osza­co­wano na 9 mie­sięcy i o tyle wydłu­żono reali­za­cję pro­jektu.
Podmioty wcho­dzące w skład kon­sor­cjum dys­po­no­wały sto­sow­nymi doświad­cze­niami by pod­jąć się reali­za­cji pro­jektu, tak w zakre­sie mor­skich sys­te­mów arty­le­ryj­skich, jak i zesta­wów prze­ciw­lot­ni­czych z mało- i śred­nio­ka­li­bro­wymi arma­tami auto­ma­tycz­nymi. To wła­śnie w ZM Tarnów S.A. powstały i były pro­du­ko­wane seryj­nie mor­skie zestawy arty­le­ryj­skie i arty­le­ryj­sko-rakie­towe ZU-23 – 2M Wróbel I i ZU-23 – 2MR (Wróbel II), pro­to­ty­powy zestaw ZU-23 – 2MRE, czy tre­na­żer zestawu ZU-2 – 23MR (wspól­nie z ZAiUP Arex Sp. z o.o. i AMW), doko­nano tam także moder­ni­za­cji samo­bież­nego zestawu prze­ciw­lot­ni­czego ZSU-23 – 4 Szyłka do stan­dardu Biała. Wojskowa Akademia Techniczna, wspól­nie z Bumar Elektronika S.A. i ZM Tarnów S.A., pomyśl­nie zre­ali­zo­wała w latach 2009 – 2011 pro­jekt roz­wo­jowy „Zdalnie ste­ro­wany sys­tem prze­ciw­lot­ni­czy oparty o armatę kal. 35 mm”, a Bumar Elektronika S.A. (PIT-RADWAR S.A.), mógł wów­czas poszczy­cić się takimi opra­co­wa­niami jak: prze­ciw­lot­ni­czy zestaw arty­le­ryj­ski Loara, czy bate­ryjny zestaw kie­ro­wa­nia ogniem 57 mm armat S-60M Blenda (patrz WiT 3/2016).

  • Andrzej Kiński

To jest skrócona wersja artykułu.

CZYTAJ E-WYDANIE KUP WYDANIE PAPIEROWE